tag:blogger.com,1999:blog-386205012011-11-13T03:36:49.887+02:00....η στιγμή που ποτέ δεν πιάνεται!Κατερίνα Δε.Στα.Πα.http://www.blogger.com/profile/06378140458145104192noreply@blogger.comBlogger1491100tag:blogger.com,1999:blog-38620501.post-9201689003448676952010-02-28T23:02:00.001+02:002010-02-28T23:02:55.197+02:00<h3 class="post-title entry-title"> <a href="http://katerinadestapa.blogspot.com/2010/02/2.html">Κλειστά την Τρίτη 2 Μάρτη όλα τα περίπτερα και τα καπνοπωλεία</a> </h3> <a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_Un0_I574ReQ/S4rPbk9a11I/AAAAAAAAGSs/GsJV88Za0q8/s1600-h/periptero.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 272px; height: 400px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_Un0_I574ReQ/S4rPbk9a11I/AAAAAAAAGSs/GsJV88Za0q8/s400/periptero.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5443391172315371346" border="0" /></a><br /><br />ΚΛΕΙΣΤΑ λόγω απεργίας θα είναιτην ΤΡΙΤΗ 2 Μαρτίου 2010, όλα τα περίπτερα και τα καπνοπωλεία στην Ελλάδα!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/38620501-920168900344867695?l=kyklaminovounou5.blogspot.com' alt='' /></div>Κατερίνα Δε.Στα.Πα.http://www.blogger.com/profile/06378140458145104192noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-38620501.post-68087403281675308082009-05-10T01:07:00.001+03:002009-05-10T01:07:36.576+03:00<h2 class="date-header">Κυριακή, 10 Μάϊος 2009</h2> <a name="2501811414735702952"></a> <h3 class="post-title entry-title"> <a href="http://semetafora.blogspot.com/2009/05/blog-post_10.html">Η Στέλλα η Σμυρνιά, τι απέγινε;</a> </h3> <object height="344" width="425"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/KpuryJzk8i8&amp;hl=en&amp;fs=1"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/KpuryJzk8i8&amp;hl=en&amp;fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" height="344" width="425"></embed></object><br /><br />Μόλις έκλεισα το τηλέφωνο.<br />Η Λένα μου, πέρα απ' τις ευχές της για την γιορτή της μητέρας, μου είπε πως συνάντησε την Στέλλα την Σμυρνιά, πριν λίγες ώρες και συγκινήθηκε πολύ...<br />Κι εγώ.<br />"Πουλούσε βότανα... στο Μοναστηράκι".<br />Η Λένα μου πήρε λεβάντα, κι εκείνη κλαίγοντας, της είπε την ιστορία της και την φτώχεια της...<br />Της τραγούδησε, τις έδειξε φωτογραφίες της δόξας της, τις έδωσε ευχές...<br />Πόσο πολύ ντρέπομαι... που δεν μπορώ να βοηθήσω εγώ, έστω σαν κυκλάμινο!<br />Πόσο πολύ λυπάμαι για τα χάλια μας...<br />"Ν' αναρωτιέσαι αν κανείς, να ζήσει ή να μη ζήσει..."<br />"Γιορτή της μητέρας..." λέει κι εκείνη τραγούδησε την ΜΑΝΑ και κάποτε την είχαν κάνει εξώφυλλα...<br />"Πουλάει βότανα και κανένας δεν παίρνει...μαμά!"<br />Της Ανθρωπιάς έχεις, Στέλλα μου;<br />"Φορτωμένη...Μια γριούλα... μανούλα μου..."<br />....<br />Παύση.<br />Έργα.<br />Πόσο ακόμα;<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/38620501-6808740328167530808?l=kyklaminovounou5.blogspot.com' alt='' /></div>Κατερίνα Δε.Στα.Πα.http://www.blogger.com/profile/06378140458145104192noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-38620501.post-72369687935515416892009-03-12T12:15:00.001+02:002009-03-12T12:18:30.583+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/__yuVDNQlY9E/SbjhM7c-1lI/AAAAAAAAEQc/LGglrq5IFuE/s1600-h/8-3-09+346.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://4.bp.blogspot.com/__yuVDNQlY9E/SbjhM7c-1lI/AAAAAAAAEQc/LGglrq5IFuE/s400/8-3-09+346.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5312243372717430354" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/__yuVDNQlY9E/SbjhCWmOt9I/AAAAAAAAEQU/Kl95KzuvF_w/s1600-h/13-14--1-09+146.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://2.bp.blogspot.com/__yuVDNQlY9E/SbjhCWmOt9I/AAAAAAAAEQU/Kl95KzuvF_w/s400/13-14--1-09+146.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5312243191025416146" border="0" /></a>Χίλιες (μόνο;) λέξεις.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/38620501-7236968793551541689?l=kyklaminovounou5.blogspot.com' alt='' /></div>Κατερίνα Δε.Στα.Πα.http://www.blogger.com/profile/06378140458145104192noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-38620501.post-74220074538625970722008-12-25T03:01:00.002+02:002008-12-25T03:03:53.910+02:00Σάββατο 2 Δεκεμβρίου<br /><br /> 1 και 10 μ. μ. Μόλις γύρισα απ’ το μάρκετ.<br />Δεν υπάρχει χειρότερο πράγμα, απ’ το να ψωνίζεις μόνο τα απαραίτητα κι όταν φτάνεις στα ταμεία να αγωνιάς και να κοιτάζεις το κοντρόλ της ταμειακής μηχανής, μην ξέφυγες απ’ το ποσό που διαθέτεις και γίνεις ρεζίλι.<br />Δεν υπάρχει χειρότερο πράγμα απ’ το να ψωνίζεις και να βλέπεις γύρω σου εορταστικά – λόγω Χριστουγέννων – να θέλεις ν’ αγοράσεις κάτι απλό και φτηνό, κάτι που θα δώσει χαρά στα παιδιά σου και να σκέφτεσαι ότι δεν σε παίρνει…<br />Δεν υπάρχει χειρότερο πράγμα απ’ το να θέλεις να δώσεις και να μη μπορείς.<br />Πριν ρώτησα τον υποδιευθυντή πότε θα πληρωθούμε και μου είπε:<br />«Άγνωστον!»<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/38620501-7422007453862597072?l=kyklaminovounou5.blogspot.com' alt='' /></div>Ελπίδαnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-38620501.post-35965141896275424342008-12-03T05:45:00.002+02:002008-12-03T05:49:56.260+02:004/5/2008 10 και 10 πρωί<br />(Νόμιζα πως ήταν η γιορτή της μητέρας)<br /><br />Είμαι στο σπίτι σου μαζί με όλα τα αγαπημένα σου πρόσωπα.<br />Ο ήλιος λάμπει! Υπάρχει γύρω μια γαλήνη!<br />Μέχρι να ‘ρθεις.<br />Τα πουλιά κάτι λένε…<br />Ο γιος σου μου είπε ότι είσαι «σαν ζωντανή»!<br />Ζωντανή θα μείνεις μαμά και το ξέρεις!<br />Απομονώθηκα. Η δυνατή λύγισε πάλι, όπως χθες και προχθές…<br />Η πέτρα άρχισε να λιώνει απ’ τη στιγμή που είπες εκείνο το : «Ευχαριστώ για όλα!»<br />Μετά, όταν δεν μ’ άφηνες να φύγω…<br />Και μετά … που δεν με ξαναάφηνες να φύγω από κοντά σου…<br />Και μετά πάλι, χθες, που έπρεπε να φύγω.<br />Σου είπα να με περιμένεις…<br />Και είπες: «Κουράστηκα. Θα φύγω…»<br />«Μη φύγεις!»<br />Με περίμενες όμως.<br />Δεν άργησα, άλλωστε.<br />Ήξερα πως θα φύγεις μετά τις 12, τότε που ξημέρωνε η γιορτή της μητέρας.<br />Τίποτα δεν είναι τυχαίο στη δική μου ζωή.<br />Η δική μου μάννα Έφυγε στις 11 Δεκέμβρη. Αυτή τη μέρα γιορτάζεται παγκόσμια η γιορτή του παιδιού. Κάθε χρόνο στη γιορτή της μητέρας την γιόρταζα.<br />Γιορτή της μητέρας κάθε χρόνο την πρώτη Κυριακή του Μάη.<br />Σήμερα.<br />Σήμερα, 4 Μαίου 2008, του Θωμά, του άπιστου, στη γιορτή της μητέρας, ξημερώματα και ώρα 0:35, έφυγε απ’ αυτή τη ζωή, η μάνα του άντρα μου, η γιαγιά των παιδιών μου, η δεύτερή μου μαμά, η πεθερά μου. <br />Το όνομά της, Ελένη. Η ωραία Ελένη!<br /><br />10:23<br />Η Άννα βρήκε την κρυψώνα μου. Δεν πειράζει. Δεν μπορώ να είμαι δίπλα τους σε άσχετες συζητήσεις. Δεν μπορώ να δίνω άλλο κουράγιο στους άλλους. Έχασα το δικό μου. Κρύφτηκα για να μαζέψω δυνάμεις. Η δυνατή πνίγεται και θέλει να σωθεί. Η δυνατή λύγισε.<br />Κλαίω με παράπονο. Όχι γιατί έφυγες και θα μου λείψεις. Με ανακουφίζει το ότι λυτρώθηκες και δεν υποφέρεις πια. Κλαίω γιατί άργησες να μ’ αγαπήσεις γιαγιά! Άργησες τόσο πολύ! Τρεις μέρες πριν φύγεις! Ήταν τόσο λίγο! Πού να μου φτάσει;<br /><br />10:28 Θεέ μου!<br />Χτυπάει η καμπάνα του χωριού πένθιμα.<br />ΓΙΑ ΣΕΝΑ!<br />Για την πεθερά μου!<br />Για την μάνα του άντρα μου!<br />Για την γιαγιά των παιδιών μου!<br />Η καμπάνα χτυπάει για μας!<br />Για να το μάθει ο κόσμος!<br />Για να έρθει ο κόσμος!<br />Για να σε χαιρετήσει και να μας συμπαρασταθεί.<br />Η καμπάνα χτυπάει για σένα, γιαγιά!<br />Η καμπάνα χτυπάει για όλους μας!<br />Ο ήχος της ενώνει γη και ουρανό.<br />Η καμπάνα σταμάτησε.<br />Γιατί εγώ συνεχίζω να την ακούω;<br /><br />Να δώσεις χαιρετίσματα, σ’ Εκείνη, μαμά!<br />Να μου την προσέχεις!<br />Μου το υποσχέθηκες άλλωστε, μετά.. όταν σου το ζήτησα…<br />Όταν με είχες πια αγαπήσει.<br />Όταν πια, ότι και να σου ζητούσα, δεν θα μου χάλαγες χατήρι.<br />Σ’ αγαπάω, μαμά!<br />Πάντα σ’ αγαπούσα.<br />Και το έδειχνα.<br />Και το έδειξα.<br />Τώρα πια, ξέρω πως με δέχτηκες για νύφη. Δεν θα υπήρχε καλύτερη για τον μονάκριβο γιο σου.<br />Ο γιος σου!<br />Το παλικάρι σου!<br />Ο λεβέντης σου!<br />Πόσο θα ήθελα να ήμουνα πλάι του αυτές τις δύσκολες στιγμές!<br />Δεν ήμουν, όμως.<br />Έπρεπε να είμαι πλάι σου.<br />Λένε όλοι ότι εκείνος είναι δυνατός.<br />Κι ο ίδιος το λέει.<br />Εγώ, όμως, ξέρω. Δεν είναι.<br />Τον είδα που έφευγε στα δύσκολα.<br />Είδα τις συσπάσεις στο λαρύγγι του.<br />Είδα τα φουσκωμένα μάγουλα…<br />Και τα μάτια που σφίγγουν…<br />Είδα το βλέμμα του να μ’ αποφεύγει.<br />Άκουσα το δικό του «Ευχαριστώ για όλα!»<br />Κι άκουσα και τον λυγμό του…<br />Εκείνον τον κρυμμένον…<br />Για σένα, μάνα μου!<br />Ο γιος σου, μάννα μου!<br /><br />Η κόρη σου! Η Δέσποινά σου! Η αδύνατη! Αυτή πιο πολύ νιαζόμουν.<br />Άντεξε. Θ’ αντέξει. Την αφήνω να κλάψει όταν το νιώθει. Πρέπει. Πρέπει να το βγάλει από μέσα της, για ν’ αντέξει.<br /><br />Οι πέτρες πρέπει να ξεσπάνε,<br />Όσο κι αν πονάνε.<br /><br />Κι εγώ την δική μου σπάω τώρα.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/38620501-3596514189627542434?l=kyklaminovounou5.blogspot.com' alt='' /></div>Ελπίδαnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-38620501.post-56012492633955697012008-12-02T03:14:00.006+02:002008-12-02T04:44:20.515+02:00Νοσοκομείο, ξημερώματα Κυριακής, 2 Νοέμβρη 2008, ώρα 6<br /><br />Είναι η τέταρτη ή η πέμπτη φορά που με σοκάρει ο παππούς;<br />Δεν ξέρω. Είχα πει πως αυτόν τον άνθρωπο, παρόλο που δεν με ήθελε για νύφη του, που ποτέ δεν έδειξε να με συμπάθησε, εγώ τον αγαπάω και δεν θέλω να φύγει.<br />Τον έβλεπα σαν πατέρα που δεν είχα και μάλιστα ζήλευα που ο άντρας μου και η κουνιάδα μου είχαν.<br />Γι’ αυτό και θύμωσα όταν εκείνη ...<br />...Γι’ αυτό κι όταν...<br />... έγινα θηρίο.<br />Γι’ αυτό και έκλαψα, στεναχωρέθηκα και έτρεξα στην Παναγιά και στον Άγιο Εφραίμ να τον σώσει.<br />Γιατί τον αγάπησα σαν πατέρα.<br />Γιατί είχα ανάγκη από έναν πατέρα.<br />Γιατί μου έλλειπαν στιγμές και πολλά κομμάτια ζωής, με έναν πατέρα.<br />Απόρησα κι εγώ, όπως και οι άλλοι.<br />Γιατί έτσι για τον πεθερό και όχι για την πεθερά;<br />Οιδιπόδειο σύμπλεγμα;<br />Μπορεί.<br />Δεν ξέρω.<br />Πάντως, οι παραισθήσεις του παππού, να αισθάνεται σαν εικοσάρης, να με κοιτάζει με ένα γελαστό πρόσωπο ερωτευμένου εικοσάρη και να μου λέει, σκύψε να σε φιλήσω ή ότι είμαι όμορφη ή ότι τον λένε Βασίλη ή να μου σφίγγει το χέρι πονηρά ...<br />.....,<br />αυτό δεν το φανταζόμουνα και με σοκάρει.<br />Αυτό το στάδιο το είχα ξεχάσει.<br />Θυμάμαι η πεθερά μου στις παραισθήσεις της (όταν έκανε εγχείρηση στο πόδι της) ήθελε να με χτυπήσει και με κατηγορούσε με νύχια και με πόδια...<br />.... , έλεγε.<br />Και άλλα πολλά.<br />Εκείνη στις παραισθήσεις της έβγαζε τις αληθινές της σκέψεις για μένα.<br />Τούτος δω, τι κάνει;<br />Ακόμα και τώρα που γράφω, με κοιτάζει γλυκά, μ’ ένα χαμογελαστό πρόσωπο που λάμπει, κι απόψε δεν φωνάζει, όπως όταν παραμιλάει.<br />Μιλάει σιγανά, σαν να μην θέλει να τον ακούσουν και φωνάζει πονηρά: «έλα εδώ!»<br />Ω, ρε παπού, θα με τρελάνεις απόψε!<br />Θα πάθω κι εγώ εγκεφαλικό!<br />Μα, την αλήθεια!<br />Νωρίτερα σου έλεγα "κοιμήσου", φοβούμενη μη μου πεις τίποτα χαζό και με σοκάρεις.<br />Ήρθα, γιατί έβγαλες το οξυγόνο.<br />Μ’ έσφιγγες τα χέρι, τόσο πονηρά και δυνατά, μου έλεγες σκύψε να σε φιλήσω και με κοίταζες με μάτια λάγνα!<br />Τώρα μου έδωσες μια εικόνα σου, που μόνο η γιαγιά είχε δει!<br />Είσαι πολύ γλυκός και όμορφος όταν αγαπάς και φαίνεται, απόψε, στις παραισθήσεις σου, εμένα μ’ αγάπησες!<br />Έγινε κι αυτό.<br />Κι εγώ η χαζή, δεν σκύβω να με φιλήσεις, να πάρω ένα φιλί από σένα, έτσι για να σε θυμάμαι!<br />Μην κοιτάς που γελάω, παππού.<br />Μέσα μου φοβάμαι.<br />Ελπίζω να είναι κάτι περαστικό αυτό, γιατί αλίμονό μας!<br />Το λάβ στόρυ μας θα είναι πολύ δύσκολο και παράνομο!<br />Γίνε καλά, γρήγορα σε παρακαλώ και πάρε αυτό το άγριο, σοβαρό και αυστηρό ύφος που είχες τριάντα ολόκληρα χρόνια τώρα που σε γνωρίζω,<br />κι αυτό,<br />παράλογο ε;<br />αλλά εγώ το αγάπησα αυτό το ύφος!<br />Έτσι έπλασα την εικόνα του πατέρα, από παιδί.<br />Σοβαρό, αυστηρό, μετρημένο, μακρινό, απλησίαστο.<br />Φωνάζεις και Κατερίνα!<br />Αυτό που το βάζεις!<br />Νάτος ο Βασίλης και η Κατερίνα!<br />Να, τι πάθανε τώρα στα γεράματα!<br />Εκείνη νύφη ετών 49 κι ο πεθερός 79!<br />Μια χαρά!<br />Κι ύστερα ξημέρωσε!<br />Χαράζει.<br />Συννεφιασμένος φαίνεται ο Βόλος πάλι σήμερα.<br /><br />Πήγα στα κορίτσια που ήταν στο παράθυρο και τους είπα γελαστή:<br />"Δεν ξέρω τι κάνατε εσείς όλη νύχτα, εγώ πάντως επιβεβαιώθηκα απόψε σαν γυναίκα!<br />Πήρα την δόση μου για σήμερα! Αρέσω στον παππού κι αυτό μετράει!"<br /><br />Ξυπνήσαν τα κοράκια. Πάω για φωτο.<br />...<br />__________<br />Ξημερώματα 2 Δεκέμβρη<br />Έτσι είχα αντιδράσει τότε.<br />Είχε καιρό να βγει στην επιφάνεια ο Βασίλης...<br />Προχθές με σόκαρες πολύ και χθες δεν ήρθα.<br />Ήθελα τον χρόνο μου να συνέλθω, παππού.<br />Σου έστειλα τον γιο σου.<br />Ξέρω πως κάθε φορά δεν συναντάω εσένα, πατέρα, αλλά το κορμί σου με ένα άρρωστο μυαλό.<br />Εύχομαι αυτός ο Βασίλης, να μην ξαναβγεί στην επιφάνεια παππού, για να μην σου στερήσω την αγάπη που ήθελα, αξίζεις και πρέπει να σου δώσω!<br /><br />Άτιμο αλτχάιμερ! Γιατί μου βάζεις δύσκολα;<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/38620501-5601249263395569701?l=kyklaminovounou5.blogspot.com' alt='' /></div>Ελπίδαnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-38620501.post-39779456638020519792008-08-11T14:08:00.005+03:002008-12-03T02:14:21.358+02:00"Είδες τι όμορφο έγινε το παλλικαράκι μας, τώρα που κουρεύτηκε πολύ;"<br /><br />"Είδα άντρα μου, είδα!"<br /><br />"Καλό σας Ταξίδι!"<br /><br /><br /><br />Σε λίγο. Σε 20 λεπτά πρέπει να έχουμε φύγει απ' το σπίτι.<br /><br />Άντε γιε μου, λίγες ώρες μαζί, σαν εκδρομή!<br /><br />και μετά, αύριο, θα σε παραδώσω στη μαμά πατρίδα.<br /><br /><br /><br />Θεέ μου, έλα μαζί μας!<br /><br />Κάνεμε δυνατή!<br /><br />Πρέπει!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/38620501-3977945663802051979?l=kyklaminovounou5.blogspot.com' alt='' /></div>Ελπίδαnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-38620501.post-22023757554528872072008-08-10T22:33:00.005+03:002008-12-03T02:16:38.558+02:00Δέκα και μισή, βράδυ Κυριακής.<br /><br />Σε 17 ώρες φεύγουμε.<br /><br />Θα έρθω κι εγώ μέχρι εκεί.<br /><br />Εσύ μάλλον δεν θέλεις. Δεν ξέρω κιόλας. Μπορεί και να σ' άρεσε η ιδέα να πάμε μαζί μια μέρα νωρίτερα, σαν εκδρομή.<br /><br />Η Λένα γκρίνιαζε απ' την στιγμή που το ανακοίνωσα, εδώ και πολύ καιρό.<br /><br />Καλύτερα να πήγαινε με τον Μιχάλη, είπε.<br /><br />Εγώ είμαι μάνα και δεν θα μου στερήσει κανείς το δικαίωμα να ξεπροβοδίσω τον γιο μου, της είπα. Όποιος θέλει ας έρθει μαζί μας.<br /><br />Όλοι θα ήθελαν, μα είναι έξοδα και οι εποχές πολύ δύσκολες...<br /><br />Χάλια είμαι. Ένα σφίξιμο, μια μελαγχολία, ένα κάτι...<br /><br />Με λύγισε η Λένα που ρωτούσε τι ώρα έχει δρομολόγια από Ζαγορά το πρωί, για να έρθει νωρίτερα, κι όταν την ρώτησα γιατί, "για να προλάβω τον Τάσο", μου είπε κλαίγοντας.<br /><br />Εκεί λύγισα.<br /><br />μα μαζί ήσασταν δυο μέρες κορίτσι μου στο χωριό! Μόλις έφυγε!<br /><br />"Γι' αυτό..."<br /><br />Κατάλαβα! κανένας μας δεν είναι δυνατός. Ούτε κι ο Δημήτρης. Όταν του είπα ότι συγκινήθηκε η Λένα, κι εγώ ήμουνα βουρκωμένη, τον είδα να σφίγγει τα χαρακτηριστικά του προσώπου του και να στρίβει πάλι για το μπάνιο...<br /><br />Τελικά, τ' αγαπάμε όλοι μας πολύ αυτό το παιδί!<br /><br />Θεέ μου, πρόσεχέ το!<br /><br />Δεν μου φταίει ο στρατός. Όπου και να πήγαινε, ακόμα και μετακόμιση να έκανε σε άλλο σπίτι, πάλι έτσι θα ήμασταν.<br /><br /><br /><br />Ήρθε απ' την Ζαγορά μούσκεμα μέχρι το κόκαλο. Με μια πετσέτα τον περίμενα στην σκάλα.<br /><br />Ξεντύθηκε απ' έξω. Έσταζαν τα πάντα πάνω του. Έφαγε όλη την καταιγίδα από Ζαγορά, μέχρι Βόλο.<br /><br />"Με βροχή ξεκίνησες;"<br /><br /><br /><br />Μόλις τηλεφώνησε η Βάσω.<br /><br />"Πώς νιώθεις απόψε; Είμαι μάνα κι εγώ και σε καταλαβαίνω. Γι' αυτό σε πήρα. Δυο είχα! Τα πέρασα".<br /><br />Σας παρακαλώ, μη με λυγάτε! Δεν πρέπει να δει δάκρυ το παιδί! Μόνο χαμόγελα. Να μη στεναχωριέται και για μένα.<br /><br /><br /><br />"Μόλις ξεκίνησα έπιασε!" μου είπε.<br /><br />Το περίμενα! έτσι κάνει πάντα η μάννα! Συγκινείται μόλις φεύγουμε και πέφτουν καντάρια!<br /><br />Τώρα για το παιδί, φαντάζομαι! Το είχε μεγάλη αδυναμία.<br /><br />Γυρίζει ο Δημήτρης γύρω γυρω και φεύγω από δω. Πάω να βάλλω φωτογραφίες. Ευτυχώς! Θα είχα τρελλαθεί διαφορετικά. Χαζεύω τους ξένους. Μου κρατούν και τους κρατώ συντροφιά.<br /><br />Κάθ' ένας με τον πόνο του... Ποιος ξέρει γιατί χαζεύουν ένα μπλογκ με τις ώρες κι αυτοί!<br /><br /><br /><br />Ο Τάσος πήγε να χαιρετήσει τους φίλους του.<br /><br />Εγώ σιδέρωσα τα καινούργια, σλιπάκια και κάλτσες, που με τον παλιόκαιρο δεν στεγνώσανε και καλά.<br /><br />Άντε Κατερίνα, πάμε να ξεχαστούμε με το Χορευτό!<br /><br />Έχεις τόσον καιρό μπροστά σου να γράψεις!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/38620501-2202375755452887207?l=kyklaminovounou5.blogspot.com' alt='' /></div>Ελπίδαnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-38620501.post-54873264601585105522008-08-08T02:02:00.009+03:002008-12-03T02:21:40.742+02:00Φυσικά και μετράω...<br /><br />Πότε από μέσα μου, πότε φωναχτά.<br /><br />Ρωτάω κι εσένα, μήπως μπερδεύτηκα απ' το πολύ μέτρημα...<br /><br />Μπορεί και να κόλλησα, μπορεί και να τό 'χασα...<br /><br />Συμφωνούμε όμως...<br /><br />Τόσες είναι, τόσες ήταν.<br /><br />Στην αρχή ένας μήνας, μετά κατεβήκαμε στις μέρες...<br /><br />20, 18, 10...<br /><br />Πριν δυο ώρες ξημέρωσε η 8 Αυγούστου...<br /><br />Μας έμειναν πόσες;<br /><br />Σαββατοκύριακο και Δευτέρα, φύγαμε!<br /><br />Την άλλη... όποιος αντέξει.<br /><br />"Παρά 4 μέρες άντρας", που λέει και η Λένα!<br /><br />Παρά 4...<br /><br />Την τέταρτη την τρώμε ήδη.<br /><br />Σύντομα θα αρχίσουμε να μετράμε τις ώρες, μετά τα λεπτά...<br /><br />Ζορίζομαι "παρά 4 μέρες άντρα"!<br /><br />Πολύ ζορίζομαι.<br /><br />Δεν το δείχνω, μα η μελαγχολία έχει αρχίσει εδώ και καιρό.<br /><br />Θα μου λείψεις πολύ.<br /><br />Στην αρχή δεν θα το καταλάβω και πολύ, γιατί είναι εδώ τα άλλα δυο παιδιά και δεν προλαβαίνω ούτε να σκεφτώ. Μετά... "θα δείξει" που λες κι εσύ.<br /><br />Δεν μελαγχολώ που θα πας φανταράκι. Ίσα ίσα που χαίρομαι και είμαι υπερήφανη που ο λεβέντης μου θα υπερητήσει στην μαμά πατρίδα. Με ζορίζει που φεύγεις για καιρό και δεν με είχες συνηθήσει σε τέτοια. Ζήτημα αν έφυγες ποτέ απ' το σπίτι πάνω από 10 μέρες τον χρόνο κι αυτές σκόρπιες. Όχι μαζεμένες. Τώρα θα μού ' ρθει ταμπλάς!<br /><br />Θα μου λείψεις πολύ.<br /><br />Το έχεις καταλάβει κι εσύ.<br /><br />Πρέπει να προσαρμοστώ όμως...<br /><br />Να, μωρέ. Ζορίζομαι γιατί μεγάλωσες. Θα γυρίσεις μετά, θα είσαι έτοιμος πια, για να χτίσεις την δική σου φωλιά και τέλος για μένα το παιδί που με περίμενε στο σπίτι όταν γυρίζω απ' την δουλειά.<br /><br />Είσαι κοντά στο οριστικό πέταγμα γιε μου, γι' αυτό ζορίζομαι.<br /><br />Ζορίζομαι και που ο στρατός θα σε ζορίσει πολύ στον ύπνο, στο φαί...<br /><br />Ζορίζομαι.<br /><br />Σε ζυγίζω με το βλέμμα μου και λέω, θα μου έρθει κόκκαλο. Είσαι κι αδύνατος!<br /><br />Πάντως το μαλλάκι σου πάει πολύ! Φάνηκε η ομορφιά σου πιο πολύ τώρα.<br /><br />Βέβαια με ζορίζει, γιατί ξαφνικά έμοιασες τον μπαμπά.<br /><br />"Ίδιος ο Δημήτρης" λένε όλοι.<br /><br />Κι εγώ το βλέπω.<br /><br />Σκούριναν τα μαλλιά, άφησες και μουστάκι και μουσάκι, ίδιος ο μπαμπάς!<br /><br />Χαλάλι του! Ήταν και είναι ομορφόπαιδο και του έμοιασες. Από μένα πήρες το χαμόγελο και το ξανθό χρώμα στο μαλλί. Τώρα που το έκοψες όμως, πάει το ξανθό! Εξαφανίστηκε! Το κουρεύεις και συχνά, πάει το χρώμα!<br /><br />Το χαμόγελο όμως, έμεινε, αν και δεν χαμογελάς πολύ τελευταία.<br /><br />Μελαγχολικό σε βλέπω και σκεφτικό.<br /><br />" Άντε να περάσουν οι μέρες, να τελειώνουμε!" μου είπες χθες. "Βαρέθηκα!"<br /><br />Σε κούρασαν οι τόσες συζητήσεις περί στρατού, άλλος το μακρύ του και άλλος το κοντό του, σ' έχει φάει η αγωνία να πας να δεις και να έχεις δική σου άποψη.<br /><br />Σε καταλαβαίνω γιόκα μου.<br /><br />Μέρες το παλευα που να γράψω, που να γράψω.<br /><br />Απόψε βρήκα κρυψώνα.<br /><br />Στις ΣΤΙΓΜΕΣ, στο πρόχειρο. ΕΔώ θα λέω τον πόνο μου, μέχρι να γυρίσεις με το καλό.<br /><br />Τώρα περιμένω να γυρίσεις απ' την βόλτα σου.<br /><br />Δεν θα γράψω περισσότερα απόψε, γιατί ξέρω εγώ! Αν το συνεχίσω, θα βγάλω πολλά και θα ' ρθεις και θα με βρεις κλαμμένη και δεν έχω καμιά διάθεση να σε στεναχωρήσω!<br /><br />Μόνο που θα ήθελα να μην στεναχωριέσαι! Όπως όλα τα παιδιά του κόσμου, κι εσύ!<br /><br />Όπως όλες οι μανούλες, κι εγώ!<br /><br />Τι να πουν άλλες... που τους Έφυγαν για πάντα;<br /><br />Γερός να είσαι αγόρι μου και ο στρατός είναι ότι πιο φυσικό και ζωντανό!<br /><br />Φιλάκια τώρα!<br /><br />Ακούω μηχανή.<br /><br />Αχ, αυτές οι μηχανές!<br /><br />Καλύτερα στον στρατό!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/38620501-5487326460158510552?l=kyklaminovounou5.blogspot.com' alt='' /></div>Ελπίδαnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-38620501.post-1962924207695157932008-07-04T04:32:00.000+03:002008-07-04T04:35:13.798+03:00Απόψε ψάχνω απεγνωσμένα, να βρω μια γωνιά για μένα...<br />Κάπου ν' ακουμπήσω τις σκέψεις μου, το δάκρυ που δεν πρόλαβε να βγει απόψε...<br />και με πνίγει...<br />Έλλειπα. Γενικώς, "λείπω" τελευταία.<br />Με έχασα. Έχω δώσει προταιρεότητα στους άλλους και το ξέρω.<br />Απ' την οικογένεια ζήτησα συγγμώμη, λίγη παραπάνω κατανόηση και τους παρακάλεσα να με περιμένουν...<br />Μετά, θα είμαι ολόκληρη κοντά τους.<br />Όμως, κάποιος δεν με περίμενε...<br />Τον συνάντησα σήμερα μετά από έξι ολόκληρα χρόνια.<br />Κάπου εκεί στην εφηβεία, ήταν που τον έχασα...<br />Είχε κοντό μαλλάκι, το ανακάτευα, το χάιδευα, το φιλούσα...<br />Κι όταν μάκρυνε, κι έγινε κοτσίδα, το ίδιο έκανα...<br />Το ήξερα. Δεν ήθελα να φύγω. Ήθελα να είμαι εδώ να τον περιμένω...<br />Κι όμως, έφυγα. Έπρεπε να είμαι αλλού.<br />Συμπέσαν οι στιγμές... κι εγώ διάλεξα την στιγμή της φίλης.<br />Έπρεπε να είμαι στην χαρά της, γιατί είναι και δική μου χαρά!<br />Ήρθα σήμερα και βρήκα εκείνο τ' αγόρι...<br />Είχα χρόνια να το δω...<br />Έψαχνε το βλέμμα μου...<br />Τις εκφράσεις μου...<br />"Σ' αρέσω έτσι μαμά... "<br />Μ' αρέσεις αγόρι μου!<br />Μ' αρέσεις!<br />Πιο πολύ από πρώτα...<br />"Δείχνω όμως μικρός!..."<br />"Μικρός; Μα εσύ, μεγάλωσες αγόρι μου! Έτοιμος για τον στρατό!"<br /><br />"Έχω να κλάψω όταν φύγεις για τον στρατό... Πόσο υπερήφανη με κάνεις!..."<br />Προετοιμάζεσαι, κι εγώ "λείπω"...<br />Συγγνώμη αγόρι μου!<br />Κι εγώ προετοιμάζομαι ... μα δεν το δείχνω...<br />Ακόμα.<br />Από αύριο θα είμαι εδώ!<br />Προταιρεότητα σε σένα και στην οικογένεια, τώρα που με χρειάζεται...<br />Οι άλλοι, αφού είναι φίλοι, θα καταλάβουν και θα περιμένουν...<br /><br />Φίλησα και χάιδεψα τον γιο μου...<br />Φίλησα και χάιδεψα το κοντό μαλλάκι...<br />Φίλησα και χάιδεψα την ξανθή κοτσίδα...<br />Κάπου εκεί έκρυψα το δάκρυ μου...<br />Όχι! Ψέμματα! Δεν έκλαψα!<br />Γι' αυτό γράφω!<br />γαμώτο!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/38620501-196292420769515793?l=kyklaminovounou5.blogspot.com' alt='' /></div>Ελπίδαnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-38620501.post-31853244893671464952007-11-29T23:58:00.001+02:002008-12-03T02:28:09.003+02:00<a href="http://bp1.blogger.com/_IBEyAvbButk/R083kksGwAI/AAAAAAAAEqI/s9YQvSHkvQ4/s1600-h/k+013.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5138386801316511746" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp1.blogger.com/_IBEyAvbButk/R083kksGwAI/AAAAAAAAEqI/s9YQvSHkvQ4/s320/k+013.jpg" border="0" /></a><br /><div><a href="http://bp1.blogger.com/_IBEyAvbButk/R083cksGv_I/AAAAAAAAEqA/dPBgz_AwBWs/s1600-h/k+014.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5138386663877558258" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp1.blogger.com/_IBEyAvbButk/R083cksGv_I/AAAAAAAAEqA/dPBgz_AwBWs/s320/k+014.jpg" border="0" /></a><br /><br /><div><a href="http://bp0.blogger.com/_IBEyAvbButk/R083VUsGv-I/AAAAAAAAEp4/ncZYFb3Xquw/s1600-h/k+015.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5138386539323506658" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp0.blogger.com/_IBEyAvbButk/R083VUsGv-I/AAAAAAAAEp4/ncZYFb3Xquw/s320/k+015.jpg" border="0" /></a><br /><div><a href="http://bp1.blogger.com/_IBEyAvbButk/R0827ksGv9I/AAAAAAAAEpw/LdF69Vyx-xw/s1600-h/k+016.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5138386096941875154" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp1.blogger.com/_IBEyAvbButk/R0827ksGv9I/AAAAAAAAEpw/LdF69Vyx-xw/s320/k+016.jpg" border="0" /></a><br /><div><a href="http://bp1.blogger.com/_IBEyAvbButk/R082uksGv8I/AAAAAAAAEpo/LsbyT65J7Hc/s1600-h/k+017.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5138385873603575746" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp1.blogger.com/_IBEyAvbButk/R082uksGv8I/AAAAAAAAEpo/LsbyT65J7Hc/s320/k+017.jpg" border="0" /></a><br /><div><a href="http://bp0.blogger.com/_IBEyAvbButk/R082nUsGv7I/AAAAAAAAEpg/sIAS16c-TpQ/s1600-h/k+018.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5138385749049524146" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp0.blogger.com/_IBEyAvbButk/R082nUsGv7I/AAAAAAAAEpg/sIAS16c-TpQ/s320/k+018.jpg" border="0" /></a><br /><div><a href="http://bp1.blogger.com/_IBEyAvbButk/R082eksGv6I/AAAAAAAAEpY/yQp9MNQ6mLc/s1600-h/k+019.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5138385598725668770" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp1.blogger.com/_IBEyAvbButk/R082eksGv6I/AAAAAAAAEpY/yQp9MNQ6mLc/s320/k+019.jpg" border="0" /></a><br /><div><a href="http://bp0.blogger.com/_IBEyAvbButk/R082XUsGv5I/AAAAAAAAEpQ/ngLk3-sgFR4/s1600-h/k+014.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5138385474171617170" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp0.blogger.com/_IBEyAvbButk/R082XUsGv5I/AAAAAAAAEpQ/ngLk3-sgFR4/s320/k+014.jpg" border="0" /></a> <div></div></div></div></div></div></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/38620501-3185324489367146495?l=kyklaminovounou5.blogspot.com' alt='' /></div>Ελπίδαnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-38620501.post-27384957132461358992007-11-26T00:06:00.001+02:002008-12-03T02:32:52.741+02:00Ήταν Νοέμβρης 98.<br />Γιόρταζα όπως και σήμερα, όταν μέσα στα τηλέφωνα των γνωστών που ήθελαν να μου ευχηθούν «Χρόνια Πολλά», άκουσα μια άγνωστη για μένα ως τότε φωνή:<br />-Την κυρία Κατερίνα, παρακαλώ!<br />-Η ίδια!<br />-Δεν με ξέρεις Κατερίνα, πρώτη φορά σε ενοχλώ, μα θέλω τόσο πολύ να σου ευχηθώ «Χρόνια Πολλά», μέσα απ’ την καρδιά μου! Με λένε Νίκο Κ. και έχω το τάδε μαγαζί. Διάβασα πριν μέρες το βιβλίο σου «Γράμμα στη μάννα με δύο ν» (την α’ έκδοση, όμως, πριν τα κόψε ράψε!) και σε νιώθω σαν παιδί μου. Είμαι παππούς, αλλά κι εγώ τη δική μου μάνα δεν την ξέχασα. Θέλω να σε συγχαρώ και να σου πω, ότι έχω διαβάσει βιβλία και βιβλία, αλλά αυτό το δικό σου, το ξεχωρίζω! Έχω γράψει κι εγώ τη ζωή μου, αλλά δεν με νοιάζει να την κάνω βιβλίο. Μπορεί να το κάνουν τα παιδιά μου όταν κλείσω τα μάτια. Θέλω να σου πω, πως, αν χρειαστείς για δεύτερο βιβλίο σου οικονομική βοήθεια, να μου πεις…Θέλω να σε βοηθήσω… κ.λ.π.»<br />Αυτά και πολλά άλλα μου είχε πει τότε ο κύριος Νίκος.<br />Μου έδωσε το τηλέφωνό του και στην γιορτή του του τηλεφώνησα κι εγώ. Από τότε, κάθε χρόνο, εκείνος μου τηλεφωνεί στη γιορτή μου κι εγώ στη δική του. Πάντα τυχαίνει να παίρνει εκείνος πρώτος, γιατί η γιορτή μου είναι πριν τη δική του.<br />Πέρυσι δεν με πήρε και ανησύχησα. Έμαθα όμως ότι ήταν στην εντατική και δεν μπορούσε να με πάρει. «Με σκεφτόταν όμως», μου είπε, όταν του τηλεφώνησα εγώ στην δική του γιορτή και ανάρρωνε στο σπίτι του.<br />Σήμερα πάλι, ανησύχησα. Αργούσε να χτυπήσει το δικό του τηλέφωνο. Με πήρε αργά, γιατί είχε πολλές Κατερίνες, αν και με πήρε λέει χθες βράδυ και δεν μ’ έβρισκε, (φοβούμενος μη τυχόν και με ξεχάσει), γιατί το’ χει λέει «σαν τάμα» να μου εύχεται κάθε χρόνο!<br />«…Χρόνια Πολλά κορίτσι μου, μου είπε πριν κλείσει και σε καμιά δεκαριά μέρες, θα τα πούμε πάλι!»<br />Ξέρει πως κι εγώ θα του τηλεφωνήσω να του ευχηθώ.<br />«Να είμαστε καλά κυρ Νίκο μου και να τηλεφωνιέμαστε για άλλα 50 χρόνια ακόμα», του είπα.<br /><br /><br />Είναι το δικό μας ραντεβού. Μια φορά τον χρόνο στις γιορτές μας, σαν σημάδι ότι ζούμε, είμαστε καλά και δεν ξεχνάει ο ένας τον άλλον.<br /><br /><br />Σε όλα αυτά τα δέκα χρόνια, έχουμε συναντηθεί κι από κοντά, έχουμε μιλήσει για τις ζωές μας και τα προβλήματά μας, αλλά ακόμα κι όταν χανόμαστε τελείως, φτάνουν οι μέρες της γιορτής μας, έτσι, σαν σφραγίδα ζωής και εκτίμησης τους ενός για τον άλλον. (Φυσικά ποτέ δεν δέχτηκα οικονομική βοήθεια για τα βιβλία μου, αφού με πλουτίζει πάντα με την αγάπη του!)<br /><br />Να είσαι καλά κυρ Νίκο μου! Να είμαστε καλά να τα λέμε κάθε χρόνο!<br /><br /><br />Δυο μας. Το δικό μας σιωπηλό ραντεβού που το σέβονται ακόμα και οι οικογένειές μας. Εκείνος τώρα 87 χρόνων κι εγώ 47. Τότε 77 και εγώ 37.<br />Άραγε θα φτάσουμε 97 και 57;<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/38620501-2738495713246135899?l=kyklaminovounou5.blogspot.com' alt='' /></div>Ελπίδαnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-38620501.post-62916479733801617692007-11-16T00:00:00.002+02:002008-12-03T02:33:28.324+02:00"Λεύτερες", Μάννα!<br />ΛΕΥΤΕΡΕΣ!!!!!!<br />Μόνο εμείς οι δυο ξέρουμε τι σημαίνει αυτό!<br />"ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ!" ΜΑΝΝΑ!<br />Αντέχω μάννα! Αντέχω!<br /><br /><a href="http://kyklaminovounou.blogspot.com/2007/11/blog-post_15.html">http://kyklaminovounou.blogspot.com/2007/11/blog-post_15.html</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/38620501-6291647973380161769?l=kyklaminovounou5.blogspot.com' alt='' /></div>Ελπίδαnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-38620501.post-32203644340739573362007-11-14T00:58:00.001+02:002008-12-03T02:34:06.210+02:00Έτσι δεν έλεγες;<br />Σε κορόϊδευε ο Δημήτρης τότε...<br />Καλά. Δεν θα πω τι σου έλεγε.<br />"Άφησες τις ατάκες σου και σε θυμόμαστε πολύ συχνά", λέει η Στέλλα.<br /><br /><br />Υπομονή Μάννα!<br />Εσύ κάτι ήξερες!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/38620501-3220364434073957336?l=kyklaminovounou5.blogspot.com' alt='' /></div>Ελπίδαnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-38620501.post-37665802791236265012007-11-07T01:55:00.003+02:002008-12-03T02:35:58.689+02:00<a href="http://bp3.blogger.com/_IBEyAvbButk/RzD_Buq_PWI/AAAAAAAAEcE/nxL6M5aVAsE/s1600-h/tel-k+082.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5129880380748283234" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp3.blogger.com/_IBEyAvbButk/RzD_Buq_PWI/AAAAAAAAEcE/nxL6M5aVAsE/s320/tel-k%2B082.jpg" border="0" /></a><br />Ενώ τα κυκλάμινα στο Πήλιο είναι στο φόρτε τους, το κυκλάμινο Κατερίνα αποφάσισε να σωπάσει και να απεργήσει, ως βουβή διαμαρτυρία για το έγκλημα που γίνεται τον τελευταίο καιρό στο Βόλο με τις κορύνες.<br /><br /><br /><br /><br />Κάποιοι αποφάσισαν, χωρίς να ενημερώσουν και χωρίς να δώσουν χρόνο στους καταστηματάρχες να ρυθμίσουν τη ζωή τους.<br /><br /><br /><br /><br />Δεν τους ρώτησε κανείς πως θα ζήσουν.<br />Δεν τους ρώτησε κανείς αν έχουν παιδιά που σπουδάζουν.<br />Δεν τους ρώτησε κανείς αν έχουν δάνεια.<br />Δεν τους ρώτησε κανείς αν ακόμα και πριν τις κορύνες τα έβγαζαν πέρα οικονομικά.<br /><br /><br /><br /><br />Έτσι απλά, μια ωραία πρωία, λες και είχαν να κάνουν με πρόβατα, έβαλαν φράχτες που μας λένε:<br />«Απαγορεύεται η στάση και η στάθμευση!»<br /><br /><br /><br /><br />Κλαίνε οι καταστηματάρχες που ήδη τους «έφραξαν» τον δρόμο της επιβίωσης. Τρέμουμε οι υπόλοιποι για την μέρα που ξημερώνει, περιμένοντας και ελπίζοντας να μη δούμε μπροστά μας τις κορύνες και τους πελάτες να μας χαιρετάνε βιαστικοί…<br /><br /><br /><br /><br />Δεν αντέχω άλλο το «ΘΑΝΑΤΟΣ» που αποφάσισαν μια ομάδα εκλεγμένων ανθρώπων. Δέχομαι τους λοιμούς, σεισμούς και καταποντισμούς. Εκεί έχω να κάνω μ’ ένα Θεό, την επανάσταση της φύσης και την μοίρα μου. Δε μπορώ να κάνω κι αλλιώς. Το «αποφασίζωμεν και διατάσσωμεν» όμως από ανθρώπους, σε μια χώρα δημοκρατική, δε μπορώ να το δεχτώ.<br /><br /><br /><br /><br />Σιγά τη μεγάλη πόλη και το κυκλοφοριακό της! Λες και ζυγίζεται το να φτάσει κάποιος ένα δεκάλεπτο νωρίτερα σπίτι του, με το να καταστραφούν οικονομικά δεκάδες οικογένειες!<br />Ήδη κάποιοι κλαίνε. Σύντομα θα είμαστε πιο πολλοί.<br />Έτσι είναι οι λύσεις προβλημάτων;<br />Νοιάστηκε κανείς πως θα ζήσουν αυτοί οι άνθρωποι; Βρήκαν άλλες λύσεις ώστε να μη βρεθούν τόσες οικογένειες στο δρόμο;<br /><br /><br /><br /><br />Προτείνω να ξηλωθούν όλες οι κορύνες και να βρεθούν άλλες λύσεις για το κυκλοφοριακό του Βόλου.<br />Ως τότε, μαράθηκα… και σιωπώ.<br />Δεν αντέχω αυτή την ανασφάλεια που προέκυψε στη ζωή μου, έτσι, ξαφνικά, γιατί κάποιοι έτσι εύκολα αποφάσισαν.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/38620501-3766580279123626501?l=kyklaminovounou5.blogspot.com' alt='' /></div>Ελπίδαnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-38620501.post-25469412876777142892007-10-30T21:20:00.001+02:002008-12-03T02:38:06.049+02:00<a href="http://bp0.blogger.com/_IBEyAvbButk/RyeJLOq_OXI/AAAAAAAAEUQ/JrFNstonxG0/s1600-h/athina+1+065.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5127217526794566002" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp0.blogger.com/_IBEyAvbButk/RyeJLOq_OXI/AAAAAAAAEUQ/JrFNstonxG0/s320/athina+1+065.jpg" border="0" /></a><br /><div><a href="http://bp1.blogger.com/_IBEyAvbButk/RyeI2eq_OWI/AAAAAAAAEUI/yLA9JbXwHq8/s1600-h/athina+1+046.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5127217170312280418" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp1.blogger.com/_IBEyAvbButk/RyeI2eq_OWI/AAAAAAAAEUI/yLA9JbXwHq8/s320/athina+1+046.jpg" border="0" /></a> <span style="font-size:85%;">(Άγιος Ευφραίμ) </span></div><div><br /><br /><div><a href="http://bp3.blogger.com/_IBEyAvbButk/RyeIP-q_OVI/AAAAAAAAEUA/N2SoNnpJAJ0/s1600-h/athina+1+053.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5127216508887316818" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp3.blogger.com/_IBEyAvbButk/RyeIP-q_OVI/AAAAAAAAEUA/N2SoNnpJAJ0/s320/athina+1+053.jpg" border="0" /></a><br /><br /><br /><div><a href="http://bp2.blogger.com/_IBEyAvbButk/RyeH5uq_OUI/AAAAAAAAET4/_n6m0z5PQoc/s1600-h/athina+1+011.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5127216126635227458" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp2.blogger.com/_IBEyAvbButk/RyeH5uq_OUI/AAAAAAAAET4/_n6m0z5PQoc/s320/athina+1+011.jpg" border="0" /></a><br /><br /><div><a href="http://bp3.blogger.com/_IBEyAvbButk/RyeHO-q_OTI/AAAAAAAAETw/YfAKMj-J0ys/s1600-h/athina+1+005.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5127215392195819826" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp3.blogger.com/_IBEyAvbButk/RyeHO-q_OTI/AAAAAAAAETw/YfAKMj-J0ys/s320/athina+1+005.jpg" border="0" /></a> <span style="font-size:85%;">(Άγιος Ραφαήλ)</span></div><div><br /><br /><div><a href="http://bp2.blogger.com/_IBEyAvbButk/RyeGCuq_OSI/AAAAAAAAETo/1o0G5RIWhvk/s1600-h/athina+1+049.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5127214082230794530" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp2.blogger.com/_IBEyAvbButk/RyeGCuq_OSI/AAAAAAAAETo/1o0G5RIWhvk/s320/athina+1+049.jpg" border="0" /></a> <span style="font-size:85%;">(Άγιος Σώστης) </span></div><div><br />έγραψα:</div><div>Δημήτρης</div><div>Κατερίνα</div><div>Ελένη</div><div>Αναστάσιος</div><div>Μαρίνα</div><div>και όλων των συγγενών και φίλων</div><div></div><div></div><div>(Είναι τόσοι πολλοί!)<br /><br /><br /><br /><br /></div><div></div></div></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/38620501-2546941287677714289?l=kyklaminovounou5.blogspot.com' alt='' /></div>Ελπίδαnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-38620501.post-72309372665459162092007-10-05T00:36:00.001+03:002008-12-03T02:38:35.134+02:00<a href="http://bp2.blogger.com/_IBEyAvbButk/RwVdUmHVFoI/AAAAAAAAEEI/uO6DiUwDJ8A/s1600-h/apodeijeis+014.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5117599159986493058" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp2.blogger.com/_IBEyAvbButk/RwVdUmHVFoI/AAAAAAAAEEI/uO6DiUwDJ8A/s320/apodeijeis+014.jpg" border="0" /></a>Πόσες γραμμένες στιγμές χώρεσε πια αυτό το μπαουλάκι σε μια δεκαετία; Πόσες;<br />ξεχείλησε. Θα σκάσει. Κι όλες δύσκολες στιγμές, γιατί στις εύκολες δεν γράφεις!<br />Τις ζεις! Δεν γράφεις!<br />Τόσες γραπτές στιγμές από κλέψιμο ύπνου. Πραγματικό όμως κλέψιμο! Να χτυπάς κάρτα στις 7 στη δουλειά, μετά να έχεις να διαβάσεις δυο παιδιά και να βοηθάς κι όποτε πρέπει στο περίπτερο!<br />Τόσες γραμμένες στιγμές!<br />Πόσες ώρες;<br />Πόσες μέρες;<br />Πόσοι μήνες;<br />Πόσα χαρτιά;<br />Πόσο μελάνι;<br />Πόσες σκέψεις;<br />Πόσος χαμένος ύπνος;<br /><br />Άρα και χαμένες στιγμές;<br /><br /><a href="http://kyklaminovounou10.blogspot.com/">http://kyklaminovounou10.blogspot.com/</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/38620501-7230937266545916209?l=kyklaminovounou5.blogspot.com' alt='' /></div>Ελπίδαnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-38620501.post-2780507879145878852007-10-04T23:13:00.001+03:002008-12-03T02:39:12.538+02:00"Γιατί δεν έβαζες κι εσύ υποψηφιότητα να βοηθήσεις το χωριό σου;" με ρώτησε ο γαμπρός μου το καλοκαίρι, μια μέρα που γυρίζαμε απ' την θάλασσα.<br />"Αφού δε μένω εδώ!" του είπα. "Στα γεράματα που θα έρθω να μείνω εδώ, θα δούμε!"<br />"Στα πόσο γεράματα; Τότε δεν θα μπορείς να βοηθήσεις και να τρέξεις!" μου είπε.<br />"Στα 50, στα 60... θα μπορώ!" του είπα κι όταν κατάλαβα τι είχα πει, έπαθα ΣΟΚ!<br />Είχα πει 50 για γεράματα και είχα ξεχάσει πως σε λίγες μέρες έμπαινα στα 48!<br />Τότε συνειδητοποίησα πως είμαι μεγάλη πια, ήδη!<br />Δεν το είχα καταλάβει!<br />Κάποτε... ήταν αλλιώς τα γεράματα...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/38620501-278050787914587885?l=kyklaminovounou5.blogspot.com' alt='' /></div>Ελπίδαnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-38620501.post-31251682349752417582007-10-04T22:56:00.002+03:002008-12-03T02:39:50.803+02:00Είναι κάποιες στιγμές ...<br />που παίρνεις μια γλυκιά ικανοποίηση...<br />Σήμερα μου τηλεφώνησαν και με ξύπνησαν, απ' την επιτροπή του Σχολείου του Ρήγα, να με ρωτήσουν που να μου στείλουν τα 37, 50 Ευρώ που πήραν απ' τα τρεία βιβλία που τους χάρισα...<br />"Μα τα χάρισα!" τους είπα απορημένη.<br />"Σε ποιον τα χαρίσατε;"<br />"Στον Ρήγα!" της είπα.<br />"Δηλαδή να τα κρατήσει το Ελληνομουσείο;" με ξαναρώτησε, σαν να μην πίστευε στ' αυτιά της η κοπέλα.<br />"Πέντε είχα" της είπα "και τα τρεία τα χάρισα εκεί. Με πλήγωνε να μην υπάρχει στον τόπο μου ένα δικό μου βιβλίο. Χαίρομαι πολύ που κάποιοι τα πήραν! Αυτή είναι η πληρωμή μου!"<br />Η κοπέλα έλεγε και ξαναέλεγε: "Ευχαριστώ" κι εγώ γύρισα πλευρό να κοιμηθώ ξανά, χαρούμενη και ελπίζοντας για ένα καλύτερο όνειρο...<br />Όταν ξύπνησα σκέφτηκα ότι έπρεπε να της πω, να πληρώσουν μ' αυτά έναν Αλβανό να διορθώσει τον τοίχο σε ένα σημείο που είναι έτοιμος να σκάσει, κι αυτοί περιμένουν να εγκριθεί το πρόγραμμα!<br />Δεν τηλεφώνησα όμως...<br />Τι έφταιγε η κοπέλα;<br /><br /><a href="http://agriokyklamino.blogspot.com/2007/07/blog-post_13.html">http://agriokyklamino.blogspot.com/2007/07/blog-post_13.html</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/38620501-3125168234975241758?l=kyklaminovounou5.blogspot.com' alt='' /></div>Ελπίδαnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-38620501.post-80225521648205693342007-09-24T23:22:00.001+03:002008-12-03T02:41:05.494+02:00Είναι κάποιες στιγμές που νιώθεις πως χάθηκε η ελπίδα και λυγάς...<br /><br />Είναι κάποιες στιγμές κακές που κρατούν πολύ.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/38620501-8022552164820569334?l=kyklaminovounou5.blogspot.com' alt='' /></div>Ελπίδαnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-38620501.post-38383626820304053782007-09-13T03:25:00.001+03:002008-12-03T02:43:23.667+02:00«Τι κάνεις Ελπίδα μου; Πως περνάς εκεί;»<br />«Καλά Κυριάκο μου. Εσύ;»<br />«Εγώ δουλεύω».<br />«Το ξέρω Κυριάκο μου και νιώθω τύψεις γι’ αυτό. Σύντομα θα σε βοηθήσω πάλι».<br />«Να μη νιώθεις τύψεις. Να μείνεις εκεί και να περνάς καλά. Εγώ δε θα έρθω σήμερα. Δεν προλαβαίνω. Έχω ποδόσφαιρο και θα είμαι κουρασμένος».<br />«Να μην έρθεις. Να μείνεις εκεί να ξεκουραστείς. Κι εγώ δεν κάνω δουλειές. Το νέο σπίτι δεν τελειώνει και θέλησα λίγο να γράψω. Να ξεκουραστώ πραγματικά. Ξεκίνησα ένα νέο βιβλίο».<br />«Μπράβο! Και τι θέμα;»<br />«Πως νιώθει μια γυναίκα στα 50…»<br />«Δεν είσαι 50».<br />«Σε τρία χρόνια θα γίνω. Μέχρι να κυκλοφορήσει το βιβλίο, θα γίνω».<br />«Τρία χρόνια θα κάνει να βγει;»<br />«Τι ανησυχείς άντρα μου; Εσύ μ’ έχεις διαβάσει προ πολλού. Δε θα μάθεις τίποτα καινούργιο.»<br />«Κάτι θα μάθω…»<br />«Καλά, θα σου δώσω να το διαβάσεις πιο νωρίς, για να μ’ αγαπήσεις πιο πολύ!».<br />«Πάντα θα σ’ αγαπάω πιο πολύ!»<br />******************************************<br />ΠΑΝΤΑ<br /><br />Πάντα, μια λέξη σφραγίδα μα και τόσο αόριστη.<br />Πόσο κρατάει ένα «πάντα»;<br />Λέξη που θρονιάστηκε στην καρέκλα της ζωής μας, τόσο εύκολα και χωρίς μάχες.<br />Ακούγεται και κυκλοφορεί γύρω μας σα φτερό που το παίρνει ο άνεμος.<br />Έχω δει πάντα που κρατούν για λίγες στιγμές, μήνες, μέρες ή και χρόνια.<br />Πάντα που να κρατούν πάντα, δεν έχω δει. Εκτός από κάποια σταθερά, όπως είναι της μάνας για το παιδί, μιας θρησκείας που ζει, μιας φιλίας που άντεξε, μιας αγάπης που θέριεψε. Απ’ αυτά που κρατούν αιώνια, δηλαδή.<br />Νομίζεις πως πάντα θα υπάρχεις, μα έρχεται ο θάνατος και τελειώνει το πάντα σου.<br />Νομίζεις ότι θα αγαπάς κάποιον πάντα κι έρχεται ένας άλλος στη ζωή σου κι εκεί τελειώνει. Νομίζεις πως θα θυμάσαι πάντα, μα κάποια στιγμή ξεχνάς.<br />Νομίζεις πως κρατάς τη νιότη και τη χαρά πάντα, μα κείνη φεύγει.<br />Καμαρώνεις που είσαι μπουμπούκι σε μια τριανταφυλλιά, ανοίγεις, γίνεσαι τριαντάφυλλο και μετά πάλι, γίνεσαι χώμα.<br />Πάντα ανακύκλωση ζωής.<br />Πάντα μόνο θα υπάρχουν τα βράχια, τα βουνά, οι θάλασσες, όλη η πλάση κι αυτό το πάντα πάλι δεν το ξέρεις. Ίσως κι αυτό έχει αρχή και τέλος.<br />Εγώ ξέρω μόνο τη δική μας την αρχή. Τότε που έψαχνα να βρω δουλειά και σε γνώρισα μέσω ενός κοινού γνωστού και θέλησες να με βοηθήσεις. Και με βοήθησες πιο ουσιαστικά. Μ’ έκανες δική σου για πάντα. Μέσω του έρωτα, του γάμου, της οικογένειας, 27 ολόκληρα χρόνια τώρα. Από τα 20. Τότε που ήρθα να πετάξω στον Βόλο και στη ζωή. Πέταγες κι εσύ και συναντηθήκαμε. Από τότε, μαζί πετάμε. Πότε με βροχές και καταιγίδες, πότε με μπουρίνια, πότε σε μαυρισμένους ουρανούς, μα και συχνά με ηλιόλουστες μέρες και βλέποντας μαζί ανατολές. Πότε κολυμπούσαμε σε ήρεμες λίμνες και θάλασσες, μα συχνά και σε αγριεμένες όπως γίνεται το Χορευτό, όταν πιάνουν τα μελτέμια και οι χειμώνες.<br />********************************<br />........................ Αφού μου άρεσες έτσι, δεν το ξαναέκοψες. Σ’ εμένα ήθελες να αρέσεις πάντα. Εμένα ήθελες να κατακτάς σταθερά και πάντα.<br />Πάντα; Πόσο κρατάει αυτό το πάντα;Πάντα μέχρι τώρα; Πάντα μέχρι τότε; Πάντα μέχρι πριν λίγο καιρό;<br />«Μη με φιλάς πολύ! Με γρατζουνάς. Γδέρνεις το πρόσωπό μου και με πονάς», σου λέω συχνά τώρα τελευταία.<br />********************************<br /><br />.................Τώρα, τώρα χόρεψε το φεγγάρι με τα νερά της θάλασσας στη θέα μας κι ο μικρός με φώναξε να το δω. Η φωτογραφική μηχανή, πάντα πιστή φίλη, πρόθυμη να κλέψει τη σκηνή και τη στιγμή, ήταν μαζί μας. Χόρεψε και αποθανάτισε το φεγγάρι που κι απόψε θα με συντροφεύει στα όνειρά μου. Θα συνεχίσει να δίνει παραστάσεις με τα χρυσαφένια χρώματά του στα νερά της θάλασσας και δεν θα αφήσει την καρδιά μου να χορεύει ξέφρενα σε γοργούς ρυθμούς, όπως κάνει δυο μέρες τώρα, καθώς ξεκίνησε το πανηγύρι.Απόψε θα χορέψει για μένα το φεγγάρι κι η καρδιά θα κοιμηθεί μαζί μου, για να ξεκουραστεί. Αύριο πάλι, θα συνεχίσει εκείνο το «τώρα» που άρχισε πριν μερικές σελίδες κι ήταν αρχή…<br />Πάμε καρδιά. Έλα φεγγάρι. Φεγγάρι μου μισό.Ξύπνησα με τα ροζ χρώματα της Ανατολής να κολυμπούν στη θάλασσα. Αν κι άργησα να κοιμηθώ, γιατί το μυαλό δούλευε συνέχεια. Αναμνήσεις κι όνειρα έπαιζαν το παιγνίδι της καρέκλας, όποιος προλάβει να καθίσει κι αυτός που μένει χωρίς καρέκλα, να φύγει.<br />Δεν ξέρω πως έγινε, εκείνος που έφευγε μέχρι το ροζ χρώμα της ανατολής, ήταν ο ύπνος. Κατάφερε να πιάσει καρέκλα όταν το ροζ έγινε μοβ λιλά. Εκεί κοιμήθηκε κι αυτός αφήνοντας την ανατολή να αυτοσχεδιάσει στα νερά της θάλασσας και στο γαλάζιο τ’ ουρανού και να χρωματίσει τα όνειρά του. Άφησε τον ήλιο να ανέβει ψηλά στον σταθερό θρόνο του και να βασιλέψει.Και το φεγγάρι είχε κοιμηθεί μαζί με την Ελπίδα. Την είδε πόσο το θαύμασε όλη νύχτα, ένιωσε να ζαλίζεται ώσπου έκλεψε χρώμα απ’ το θαλασσί της θάλασσας και το 'κανε χάντρα θαλασσιά, να μη το πιάσει μάτι.<br />Με μάτι κοιμήθηκε το πρωί το φεγγάρι και το βράδυ θα βγει ίσως κουρασμένο. Ίσως απόψε δεν χορέψει στα μαυρισμένα νερά της θάλασσας και προσπαθήσει να χορέψει με τις αποχρώσεις του πράσινου και του βουνού του Πηλίου. Ίσως παίξει με τον Κένταυρο, με τους τουρίστες, με τις φωτιές που το άναψαν οι εμπρηστές και με τις στάχτες που απόμειναν, τους καμένους σκελετούς δέντρων, με τα καμένα κουφάρια ζώων, ακόμα και με τα καμένα όνειρα της Ελπίδας.<br />Δεν ξέρει. Θα δει πως θα νιώθει μόλις ο ήλιος πάει για ύπνο πίσω απ’ το βουνό κι εκείνο ξέρει πως θα πιάσει καρέκλα για πολλές ώρες πάλι.………<br />......Εγώ, αν και ο ήλιος έφτασε ψηλότερα και με τυφλώνει αν τον κοιτάξω κατάματα, έπιασα καρέκλα για να γράψω. Πολύ πρωινή σήμερα η συνέχεια αυτής της ανάγκης. Ένα τώρα διαρκείας που θέλει να βγει, γιατί πνίγεται. Κανείς δε μπορεί να το σταματήσει.<br />«Η πηγή» έλεγε η Σοφή κυρία, «θα βρει τρόπο να βγάλει το νερό της, με όσα βράχια κι αν την φράξεις. Μη τη φοβάσαι!»Το φράγμα έσπασε.Πώς δεν την φοβάμαι Σοφή μου κυρία!<br />Μια κουβέντα είναι.<br />Η πηγή ξεσπώντας θα παρασύρει στο πέρασμά της ότι βρει μπροστά της.<br />Το καθαρό νερό της θα ανακατευτεί με μαύρα χώματα, με κόκκινα χώματα κι ένα θα γίνει.<br />Αίμα θα γίνει και θα τρομάξεις.<br />Μαύρο θα γίνει και θα βγουν φαντάσματα.<br />Πέτρες θα παρασύρει στο πέρασμά του, μικρές και μεγάλες και θα σε χτυπήσει. Ξερά θα παρασύρει μαζί του, αλλά και χλωρά.<br />Λίπασμα θα τα κάνει όλα, κι όπου βρεθεί θα σπείρει.<br />Κι αν φτάσουν στη θάλασσα, φυτρώνουν εκεί οι σπόροι;<br />Ένα θα γίνει με τ’ αλμυρό νερό και θα χαθεί.<br />Κι αν καταφέρει και σταθεί στην επιφάνεια, ατμός θα γίνει, σύννεφο που θα βρέξει και θα το ρουφήξουν πάλι τα ξερά χώματα γης να ξεδιψάσουν κι όταν χορτάσει θα τα κρύψει πάλι και θα δημιουργήσει μια νέα πηγή, που θα παλέψει κι αυτή με τα εμπόδια των βράχων για να κάνει κύκλο ζωής. Γιατί η ζωή κύκλος είναι και κύκλους κάνει. Κύκλους ανοίγει και κύκλους κλείνει.<br />Κάτι σαν το τριαντάφυλλο και τη γυναίκα περίπου.Πού είσαι Ελπίδα; Που κρύφτηκες; Βγες πάλι. Μόνες μας είμαστε. Έλα μαζί μου στην καρέκλα, να θυμηθούμε και να γράψουμε, να εξομολογηθούμε και να κλάψουμε.Χωράμε κι οι δυο.<br />«Η εξομολόγηση γίνεται σε έναν κι όχι σε πολλούς. Να το ξέρεις», μουρμούρισε η ψυχή και κάθισε δίπλα μου.Τ’ άκουσα και της απαντώ.<br />«Ένας δε φτάνει, όταν έχεις να πεις πολλά. Θα κουραστεί και θα χαθεί. Γι’ αυτό κι εγώ τα λέω σε πολλούς, για να με φτάσει ο αντίλαλος, και να με ξανακούσω εγώ. Για να με βρω πάλι...»<br />**************************************<br />Αόρατη<br /><br />«Θα ήθελα να μπορούσα να γίνομαι αόρατη κάποιες στιγμές!»<br />Τρεις φορές μέσα σε μια βδομάδα είπα αυτή τη φράση σε διαφορετικά πρόσωπα, για διαφορετικό λόγο.Κι αυτό τώρα μου βγήκε έντονα. Η τελευταία φορά ήταν χθες. Το είπα στο τραπέζι, εκεί που τρώγαμε όλοι μαζί και εγώ τους παρακαλούσα όλους και έναν έναν ξεχωριστά, αφού είδα ότι όλοι μαζί δεν μπορούσαν να μου κάνουν το χατίρι.<br />«Θα ΄θελα να ήμουν αόρατη και να πήγαινα αυτή τη στιγμή στο πανηγύρι του χωριού μου» τους είπα, μα κανένας δεν συγκινήθηκε να με καταλάβει και να με πάει. Ούτε ένας. Ούτε κι ο μικρός που μου έχει δείξει ότι πιάνει επιθυμίες μου και τις πραγματοποιεί όταν μπορεί.<br />«Και τι θα δεις; Άνθρωποι χορεύουν, τρώνε, κλαρίνα ακούγονται, κόσμος πάει κι έρχεται. Λες και δεν έχεις ξαναπάει σε πανηγύρι!» είπε κάποιος, δεν παίρνω όρκο αυτή τη στιγμή για ποιος ακριβώς το είπε, γιατί εγώ ήδη είχα πετάξει, είχα γίνει αόρατη και ήμουν ήδη εκεί. Έβλεπα, άκουγα και τραγουδούσα το «Αρμενάκι είμαι κυρά μου, πάρε με…», μέχρι που ήρθε η πραγματικότητα, μέσω της γλώσσας μου και τους απάντησε όλους μαζί, κι ας το είπε ένας.<br />«Θα θυμόμουν τα παλιά, θα άκουγα τραγούδια που μου θυμίζουν στιγμές, θα έβλεπα γνωστούς που ήμασταν νέοι και γέρασαν κι αυτοί όπως κι εγώ, θα έβλεπα αν δυσκολεύομαι να τους αναγνωρίσω, θα έβλεπα τις οικογένειές τους, θα έβγαζα μια αναμνηστική φωτογραφία με έναν λεβέντη να χορεύει, γιατί δεν το ξέρετε, αλλά οι άντρες του χωριού μου όταν χορεύουν, χορεύουν λεβέντικα εδώ και θα έφευγα γρήγορα. Θα έπαιρνα τη φωτογραφία μαζί μου. Δεν θα σας καθυστερούσα, ούτε ζητάω να καθίσουμε σε τραπέζι….»<br />«Καλύτερα να μην τους δεις γερασμένους» με διέκοψε η Ζέτα.<br />«Να τους θυμάσαι νέους και λεβέντες!»<br />«Μα Ζέτα μου, τις ρυτίδες τους θέλω να δω και τα γκρίζα τους μαλλιά. Να δω αυτή τη χαρτογράφηση της ζωής τους στα πρόσωπά τους. Ειδικά των αντρών, γιατί αυτοί δουλεύουν στα κτήματα κι ο ήλιος χαράζει πιο βαθιές τις ρυτίδες στα πρόσωπα, απ’ ότι στις γυναίκες που ασχολούνται με το σπίτι ή βοηθιούνται απ’ τις κρέμες. Αυτά ακριβώς ήθελα να συναντήσω απόψε Ζέτα μου. Είχα τόσα χρόνια να βρεθώ στο χωριό μου αυτή την εποχή κι ήταν ευκαιρία απόψε. Το θέλω τόσο πολύ! Πάνε 20 χρόνια; Κάπου εκεί».<br />Αυτό το θυμάμαι. Ο Σταύρος απάντησε:<br />«Τι 20, τι 21 ρε Ελπίδα; Το ίδιο κάνει. Πας του χρόνου. Που να πάμε τέτοια ώρα; Οι μπυρίτσες και η παρέα με χαλάρωσαν. Μη μας τη χαλάς τώρα!»<br />«Όχι, βέβαια. Εγώ να σας την χαλάσω; Το ξέχασα κιόλας. Κι εγώ κουρασμένη είμαι απ’ το τρέξιμο της μέρας, που να ντύνομαι τώρα και που να με δουν έτσι με πρόχειρα και κουρασμένη! Το ξέχασα κιόλας!»<br />Μιλάει η ψυχή ήθελα να του πω, κι όχι η λογική μου, μα θα τη νικήσω εγώ αυτή που δεν με ρωτάει όταν βγαίνει. Γι’ αυτό λοιπόν εγώ θα την αποστομώσω, δεν θα σας ξαναπώ ξανά γι’ αυτό απόψε, θα σας κρύψω το πόσο στεναχωρέθηκα που ούτε ένας ανάμεσα σε τόσους ανθρώπους που εννοείται ότι με αγαπάνε, δεν μου κάνουν αυτό το χατίρι.<br />Μα τι ζητάω; Να με συνοδέψει ένας σας ως εκεί, είτε με τα πόδια, είτε με αυτοκίνητο, είτε με τη μηχανή, απ’ όλα έχουμε στην παρέα δόξα τον Θεό, για να ακούσω ένα δυο τραγούδια, όσα προλάβω, ξέρουν εκείνα, ακούγονται κι ενώ θα φεύγουμε και να βγάλω μόνο μια βιαστική φωτογραφία. Έστω και μέσα απ’ το αυτοκίνητο. Να γυρίσουμε σπίτι και ευτυχισμένη που έκλεψα μια στιγμή πανηγυριού του «τώρα», να την περάσω στον υπολογιστή μου κι εκεί με την βοήθεια του μεγενθυτικού φακού, να μεγαλώσω πρόσωπα, να μεγεθύνω ρυτίδες, να προσπαθήσω να αναγνωρίσω πρόσωπα, να θυμηθώ παρελθόν και να ανακαλύψω παρόν. Να δω πρόσωπα άγνωστα και γνωστά, γερόντους που ξέχασα και ζουν, νέους που γέρασαν όπως κι εγώ και νέα βλαστάρια που γεννήθηκαν από φίλους και γνωστούς.Δεν τα είπα. Τα σκέφτηκα όλα αυτά. Τι να τους πω και γιατί να τους την χαλάσω;<br />Είπα στην Ελπίδα:<br />"Ελπίδα, μη δείχνεις πόσο στεναχωρέθηκες και άλλαξε την κουβέντα. Ξέρεις εσύ. Σύρε τον χορό της συζήτησης παρακάτω, πάλι πρώτη εσύ. Και παρακάτω βάλε θέμα συζήτησης τα παιδιά, κι ανάμεσά σας, αντί για μαντήλι, βάλε εκείνη την εφηβεία τους που ήταν δίκοπο μαχαίρι, σαν εκείνο το Κρητικό που σας χάρισαν τελευταία. Με όποιο θέμα θες χόρεψε. Οι άλλοι θα σ’ ακολουθήσουν γιατί είναι νέοι γονείς και τους ενδιαφέρει".<br />******************************************<br />.......................................................... Μαζί Κυριάκο μου σε όλα. Και στις φουρτούνες και στα μελτέμια. Απ’ τις φουρτούνες έμαθα να φυλάγομαι, μα τα μελτέμια με φοβίζουν. Είναι εκείνες οι φορές που ξαπλώνω στη θάλασσα και βάζω τα χέρια για μαξιλάρι, που κλείνω τα μάτια γιατί με τυφλώνει ο ήλιος και με καίει, όπως κάποιες αλήθειες που κι αυτές με ενοχλούν και τις ξεφεύγω, κι έρχεται ένας δυνατός αέρας, ένα μελτέμι, ένα κύμα ψηλό, που με γυρίζει ανάποδα, που με εμποδίζει να βγω στη στεριά να σωθώ, που τ’ αρμυρό νερό μου φέρνει βήχα, με σιγοπνίγει κι εγώ με όλες μου τις δυνάμεις και κυρίως με τις δικές σου δυνάμεις, καταφέρνω να βγω και να σωθώ.<br />Κι εκεί στην άμμο, βρεγμένη και φοβισμένη, με πνίγει το φιλί ζωής που πας να μου δώσεις για να με σώσεις, μα μέσα απ’ το βήχα και τον εμετό, εκεί που το φιλί αρχίζει να μου ξυπνάει τη σάρκα και τις αισθήσεις, εκεί αρχίζω πάλι να ζω, μαζί σου και δίπλα σου πάλι.Σ’ αγκαλιάζω αλλιώτικα πια και κοιτάζω τον ήλιο κατάματα πια, κι ας με κάψει!<br />Ποιον δεν έκαψαν οι αλήθειες και πόσους δεν λύτρωσαν όμως;<br />Χαϊδεύω το πρόσωπό σου, τα γκρίζα σου μαλλιά, ψάχνω τις ρυτίδες σου να δω το βάθος τους.<br />Μα που τις έχεις κρύψει; Δεν φαίνονται όλες, παρόλο που έκοψες το μούσι, αυτό που πάντα λάτρευα από τότε που σε γνώρισα, τίποτα δεν φαίνεται. Εκείνα τα λόγια που εσύ ποτέ δεν ξεστόμισες, που μπόρεσαν και κρύφτηκαν; Ή δεν είχες ποτέ; Δεν μπορεί.Δεν μπορεί να μην θύμωσες μαζί μου κάποια στιγμή για τα χρόνια που σου έκλεψα, για τα νιάτα που μου χάρισες, για την ομορφιά σώματος και ψυχής που μου έδωσες απλόχερα;Να μια ρυτιδούλα. Την είδα. Μην την κρύβεις. Τώρα που έκοψες το μούσι φαίνεται. Είναι κάτω ακριβώς απ’ το μεγάλο και σαρκώδες κάτω χείλος σου. Την είχα αισθανθεί ότι θα ενώνεται εκεί στα όρια του χείλους και της λεπτής κόκκινης γραμμής. Γι’ αυτό τονίζονται τώρα πιο πολύ τα χείλη. Γιατί μπερδεύτηκαν με το πάθος, τη ζωή και τον έρωτα.<br />Από κει όλα ξεκινούν. Απ’ τα χείλη. Απ’ το πρώτο φιλί. Θυμάσαι τα λευκώματα; «Από τα χείλη ξεκινά, στο σώμα κατεβαίνει, κι αν κατεβεί πιο χαμηλά, σε εννέα μήνες βγαίνει!» Έτσι και από κει βγήκαν τα παιδιά μας, τότε που εγώ ήμουν 20 και συ 23.Τρία χρόνια διαφορά ηλικίας. Πάντα ήθελα ο άντρας που θα αγαπήσω και θα παντρευτώ να με περνάει τουλάχιστον 10 χρόνια. Έλεγαν οι παλιοί πως ο μεγαλύτερος άντρας ξέρει να προσέχει τη γυναίκα. Με το που σε είδα να πετάς, το ξέχασα. Ήταν ένα «πάντα» που κράτησε μέχρι να σε γνωρίσω. Μετά το ξέχασα. Το θυμήθηκα πάλι τώρα. Το τώρα πάλι είναι σχετικό. Όχι τώρα που γράφω ακριβώς, αλλά τότε, εδώ και μήνες ή χρόνο, που έκοψες το μούσι. Ένα τώρα που έγινε τότε. Γίνεται κι αυτό. Τότε είδα ένα καινούργιο πρόσωπο, πιο νέο και πιο όμορφο, μα τόσο άγνωστο σε μένα. Το είχα ξεχάσει, όπως κι εσύ σε κείνη τη γκαρσονιέρα που συζούσαμε πριν παντρευτούμε. Αφού μου άρεσες έτσι, δεν το ξαναέκοψες. Σ’ εμένα ήθελες να αρέσεις πάντα. Εμένα ήθελες να κατακτάς σταθερά και πάντα.<br />Πάντα; Πόσο κρατάει αυτό το πάντα;Πάντα μέχρι τώρα; Πάντα μέχρι τότε; Πάντα μέχρι πριν λίγο καιρό;<br />«Μη με φιλάς πολύ! Με γρατζουνάς. Γδέρνεις το πρόσωπό μου και με πονάς», σου λέω συχνά τώρα τελευταία.Εσύ όμως δε μ’ ακούς. Συνεχίζεις να με φιλάς με περισσότερο πάθος από πριν και να με γδέρνεις…Με κοκκινίζεις, μέχρι που με ματώνεις. Με πονάς και σου φωνάζω:<br />«Σταμάτα. Η Ελπίδα είμαι. Μήπως ονειρεύεσαι κάποιο μπουμπούκι;»<br />«Εσένα ποθώ, κι εσένα θέλω. Κάθε ώρα και κάθε στιγμή. Πες μου τι μάγια μού ΄χεις κάνει και με κρατάς μαζί σου 30 χρόνια;»<br />"Πας μπροστά! 27 είναι!"<br />«Μια ζωή θα είναι. Πάντα θα είναι. Τι μου κάνεις πες μου και νιώθω πάντα μαζί σου σα να είναι η πρώτη φορά; Τι με πότισες;»<br />«Αγάπη σε πότισα άντρα μου. Σεβασμό, εκτίμηση κι αλήθειες και τίποτα άλλο».<br />«Μη με φιλάς άλλο για σήμερα. Δεν βλέπεις; Με γρατζουνάς. Με γδέρνεις. Με ματώνεις».<br />***************************<br />Άσε με να γύρω στον ώμο σου γιε μου, τώρα που μπορώ.<br /><br />«Φοβάσαι μάνα; Γι’ αυτό σφίγγεσαι;»<br />«Η ζωή μου στα χέρια σου γιε μου! Για την δική σου ζωή φοβάμαι. Τον εαυτό σου να προσέχεις. Εγώ φτάνω τα 50. Έζησα! Εσύ δεν πρόλαβες να ζήσεις!<br />«Προσέχω μάνα και το βλέπεις. Δεν τρέχω. Δεν είμαι χαζός!»<br />«Προσέχεις γιε μου, δεν αμφιβάλλω. Τους άλλους φοβάμαι και τις κακές στιγμές. Αυτή η μηχανή είναι μεγάλη και τρέχει πολύ. Με φοβίζει...»<br />«Μη φοβάσαι μάνα! Έχε μου εμπιστοσύνη!»<br />«Σου έχω γιε μου… Πες μου, σ’ ενοχλώ που γέρνω στον ώμο σου;»<br />«Όχι μάνα, δεν μ’ ενοχλεί!»<br />Έγειρα στον ώμο του γιού μου και ήρθαμε στη θάλασσα. Σήμερα είναι ήρεμη, αλλά έξω ξεσπάει ένα μικρό κυματάκι. Δεν είναι επικίνδυνο. Παιχνίδισμα είναι για να μας κρατάει σε εγρήγορση.Στην υπόλοιπη διαδρομή προς το Χορευτό δεν ξαναμίλησα στο γιο μου. Στον οδηγό δεν μιλάνε. Πρέπει να έχει στραμένη την προσοχή του στο τιμόνι.<br />Γερμένη στον ώμο του, θυμήθηκα μια άλλη διαδρομή με το λεωφορείο από Αθήνα που στο διπλανό μου κάθισμα καθόταν ένα κουρασμένο φανταράκι. Κάποια στιγμή που τον πήρε βαθιά ο ύπνος, έγειρε στον ώμο μου κι εκεί κοιμήθηκε για ώρα. Εγώ έμεινα ασάλευτη, ακόμη και την αναπνοή μου κρατούσα, για να μη διακόψω την ξεκούρασή του. Σκεφτόμουν τον γιο μου στη θέση του και θα ‘θελα η κάθε μάνα που θα βρεθεί δίπλα του, όπως εγώ τώρα, να μην του πει:<br />«Παιδί μου, μ’ ενοχλείς! Θέλω να διαβάσω, να φωτογραφίσω το ηλιοβασίλεμα, να στείλω μηνύματα με το κινητό μου, τώρα που έχω ελεύθερο χρόνο".<br />Θυμάμαι είχα συγκινηθεί πολύ. Είχα νιώσει πολύ τρυφερά και στοργικά. Ιερά θα μπορούσα να πω. Μου πέρασε απ’ το μυαλό ότι θα μπορούσα να παρεξηγηθώ απ’ τον υπόλοιπο κόσμο, ακόμα και απ’ το ίδιο το φανταράκι, μα έδιωξα γρήγορα αυτή τη σκέψη. Οι δικές μου προθέσεις ήταν ιερές κι αυτό μου έφτανε.Το φανταράκι κάποια στιγμή ξύπνησε και τραβήχτηκε απότομα μακριά μου.<br />«Με συγχωρείτε κυρία, αλλά είμαι πολύ κουρασμένος. Δεν το κατάλαβα. Συγγνώμη!» μου είπε πολύ ντροπαλά.«Δεν πειράζει αγόρι μου! Έχω κι εγώ ένα γιο στην ηλικία σου και θα ‘θελα όταν πάει φανταράκι να βρεθεί στο δρόμο του ένας ώμος για να ξεκουραστεί κι εγώ δεν θα είμαι δίπλα του».<br />Στην υπόλοιπη διαδρομή μιλήσαμε και μου έδειξε φωτογραφίες απ’ το στρατό γιατί είναι αλεξιπτωτιστής. Μου είπε ότι είναι δύσκολα και κουράζεται πολύ, κι ότι δεν τα λέει όλα στη μαμά του, για να μην την στεναχωρεί.Έτσι θα κάνει και με μένα ο γιος μου; Θα μου κρύβει αλήθειες για να μη με στεναχωρεί;Μετά τον συμβούλεψα να κοιμηθεί, για να μη χάνει χρόνο και φτάνοντας στην πόλη μας να έχει δυνάμεις να χαρεί τους γονείς του, να βγει με τους φίλους του, να διασκεδάσει.Ξανακοιμήθηκε, αλλά ποτέ πάλι τόσο βαθιά και το κατάλαβα απ’ τον έλεγχο που επέβαλλε συχνά στο κεφαλάκι του.<br />Όταν φτάσαμε στον Βόλο χαιρετηθήκαμε σαν παλιοί γνωστοί, παρόλο που δεν ανταλλάξαμε τηλέφωνα ή ονόματα. Δεν χρειαζόταν άλλωστε.Ήταν ένα φανταράκι κι ήμουν μια μαμά.Οποιοδήποτε φανταράκι και οποιαδήποτε μαμά του κόσμου.<br />.............................<br /><br />Αρχή.<br />Είναι μια αρχή. Μια καινούργια αρχή.Αρχή, γιατί πράγμα; Για ένα νέο βιβλίο; Για μια διαφορετική πλεύση ζωής;Δεν ξέρω. Είναι πάντως μια καινούργια αρχή που ίσως ξεκινάει πάνω και σ’ ένα τέλος.Έτσι είναι. Αυτά τα δυο πάνε μαζί κι είναι κοντά. Πολύ κοντά.Τώρα μόλις έκανα μια αρχή. Τώρα μόλις ξεκίνησα. Τώρα μόλις πέρασε το πρώτο «τώρα» της παραγράφου και πέρασα στο επόμενο τώρα, γιατί το προηγούμενο έγινε πριν, παρελθόν και σε λίγο χθες και προχθές και πάει λέγοντας...Η κάθε γραμμή είναι το «τώρα» μου, η κάθε σκέψη μου είναι στιγμή ζωής και «τώρα» της ζωής μου. Η ζωή μου όλη είναι γεμάτη από εκατομμύρια «τώρα» και «στιγμές», όπως όλων των ανθρώπων άλλωστε.Μια συνεχιζόμενη αλυσίδα «τώρα» αποτελούν την βάση του νέου μου «τώρα» που θα κρατήσει ως το τέλος αυτού του βιβλίου, γιατί απ’ ότι νιώθω, αυτή τη φορά νομίζω πως γράφω τον πρόλογο ενός βιβλίου. Γιατί τώρα πια, μπορώ να ξεχωρίζω τι απ’ αυτά που γράφω είναι για ανάγνωση τρίτων…Πάει ο καιρός της αθωότητας. Πέρασε ανεπιστρεπτί.Καλό αυτό; Κακό ίσως; Μπορεί. Για μένα λίγο δύσκολο, γιατί νιώθω εγκλωβισμένη και τα βιβλία τα θεωρούσα πάντοτε διέξοδο ελευθερίας, όμως, δεν είναι!Εν γνώσει μου λοιπόν, θυμάμαι ότι «πρέπει» να θυμηθώ.Αυτά συμβαίνουν όταν μέσα απ’ τους ήρωες ξεπηδούν αληθινά πρόσωπα και αληθινές ιστορίες.Είναι η πρώτη φορά που ξεκινάω έτσι, στα τυφλά. Χωρίς να ξέρω που θα με βγάλει η ψυχή, γιατί έτσι κι αλλιώς, πάντα αυτή βγαίνει πρώτη και πάντα αυτή επικρατεί.Την έχω κυνηγήσει πολλές φορές, την έχω μαλώσει, την έχω απειλήσει να μη στέκεται εμπόδιο στη φαντασία μου, αλλά εκείνη με νικούσε πάντα μέχρι τώρα.Αυτή τη φορά αφήνω ελεύθερες και τις δυο, φαντασία και ψυχή ή ψυχή και φαντασία κι όποια θέλει ας νικήσει. Όποια έχει μεγαλύτερα κότσια, ας βγει και στο χαρτί.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/38620501-3838362682030405378?l=kyklaminovounou5.blogspot.com' alt='' /></div>Ελπίδαnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-38620501.post-75385519562845933902007-08-16T20:13:00.001+03:002008-12-03T02:43:57.662+02:00<a href="http://bp1.blogger.com/_IBEyAvbButk/RsSFw06gJGI/AAAAAAAADpE/dZdgwlgiWWQ/s1600-h/111alex.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5099347751974478946" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp1.blogger.com/_IBEyAvbButk/RsSFw06gJGI/AAAAAAAADpE/dZdgwlgiWWQ/s320/111alex.jpg" border="0" /></a><br /><div></div><br /><p>Έρχομαι απ' την Νατέλα και τον Δημήτρη που ακόμα ψάχνουν τον Άλεξ!</p><p>Πρέπει να τους βοηθήσουμε όλοι μας!<br /></p><p><a href="http://natela-veria-gr.blogspot.com/">http://natela-veria-gr.blogspot.com/</a><br /></p><p>......................Εμείς και οι φίλοι μας θα συνεχίσουμε.</p><p>ΧΡΕΙΑΖΟΜΑΣΤΕ ΕΡΕΥΝΑ.</p><p>ΘΑ ΤΗΝ ΚΑΝΟΥΜΕ ΕΜΕΙΣ.</p><p>ΓΙ' ΑΥΤΟ ΧΡΕΙΑΖΟΜΑΣΤΕ ΧΡΗΜΑΤΑ.</p><p>Φτάσαμε στο έσχατο όριο, να ζητήσουμε, μετά την ηθική, και την οικονομική βοήθεια, των απλών και τίμιων ανθρώπων.</p><p>Περιμέναμε πολύ και περιμέναμε μάταια τους άλλους δρόμους.</p><p>Ενας όμως δρόμος υπάρχει: η δική μας πρωτοβουλία, η δική μας έρευνα.Θα τον βαδίσουμε, κι' ας είναι στρωμένος με αγκάθια.</p><p>ΕΙΝΑΙ ΧΡΕΟΣ ΜΑΣ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΟΝ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟ, ΠΟΥ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ.</p><p>ΑΡΙΘΜΟΣ ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟΥEUROBANK</p><p>0026. 0077. 17. 0200420177</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/38620501-7538551956284593390?l=kyklaminovounou5.blogspot.com' alt='' /></div>Ελπίδαnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-38620501.post-77335682622514288732007-08-16T17:22:00.001+03:002008-12-03T02:44:33.380+02:00Και να που τα έφερε έτσι η ζωή και η καρδιά και αύριο θα πάω εγώ να δω από κοντά τη Ζέτα. Τώρα τα πράγματα είναι διαφορετικά. Δεν πάω εκδρομή όπως ήρθαν αυτοί. Εγώ πάω για λόγους καρδιάς κι ο Σταύρος θα μου πει αν είναι άρρωστη…<br />Πώς τα φέρνει έτσι η ζωή; Πόση φαντασία μπορεί να έχει ο συγγραφέας αυτός που λέγεται «μοίρα»; Πόση;<br /><br />Φοβάμαι. Δεν ντρέπομαι να το πω. Θα πάω μόνη μου. Το απαίτησα.<br />Δείχνω δυνατή. Ξέρω πως θα λυγίσω και θα κλάψω. Αυτό δεν θέλω να δουν. Θέλω να φαίνεται σαν εκδρομή. Ανάλογα τα αποτελέσματα θα τους πω αν πέρασα καλά ή όχι. Δεν θέλω να τους αγχώνω προκαταβολικά. Ότι έγραψε η μοίρα δεν μπορώ να το αλλάξω. Ότι εξαρτάται από μένα όμως και ότι γράφω, μπορώ!<br />Ξέρω ότι μαζί μου θα έχω έναν Άγιο και θα είναι συνεχώς δίπλα μου!<br />Μου το είχε πει στο όνειρό μου… και στην πράξη… πέρσι.<br />Άγιο Εφραίμ τον λένε!<br />Μαζί θα πάμε. Σε λίγες ώρες. Δυο θα είναι οι γιατροί. Δεν έχω να φοβηθώ τίποτα. Κι αν…<br />"όλα για τους ανθρώπους είναι!"<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/38620501-7733568262251428873?l=kyklaminovounou5.blogspot.com' alt='' /></div>Ελπίδαnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-38620501.post-86991928497062024612007-08-16T17:15:00.001+03:002008-12-03T02:45:10.126+02:00«Ψυχή μου, να σου πω ένα μυστικό; Αυτή η Κατερίνα κατάφερε επιτέλους να ξεφύγει απ’ τις ημερομηνίες. Σημαίνει κάτι αυτό; Μήπως δεν είναι καλά;»<br />«Μη παρασύρεσαι Ελπίδα και γράψε τα δικά σου. Για να μπορέσεις να καταλάβεις τους άλλους, πρέπει πρώτα να βρεις τον εαυτό σου και συ λες πως τον έχασες τελευταία. Βρες τον λοιπόν!»<br />«Ψυχή μου, μη μου θυμώνεις. Όσο να ‘ναι, συγγραφέας είναι με πειράζει που επεμβαίνει με τα δικά της».<br />«Αγνόησέ την και δε θα σε ξαναενοχλήσει. Είμαι σίγουρη».<br />«Να, ξέρεις… Έχω μπλοκάρει. Έχω να πω τόσα πολλά…Δεν ξέρω από πού ν’ αρχίσω»<br />«Πες μου για το ίντερνετ και τα μπλογκ. Αυτό ίσως σε βοηθήσει να ξεμπλογκάρεις».<br />Τι να της πεις τώρα της ψυχής; Από πού ν’ αρχίσω. Εκεί κι αν είναι μπερδεμένα τα πράγματα. Ας τα πάρω απ’ την αρχή.<br />Τα μπλογκ είναι ένα δωρεάν πρόγραμμα στο ίντερνετ, με μορφή ημερολογίου, που μπορεί ο καθένας ν’ ανοίξει την προσωπική του σελίδα και να γράφει. Μπορεί να εμφανιστεί με το όνομά του ή και με ψευδόνυμο. Ας πούμε «κυκλάμινο του βουνού», αφού αυτή η Κατερίνα επεμβαίνει. Κάθε μέρα ή όσες φορές εσύ θελήσεις, μπορείς να γράψεις σκέψεις σου για οποιοδήποτε θέμα. Μπορείς να το στολίσεις με φωτογραφίες, μουσική ή βίντεο. Μόλις το δημοσιεύσεις μπορεί να το διαβάσει οποιοσδήποτε μπαίνει στο ίντερνετ και μπορεί, αν εσύ το επιτρέψεις και έχεις ανοιχτά τα σχόλια, κάποιοι θα σχολιάσουν. Μπορεί με το όνομά τους, με το ψευδόνυμό τους ή και ανώνυμα. Αυτό εξαρτάται από σένα αλλά και από τους σχολιαστές.<br />Τα μπλογκ είναι μια πολύ καλή εμπειρία για διάλογο, για μόρφωση, για εκτόνωση, για να γνωρίσεις και να εποικοινωνήσεις με κόσμο που η ζωή ίσως να μην φέρει από μόνη της ποτέ κοντά σου. Επικοινωνείς μαζί τους όποια στιγμή εσύ θέλεις και μπορείς.<br />Αυτή είναι μια πολύ καλή πλευρά. Η άλλη η κακή είναι αυτή που κρύβει η ανωνυμία. Ποτέ δεν μπορείς να είσαι σίγουρος για τις διαθέσεις κάποιου αν είναι καλοπροαίρετες ή κακοπροαίρετες, εφόσον δεν τον ξέρεις. Δεν μπορείς να ξέρεις ποιος χαραχτήρας ή πια προσωπικότητα μπορεί να κρύβεται πίσω από ένα ψευδόνυμο, ακόμα και από ένα όνομα, εφόσον δεν έχεις αποδείξεις για το αν είναι αληθινό. Πολλές φορές μπορεί να ξεγελαστείς και να νομίζεις ότι μιλάς με γυναίκα και να είναι άντρας ή και το αντίθετο. Μπορεί να νομίζεις ότι κάθε μπλογκ και κάθε ψευδόνυμο ανήκει σε διαφορετικά πρόσωπα και να ανακαλύπτεις ή και να μη το μάθεις ποτέ, ότι ίσως πίσω από πολλά ψευδόνυμα και μπλογκ, κρύβεται ένα και μόνο άτομο. Αυτό βέβαια κανέναν δεν ενοχλεί, αν το άτομο έχει πολλά ενδιαφέροντα και πολλά θέματα που θέλει να μιλήσει γι’ αυτά. Αν όμως είναι κακόβουλα ή ανήθικα, ενοχλούν και υποβιβάζουν το επίπεδο των μπλογκ.<br />Αν έχεις ταλέντα είναι ένα βήμα τα μπλογκ κι αν δεν έχεις χρόνο πρέπει να το σκεφτείς αν θα ασχοληθείς, γιατί μετά γίνεται εξάρτηση.<br />Αν με ρώταγαν, μετάνιωσες που έχεις μπλογκ;<br />Θα απαντούσα όχι.<br />Αν με ρώταγαν, θα έσπρωχνες το παιδί σου να ανοίξει μπλογκ;<br />Θα απαντούσα, " ναι", αφού το ενημέρωνα για τις παγίδες που κρύβει γενικά ο κόσμος του ίντερνετ και θα του συνιστούσα να προσέχει την εξάρτηση.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/38620501-8699192849706202461?l=kyklaminovounou5.blogspot.com' alt='' /></div>Ελπίδαnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-38620501.post-62918985736349153042007-08-16T17:09:00.001+03:002008-12-03T02:45:52.224+02:00«Το βιβλίο σου θα το πάρω μαζί μου, θέλεις δε θέλεις!» μου είπε η Ζέτα λίγο πριν φύγει.<br />«Δεν το τελείωσα κι έχω πολλή αγωνία να το τελειώσω. Αν και έμαθα προφορικά το τώρα σου, θέλω να μάθω για το χθες. Και να στρωθείς να γράψεις γρήγορα νέο, γιατί έχω αγωνία για λεπτομέρειες».<br />«Γι’ αυτό ήρθα στο χωριό Ζέτα μου, τώρα. Για να γράψω. Με τριγυρίζει εδώ και καιρό αυτή η ανάγκη και το δούλευα με το μυαλό πολύ. Δεν έβρισκα την άκρη απ’ το κουβάρι για να κάνω την αρχή και δεν ήξερα ποιο χρώμα να ξετυλίξω. Εσύ μου τα ξεμπέρδεψες όλα. Εσύ θα είσαι ο πρόλογός μου, η αρχή μου και όπου βγει» της είπα.<br />Ας γίνουν όλα μαλλιά κουβάρι, ας μπερδευτούν τα χρώματα όλα μαζί κι ας γίνουν ροζ, όπως λέει και ένα πολύ ωραίο τραγούδι, που τραγουδάει η κόρη μου τόσα υπέροχα και δακρύζω από χαρά και συγκίνηση τις λίγες ελάχιστες φορές που ήμουνα εκεί και μπόρεσα να την ακούσω.<br />Ροζ λοιπόν και τώρα που τα σκέφτομαι, βλέπω πως παραπάνω, μιλώντας για τον Κυριάκο, μου βγήκαν κάποιες ροζ λέξεις και έγιναν γραμμές. Παράξενο για μένα. Δε μου έχει ξανασυμβεί. Κοίτα να δεις τι μπορεί να βγάλει ένας άνθρωπος γράφοντας!<br />«Να το πάρεις Ζέτα μου! Κι αυτό και το άλλο, το «Στιγμές ζωής – Στιγμές ψυχής».<br />Μη σε ξεγελά που είναι μικρούλη. Έχει ψηλά γραμματάκια, ξέρεις τους λόγους και θα χρειαστείς περισσότερο χρόνο να το διαβάσεις. Αυτό μπορείς να το διαβάσεις σκόρπια, γιατί είναι ανεμομαζώματα από στιγμές».<br />Αυτά της είπα, ενώ σκεφτόμουν ότι το «Γράμμα στη μάννα…. με δύο ν» από τις εκδόσεις ΚΑΛΥΔΩΝ, ήταν το μόνο που είχα στο χωριό κι αυτό το είχα αγοράσει, κι άντε τώρα να ξαναβρώ σε βιβλιοπωλείο αφού ο εκδότης μου δεν έχει αντιπρόσωπο πωλήσεων. Αφού το ήθελε όμως, δεν μπορούσα να μη της το χαρίσω. Αν και οι πραγματικοί συγγραφείς θέλουν να πουλιούνται τα βιβλία τους, εγώ θέλω να διαβάζονται. Αυτό μου δίνει χαρά. Γιατί πολλά μπορεί να αγοραστούν και να μείνουν για χρόνια κλειστά εκεί στο ράφι. Κι εγώ έχω τέτοια και πρέπει να βιαστώ να τα διαβάσω, γιατί εγώ παίρνω ότι ξέρω πως θα μ’ αρέσει. Έχω δει το βιβλίο μου να διαβάζεται σε μια βδομάδα από 18 άτομα μιας οικογένειας και των στενών συγγενών τους. Από ένα βιβλίο. Μετά πήραν 20. Τα δύο για δώρο. Τα άλλα για ενθύμιο.<br />Έχω δει, μάλλον μου είπαν πως τρεις δασκάλες κι ένας δάσκαλος παρεξηγήθηκαν στα διαλλείματα μεταξύ τους, γιατί όλο και κάποιος άλλος το προλάβαινε, στο διάλλειμα.<br />Πολλά έχω δει και πολλά ακούσει. Κυρίως αυτοί που σε ξέρουν σε διαβάζουν από περιέργεια. Κάτι σαν κλειδαρότρυπα δηλαδή, για τον γείτονα. Όλοι το κάνουμε αυτό.<br />Άλλοι το λένε περιέργεια, άλλη αγάπη για την λογοτεχνία. Όπως και να το πεις, «χρώμα δεν αλλάζουνε τα μάτια, μόνο τρόπο να κοιτάνε. Τίποτα δεν τέλειωσε ακόμα, όσο ζούμε και πονάμε».<br />Όχι, τίποτα δεν τέλειωσε. Ακόμα είμαστε στην αρχή, Ελπίδα.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/38620501-6291898573634915304?l=kyklaminovounou5.blogspot.com' alt='' /></div>Ελπίδαnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-38620501.post-60191408280654841722007-08-16T17:05:00.001+03:002008-12-03T02:46:36.563+02:00Ουσία<br /><br />Ουσία, άλλη λέξη. Από μέρες την έψαχνα για να γράψω ένα σύντομο ποστ στο μπλοκ, στο κυκλάμινο του βουνού (<a href="http://www.kyklaminovounou.blogspot.com/">http://www.kyklaminovounou.blogspot.com/</a>). Εκεί που νόμιζα πως την έπιασα και γι’ αυτήν μιλούσα στο κείμενο, τελειώνοντας, κάπου εκεί στον επίλογο, είδα πως η ουσία είχε φύγει κι ότι τους έγραψα ήταν ανεμομαζώματα. Ξέφυγα τελείως απ’ το θέμα. Το ίδιο παθαίνω και τώρα. Ανεμομαζώματα γράφω κι εδώ και λέω πως άρχισα ένα νέο βιβλίο και κάνω μια νέα αρχή με το τώρα και όχι αναμασώντας το χθες και σημεία γραπτά που σφράγισαν τη ζωή μου. Μου έλειπε απ’ το σεντούκι μου, απ’ τη δική μου γραπτή συλλογή αναμνήσεων το τώρα και αυτό θέλησα να καλύψω. Αυτό μου έδειξε η συνάντηση με την Ζέτα. Το τώρα αυτό μπορεί να ξεκίνησε πριν δυο χρόνια, μπορεί χθες, μπορεί κι απ’ τα σαράντα...<br />Το τώρα μ’ ανησυχεί, το τώρα αυτής της εποχής ψάχνεται μέσα μου. Επικρατέστερο να καθίσει σε κείνη τη μεγάλη την καρέκλα βλέπω τα πενήντα, με αρχή και με αφετηρία όμως τα 40. Εκεί ήταν που έγινε ο μεγάλος σεισμός. Εκεί ήταν που λύγισα πραγματικά, που τσάκισα, που με πήρε από κάτω.<br />Ήταν και στα 30. Δεν λέω. Εκεί που έφυγε η Μάννα και το κόκκινο τριαντάφυλλο βυθίστηκε στα μαύρα για πολλά πολλά χρόνια, σώμα και ψυχή. Εκεί που οι ρίζες ξεριζώθηκαν και γράφοντας και μιλώντας γι’ αυτήν βρήκα το λίπασμα να το ξεπεράσω και να πιαστώ σε νέα χώματα, να δέσω, να ριζώσω και να πιαστώ.<br />Για κείνο τι ξερίζωμα πένθησα, πόνεσα και έκλαψα πολύ. Έγραψα πολλά. Έγιναν και βιβλία. Λυτρώθηκα, άσχετα ακόμη αν προσπαθώ για ένα και μοναδικό βιβλίο. Εκείνο είχε και έχει στόχο και σκοπό. Κουράστηκα όμως να μιλώ μόνο γι’ αυτό. Πέρασαν 16 χρόνια από τότε και αν και το βιβλίο τώρα ακόμη κυκλοφορεί, εγώ έχω περάσει από πολλές άλλες στιγμές, εξίσου δύσκολες και έγιναν κι εκείνες επώδυνες λέξεις σε χιλιάδες γραμμές τετραδίων.<br />Η ζωή συνεχίζεται και είμαι στο τώρα. Και γι' αυτό θέλω να μιλήσω.<br />Κι αν η ουσία πάλι χάθηκε, μήπως τελικά η ουσία βρίσκεται σ’ αυτά τα ανεμομαζώματα που σκόρπια γράφω και σκέφτομαι;<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/38620501-6019140828065484172?l=kyklaminovounou5.blogspot.com' alt='' /></div>Ελπίδαnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-38620501.post-77341064905602759922007-08-16T17:03:00.001+03:002008-12-03T02:47:07.725+02:00Πενήντα είσαι εσύ τώρα Κυριάκο μου και σε νιώθω ταραγμένο κι ας προσπαθείς να κρυφτείς. Κάτι ψάχνεις. Δεν ξέρω αν θα το βρεις. Θα το νιώσω κι αυτό πριν το πεις. Θα μυρίσει ο αέρας γύρω μου, σαν τη νέα σου κολόνια. Εγώ δεν την αλλάζω. Θα έχω την παλιά, εκείνη που ξέρεις, για να μη χάσεις το δρόμο και απομακρυνθείς. Εκείνη θα σε βοηθήσει να με βρεις, όσο μακριά κι αν έχεις πάει. Τα τριαντάφυλλα, ακόμη και αποξηραμένα, μυρίζουν. Ποτέ δεν είναι άχρηστα.<br />«Ο πενηντάρης είναι ο άντρας της εποχής», τώρα μόλις το θυμήθηκα, μα μου ξεφεύγουν τα λόγια αυτή τη στιγμή.<br />Πως νιώθεις πενηντάρη μου, γιατί δε μου λες; Γιατί μ’ αφήνεις τώρα να προσπαθώ να θυμηθώ τα λόγια του στιχουργού κι αν άδικα προσπαθώ κι εσύ αισθάνεσαι αλλιώς; Και της Ρίτας δεν το θυμάμαι όλο, ούτε νομίζω πως με εκφράζουν όλα τα λόγια του στιχουργού, γι’ αυτό μιλάω με δικά μου λόγια. Γι’ αυτό τραγουδάω γραπτώς για το μούσι σου.<br />Η Ρίτα ασχολήθηκε μ’ αυτό; Το έκοψαν κι άλλοι άντρες ή μόνο εσύ; Κι αν το έκοψαν οι γυναίκες ασχολήθηκαν μ’ αυτό όπως εγώ ή δεν τους ένοιαξε;<br />Κι εγώ πάλι, σοβαρός άνθρωπος, πως κόλλησα σ’ αυτό;<br />Πως μπλέχτηκα με τρίχες και έχασα την ουσία;<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/38620501-7734106490560275992?l=kyklaminovounou5.blogspot.com' alt='' /></div>Ελπίδαnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-38620501.post-34791993576906918682007-08-16T16:50:00.001+03:002008-12-03T02:47:44.795+02:00«Οι σαραντάρες» είχε τραγουδήσει με πάθος η αξέχαστη Ρίτα Σακελαρίου «ίσον με δύο εικοσάρες». Αν είναι έτσι, εγώ στα 50 θα είμαι ίσον με δυο 25αρες ή με 5 δεκάρες;<br />Με 5 παιδιά, γιατί το παιδί βγαίνει πάντα, έστω συχνά από μέσα μου. Νομίζω.<br />Ή μήπως τώρα βγαίνει η πραγματική πενηντάρα; Αυτή που ήξερε τι είχε και δε θέλει να το χάσει, αυτή που με πράξεις έκανε τον άντρα της να ερωτευθεί ξανά το πεσμένο στήθος της, γιατί μέσα απ’ αυτό θήλασε τα δυο του παιδιά, την συνέχεια του έρωτά τους και της ζωής τους. Που του θύμισε πως εκείνος τα κούρασε ζυμώνοντάς τα και πλάθοντας τα όπως εκείνος ήθελε με τα δυο του στιβαρά χέρια, εκατομμύρια φορές. Δεν φταίει μόνο ο χρόνος που δεν στέκονται και τα δυο στητά στητά να τον προκαλούν, όπως πρώτα, σαν δυο ψηλά βουνά, σαν το Πήλιο και τον Όλυμπο να τα περπατήσει.<br />Και του είπα: «Μη με φιλάς κι εκεί. Με γδέρνεις!»<br />«Ναι, και στην κοιλιά με γδέρνεις. Σ’ αυτή που ξεχείλωσε αλλά έθρεψε εκεί μέσα τον σπόρο των παιδιών σου για δεκαοχτώ μήνες, με διαφορά ένα χρόνο, για να δώσει χαρά σε σένα, στους γονείς σου και να ακουστούν γρήγορα τα ονόματά τους, τώρα που είμαι σκλάβα της αγάπης σου, πριν μετανιώσω και δώσω τ’ όνομα της θεάς της ομορφιάς Αφροδίτης στο κορίτσι και στ’ αγόρι τ’ όνομα του Ερμή».<br />Αυτά μάλλον δεν τα είπα ποτέ με λέξεις, μα νομίζω τα κατάλαβε. Γι’ αυτό έμεινε κοντά μου. Πως αλλιώς;<br />Υπήρξαν μπουμπούκια και μπουμπούκια γύρω του. Τον προκαλούσαν άσχημα, μα εκείνος δεν τα ζήλεψε ποτέ. Ποτέ δεν θέλησε να τα κόψει. Άλλωστε είχε δημιουργήσει κι αυτός ο ίδιος ένα μπουμπούκι που ήταν η κόρη του και γι’ αυτό καμάρωνε.<br />Μπουμπούκια άλλα εκτός από μένα, δεν έκοψε.<br />Εκείνο που έκοψε ήταν μόνο το μούσι του. Αυτό γιατί ρε άντρα μου το έκοψες; Γιατί;<br />Εδώ σε ρωτάω. Στο νέο μου βιβλίο. Προφορικά δεν θα το ξανακούσεις. Στο υπόσχομαι. Ούτε θα σου μαρτυρήσω ξανά πως με γδέρνεις και με πονάς. Θα το κρατάω μέσα μου, ώσπου να γίνει όπως πρώτα, αν γίνει ποτέ. Αυτό μάλλον ούτε εσύ το ξέρεις ακόμα. Το παλεύεις. Εκεί που σε κοιτάζω με κρυφές ματιές, εκεί που τις νιώθω να μαλακώνουν μεγαλώνοντας, εκεί που δε με γδέρνουν πια, εκεί νιώθω την λεία επαφή στο μάγουλο μου με το μάγουλό σου, εκεί πάλι νιώθω νέα αγκαθάκια που μεγαλώνουν και με τρυπούν. Πολλές φορές δεν μιλάω, μήπως και δε θέλεις να με πονάς και τ’ αφήσεις να μαλακώσουν και μακρύνουν, για μένα. Γιατί σε θέλω έτσι. Όπως σε ήξερα. Αλλά και πάλι σε θέλω. Όπως κι αν είσαι. Κι όμορφος και άσχημος και κουρασμένος και ιδρωμένος και ατημέλητος και ντυμένος με τα καλά σου και με τσουβάλι να κυκλοφορούσες και στομάχια και κοιλιές να εξείχαν, εγώ πάλι θα σε ήθελα. Και δραστήριο και ζωντανό όπως είσαι, μα και ανίκανο ή ανάπηρο και τυφλό, εγώ πάλι θα σε ήθελα και θα σε αγαπούσα και ξέρεις το γιατί.<br />Γιατί αγαπώ το μέσα σου κι όχι το περιτύλιγμα. Αυτό πάντα έβλεπα και θα βλέπω. Τώρα γιατί πρόσεξα εκείνο το μούσι κι έφερε αναστάτωση στα λιμνάζοντα νερά μας, κυρίως σ’ αυτά που κολυμπώ εγώ, ίσως φταίνε οι αέρηδες, τα γνωστά μελτέμια που έρχονται στη θάλασσα αυτή την εποχή και τα γενέθλια που πλησιάζουν και μου θυμίζουν ότι αναβαίνω ένα σκαλί ακόμα για κείνα τα πενήντα.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/38620501-3479199357690691868?l=kyklaminovounou5.blogspot.com' alt='' /></div>Ελπίδαnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-38620501.post-4234732832387945152007-08-16T16:46:00.001+03:002008-12-03T02:49:16.375+02:00Ξύπνησα με τα ροζ χρώματα της Ανατολής να κολυμπούν στη θάλασσα. Αν κι άργησα να κοιμηθώ, γιατί το μυαλό δούλευε συνέχεια. Αναμνήσεις κι όνειρα έπαιζαν το παιγνίδι της καρέκλας, όποιος προλάβει να καθίσει κι αυτός που μένει χωρίς καρέκλα να φύγει. Δεν ξέρω πως έγινε εκείνος που έφευγε μέχρι το ροζ χρώμα της ανατολής, ήταν ο ύπνος. Κατάφερε να πιάσει καρέκλα όταν το ροζ έγινε μοβ λιλά. Εκεί κοιμήθηκε κι αυτός αφήνοντας την ανατολή να αυτοσχεδιάσει στα νερά της θάλασσας και στο γαλάζιο τ’ ουρανού και να χρωματίσει τα όνειρά του. Άφησε τον ήλιο να ανέβει ψηλά στον σταθερό θρόνο του και να βασιλέψει.<br />Και το φεγγάρι είχε κοιμηθεί μαζί με την Αγγέλα. Την είδε πόσο το θαύμασε όλη νύχτα, ένιωσε να ζαλίζεται ώσπου έκλεψε χρώμα απ’ το θαλασσί της θάλασσας και το 'κανε χάντρα θαλασσιά, να μη το πιάσει μάτι.<br />Με μάτι κοιμήθηκε το πρωί το φεγγάρι και το βράδυ θα βγει ίσως κουρασμένο. Ίσως απόψε δεν χορέψει στα μαυρισμένα νερά της θάλασσας και προσπαθήσει να χορέψει με τις αποχρώσεις του πράσινου και του βουνού του Πηλίου. Ίσως παίξει με τον Κένταυρο, με τους τουρίστες, με τις φωτιές που το άναψαν οι εμπρηστές και με τις στάχτες που απόμειναν, τους καμένους σκελετούς δέντρων, με τα καμένα κουφάρια ζώων, ακόμα και με τα καμένα όνειρα της Αγγέλας.<br />Δεν ξέρει. Θα δει πως θα νιώθει μόλις ο ήλιος πάει για ύπνο πίσω απ’ το βουνό κι εκείνο ξέρει πως θα πιάσει καρέκλα για πολλές ώρες πάλι.<br /><br />Εγώ, αν και ο ήλιος έφτασε ψηλότερα και με τυφλώνει αν τον κοιτάξω κατάματα, έπιασα καρέκλα για να γράψω. Πολύ πρωινή σήμερα η συνέχεια αυτής της ανάγκης. Ένα τώρα διαρκείας που θέλει να βγει, γιατί πνίγεται. Κανείς δε μπορεί να το σταματήσει.<br />«Η πηγή» έλεγε η Σοφή κυρία, «θα βρει τρόπο να βγάλει το νερό της, με όσα βράχια κι αν την φράξεις. Μη τη φοβάσαι!»<br />Το φράγμα έσπασε.<br /><br />Πώς δεν την φοβάμαι Σοφή μου κυρία! Μια κουβέντα είναι. Η πηγή ξεσπώντας θα παρασύρει στο πέρασμά της ότι βρει μπροστά της. Το καθαρό νερό της θα ανακατευτεί με μαύρα χώματα, με κόκκινα χώματα κι ένα θα γίνει. Αίμα θα γίνει και θα τρομάξεις. Μαύρο θα γίνει και θα βγουν φαντάσματα. Πέτρες θα παρασύρει στο πέρασμά του, μικρές και μεγάλες και θα σε χτυπήσει. Ξερά θα παρασύρει μαζί του, αλλά και χλωρά. Λίπασμα θα τα κάνει όλα, κι όπου βρεθεί θα σπείρει. Κι αν φτάσουν στη θάλασσα, φυτρώνουν εκεί οι σπόροι; Ένα θα γίνει με τ’ αλμυρό νερό και θα χαθεί. Κι αν καταφέρει και σταθεί στην επιφάνεια, ατμός θα γίνει, σύννεφο που θα βρέξει και θα το ρουφήξουν πάλι τα ξερά χώματα γης να ξεδιψάσουν κι όταν χορτάσει θα τα κρύψει πάλι και θα δημιουργήσει μια νέα πηγή, που θα παλέψει κι αυτή με τα εμπόδια των βράχων για να κάνει κύκλο ζωής. Γιατί η ζωή κύκλος είναι και κύκλους κάνει. Κύκλους ανοίγει και κύκλους κλείνει.<br />Κάτι σαν το τριαντάφυλλο και τη γυναίκα περίπου.<br /><br />Πού είσαι Αγγέλα; Που κρύφτηκες; Βγες πάλι. Μόνες μας είμαστε. Έλα μαζί μου στην καρέκλα, να θυμηθούμε και να γράψουμε, να εξομολογηθούμε και να κλάψουμε.<br />Χωράμε κι οι δυο.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/38620501-423473283238794515?l=kyklaminovounou5.blogspot.com' alt='' /></div>Ελπίδαnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-38620501.post-67537987713004289092007-08-16T16:37:00.001+03:002008-12-03T02:49:54.689+02:00Αόρατη<br /><br />«Θα ήθελα να μπορούσα να γίνομαι αόρατη κάποιες στιγμές.»<br />Τρεις φορές μέσα σε μια βδομάδα είπα αυτή τη φράση σε διαφορετικά πρόσωπα, για διαφορετικό λόγο.<br />Κι αυτό τώρα μου βγήκε έντονα. Το είπα χθες στο τραπέζι, εκεί που τρώγαμε όλοι μαζί και εγώ τους παρακαλούσα όλους και έναν έναν ξεχωριστά, αφού είδα ότι όλοι μαζί δεν μπορούσαν να μου κάνουν το χατίρι,<br />«Θα ΄θελα να ήμουν αόρατη και να πήγαινα αυτή τη στιγμή στο πανηγύρι του χωριού μου» τους είπα, μα κανένας δεν συγκινήθηκε να με καταλάβει και να με πάει.<br />Ούτε ένας. Ούτε κι ο μικρός που μου έχει δείξει ότι πιάνει επιθυμίες μου και τις πραγματοποιεί όταν μπορεί.<br />«Και τι θα δεις; Άνθρωποι χορεύουν, τρώνε, κλαρίνα ακούγονται, κόσμος πάει κι έρχεται. Λες και δεν έχεις ξαναπάει σε πανηγύρι» είπε κάποιος, δεν παίρνω όρκο αυτή τη στιγμή για ποιος ακριβώς το είπε, γιατί εγώ ήδη είχα πετάξει, είχα γίνει αόρατη και ήμουν ήδη εκεί. Έβλεπα, άκουγα και τραγουδούσα το «Αρμενάκι είμαι κυρά μου, πάρε με…», μέχρι που ήρθε η πραγματικότητα, μέσω της γλώσσας μου και τους απάντησε όλους μαζί, κι ας το είπε ένας, «θα θυμόμουν τα παλιά, θα άκουγα τραγούδια που μου θυμίζουν στιγμές, θα έβλεπα γνωστούς που ήμασταν νέοι και γέρασαν κι αυτοί όπως κι εγώ, θα έβλεπα αν δυσκολεύομαι να τους αναγνωρίσω, θα έβλεπα τις οικογένειές τους, θα έβγαζα μια αναμνηστική φωτογραφία με έναν λεβέντη να χορεύει, γιατί δεν το ξέρετε, αλλά οι άντρες του χωριού μου όταν χορεύουν, χορεύουν λεβέντικα εδώ, και θα έφευγα γρήγορα. Θα έπαιρνα τη φωτογραφία μαζί μου. Δεν θα σας καθυστερούσα, ούτε ζητάω να καθίσουμε σε τραπέζι….»<br />«Καλύτερα να μην τους δεις γερασμένους» με διέκοψε η Ζέτα. «Να τους θυμάσαι νέους λεβέντες».<br />«Μα τις ρυτίδες τους θέλω να δω και τα γκρίζα τους μαλλιά. Να δω την χαρτογράφηση της ζωής τους. Ειδικά των αντρών, γιατί αυτοί δουλεύουν στα κτήματα κι ο ήλιος χαράζει πιο βαθιές τις ρυτίδες στα πρόσωπά τους, απ’ ότι στις γυναίκες που ασχολούνται με το σπίτι ή βοηθιούνται απ’ τις κρέμες. Αυτά ακριβώς ήθελα να συναντήσω απόψε Ζέτα μου. Είχα τόσα χρόνια να βρεθώ στο χωριό μου αυτή την εποχή κι ήταν ευκαιρία απόψε. Το θέλω τόσο πολύ! Πάνε 20 χρόνια; Κάπου εκεί».<br />Αυτό το θυμάμαι. Απάντησε ο Σταύρος μετά:<br />«Τι 20, τι 21 ρε Ελπίδα; Το ίδιο κάνει. Πας του χρόνου. Που να πάμε τέτοια ώρα; Οι μπυρίτσες και η παρέα με χαλάρωσαν. Μη μας τη χαλάς τώρα!»<br />«Όχι, βέβαια. Εγώ να σας την χαλάσω; Το ξέχασα κιόλας. Κι εγώ κουρασμένη είμαι απ’ το τρέξιμο της μέρας, που να ντύνομαι τώρα και που να με δουν έτσι με πρόχειρα και κουρασμένη. Το ξέχασα κιόλας!»<br />Μιλάει η ψυχή ήθελα να του πω, κι όχι η λογική μου, μα θα τη νικήσω εγώ αυτή που δεν με ρωτάει όταν βγαίνει. Γι’ αυτό λοιπόν εγώ θα την αποστομώσω, δεν θα σας ξαναπώ ξανά γι’ αυτό απόψε, θα σας κρύψω το πόσο στεναχωρέθηκα που ούτε ένας ανάμεσα σε τόσους ανθρώπους που εννοείται ότι με αγαπάνε δεν μου κάνουν αυτό το χατίρι.<br />Μα τι ζητάω; Να με συνοδέψει ένας σας ως εκεί, είτε με τα πόδια, είτε με αυτοκίνητο είτε με τη μηχανή, απ’ όλα έχουμε στην παρέα δόξα τον Θεό, για να ακούσω ένα δυο τραγούδια, όσα προλάβω, ξέρουν εκείνα, ακούγονται κι ενώ θα φεύγουμε και να βγάλω μόνο μια βιαστική φωτογραφία. Έστω και μέσα απ’ το αυτοκίνητο. Να γυρίσουμε σπίτι και ευτυχισμένη που έκλεψα μια στιγμή πανηγυριού του «τώρα», να την περάσω στον υπολογιστή μου κι εκεί με την βοήθεια του μεγενθυτικού φακού, να μεγαλώσω πρόσωπα, να μεγεθύνω ρυτίδες, να προσπαθήσω να αναγνωρίσω πρόσωπα, να θυμηθώ παρελθόν και να ανακαλύψω παρόν. Να δω πρόσωπα άγνωστα και γνωστά, γερόντους που ξέχασα και ζουν, νέους που γέρασαν όπως κι εγώ και νέα βλαστάρια που γεννήθηκαν από φίλους και γνωστούς..<br />Δεν τα είπα. Τα σκέφτηκα όλα αυτά. Τι να τους πω και γιατί να τους τη χαλάσω.<br />Είπα στην Ελπίδα:<br />Ελπίδα, μη δείχνεις πόσο στεναχωρέθηκες και άλλαξε την κουβέντα. Ξέρεις εσύ. Σύρε τον χορό της συζήτησης παρακάτω, πάλι πρώτη εσύ. Και παρακάτω βάλε θέμα συζήτησης τα παιδιά, κι ανάμεσά σας, αντί για μαντήλι, βάλε εκείνη την εφηβεία τους που ήταν δίκοπο μαχαίρι, σαν εκείνο το Κρητικό που σας χάρισαν τελευταία.<br />Με όποιο θέμα θες χόρεψε. Οι άλλοι θα σ’ ακολουθήσουν γιατί είναι νέοι γονείς και τους ενδιαφέρει.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/38620501-6753798771300428909?l=kyklaminovounou5.blogspot.com' alt='' /></div>Ελπίδαnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-38620501.post-34175165200939038012007-08-16T02:44:00.001+03:002008-12-03T02:50:31.892+02:00Κι ο διάλογος ψυχανάλυση είναι<br /><br /><br />«Μ’ άκουσες Σταύρο εσύ; Να μου τηλεφωνήσετε μόλις φτάσετε», φώναξα πιο δυνατά στον Σταύρο που είχε απομακρυνθεί από μας κουβαλώντας τις βαλίτσες τους.<br />«Σ’ άκουσα Ελπίδα, σ’ άκουσα! Σ’ ευχαριστούμε για όλα!» επανέλαβε πάλι.<br />«Αχ! Βρε Ελπίδα, να ήξερες πόσο χάρηκα που σε γνώρισα!» άκουσα την Ζέτα να λέει και την ένιωσα να με σφίγγει για δεύτερη φορά πολύ σφιχτά στην αγκαλιά της.<br />Την έσφιξα κι εγώ ξανά και συγκινήθηκα.<br /><br /><br />Ναι, το δάκρυ είχε πάρει το δρόμο του. Γνωστός ο δρόμος…<br />Έχει χαραχθεί στο πρόσωπο. Δυο τα αυλάκια, κάτι από ρυτίδες με βάθος, απ’ αυτές που χαρτογραφούνται μόνες τους στα πρόσωπα των ανθρώπων που κουβαλούν μια ηλικία και μια ζωή εύκολη η δύσκολη, ανάλογα.<br />…….<br />Ανάλογα και το οικονομικό και το κόλλημα, γιατί και αυτό λύνεται με το γνωστό λίφτινγκ. Κάνεις μια πλαστική και εξαφανίζονται όλα. Και τα αυλάκια και οι ρυτίδες και τα χρόνια. Εκείνο που ίσως δεν εξαφανίζεται με τίποτα, είναι οι αναμνήσεις. Αυτές δεν φεύγουν. Κρύβονται εκεί στα βάθη του μυαλού, μέχρι να ξεχυθούν και να σε πνίξουν ή και να σε λυτρώσουν. Ποτέ δεν ξέρεις το αποτέλεσμα, όταν και εαν βγουν από κει. Μπορεί να λυτρώσουν εσένα και να πνίξουν άλλους. Ή και το ανάποδο.<br /><br /><br />«Εγώ να δεις πόσο χάρηκα, Ζέτα μου! Η γνωριμία μας και οι χαλαρές συζητήσεις μας μου έκαναν πολύ καλό. Νιώθω ότι έκανα ψυχανάλυση, όπως κάνουν κάποιοι πλούσιοι ή κάποιοι άλλοι που λύνουν τις μπερδεμένες σκέψεις τους σε ειδικούς. Αλήθεια! Πολύ με βοήθησες! Σ’ ευχαριστώ! Δεν το ήξερα πως είχα τόση μεγάλη ανάγκη να μ’ ακούσει κάποιος και μάλιστα σε ποικίλα θέματα. Σ’ ευχαριστώ που μ’ άκουσες! Σε ζάλισα να μιλάω για μένα. Συγγνώμη. Δεν το συνηθίζω αυτό. Συνήθως ακούω…» με άκουσα να απολογούμαι στη Ζέτα.<br /><br /><br />«Ίσα ίσα Ελπίδα! Εγώ βοηθήθηκα πιο πολύ ακούγοντάς σε. Με βρήκα μέσα στις αλήθειες σου και έμαθα πράγματα απ’ τις εμπειρίες σου. Ειδικά στο θέμα των παιδιών, που σύντομα θα βρεθώ κι εγώ απέναντι στην εφηβεία τους. Εγώ σ’ ευχαριστώ και χάρηκα πολύ που σε γνώρισα. Σ’ ευχαριστώ που μ’ άνοιξες την ψυχή σου κι απ’ ότι κατάλαβα είναι πολύ πλούσια».<br /><br /><br />Η Ζέτα μίλαγε ίσως για πλούτη εμπειριών ζωής, ίσως και ψυχής, αλλά εγώ το πήγα στα πλούτη τα οικονομικά και<br />«Ότι είχα να σας προσφέρω Ζέτα μου, να ξέρεις πως σας το πρόσφερα με όλη μου την καρδιά!» της είπα και το δάκρυ απ’ το άλλο μάτι ήταν έτοιμο κι αυτό να πάρει το δρόμο του.<br />«Το ξέρω Ελπίδα μου! Ήταν όλα υπέροχα! Είσαι πολύ ζεστός άνθρωπος! Και να σκεφτείς είχα πει στον Σταύρο, αν πάμε και γνωρίσω τα ξαδέλφια σου και δεν την πάω αυτήν την γυναίκα, να ξέρεις πως αμέσως θα φύγουμε και θα πάμε ξενοδοχείο! Κι εσύ ήσουνα τόσο καλή, που λυπάμαι ειλικρινά που φεύγω!»<br />«Χαίρομαι Ζέτα μου που σου άρεσα, μα δεν θα χαθούμε! Έτσι κι αλλιώς, συγγενείς είμαστε! Μας δένει το αίμα. Μπορεί να μας χωρίζουν χιλιόμετρα, μα τώρα που γνωριστήκαμε, δεν θα ξαναχαθούμε!»<br /><br /><br />Αλήθεια είναι. Συγγενείς είμαστε και μάλιστα πολύ κοντινοί. Ο Σταύρος είναι πρώτος ξάδερφος του άντρα μου. Τον ήξερα από φοιτητή. Χαθήκαμε όμως μετά τις σπουδές του, τον γάμο του και την εγκατάσταση του μόνιμα σε άλλη πόλη, πολύ μακριά από μας. Χιλιόμετρα καθυστέρησαν την γνωριμία μου με την γυναίκα του, χιλιόμετρα είναι αυτά που με χωρίζουν για άλλη μια φορά από μια πολύ καλή φίλη. Αυτή είναι και η κατάρα που με κυνηγά από παιδί. Οι περισσότεροι άνθρωποι που μαζί τους θα μπορούσα να πω κάτι παραπάνω και να με καταλάβουν, να ζούνε χιλιόμετρα μακριά.<br /><br /><br />Μια απ’ τα ίδια, δηλαδή. Απ’ αυτά που είχαμε πάντα. Δηλαδή εμπόδια στην καλή επικοινωνία...<br /><br /><br />Είναι κι αυτό μια ρυτίδα χαραγμένη στο πρόσωπο, αλλά κάτω απ’ τα χείλη, σαν τις λέξεις που δεν πρόλαβαν να βγουν ποτέ απ’ αυτά, γιατί χάνουν το νόημά τους και μπερδεύονται με τα τυπικά, σε κείνα τα καλώδια του τηλεφώνου ή στην πραγματική απόσταση που δεν θα μπορέσει να λύσει ποτέ το κινητό, κι ας κατάφερε να εξασφαλίσει και εικόνα με τη τεχνολογία σήμερα. Την απόσταση δεν θα μπορέσει ποτέ να την εκμηδενίσει πραγματικά.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/38620501-3417516520093903801?l=kyklaminovounou5.blogspot.com' alt='' /></div>Ελπίδαnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-38620501.post-8675184695958061962007-08-16T02:20:00.001+03:002008-12-03T02:51:06.723+02:00Η ανάγκη ξύπνησε<br /><br />«Καλό ταξίδι, παιδιά! Να προσέχετε στο δρόμο! Και μόλις φτάσετε να μου τηλεφωνήσετε. Να ξέρετε πως εγώ είμαι προληπτική και δεν σκουπίζω, ούτε κάνω δουλειές μέχρι να φτάσετε. Είναι σαν να σας διώχνω και θα έχετε εμπόδια στο δρόμο σας. Τα κρατώ εγώ αυτά, από παλιά», σαν παλιά που είμαι κι εγώ, σκέφτηκα από μέσα μου, αλλά αυτό δεν το είπα. Είπα τόσα πολλά άλλωστε, αυτό ήταν άλλη μεγάλη συζήτηση, που ευχαρίστως θα την έκανα, αν τα παιδιά έμεναν περισσότερο κοντά μου.<br /><br /><br />Ευχαρίστως θα συζητούσα μαζί τους και κυρίως με την Ζέτα που είναι γυναίκα και θα με καταλάβει περισσότερο, για το πώς νιώθω που μπαίνω στην κλιμακτήριο, πως νιώθω που σε τρία χρόνια θα συναντηθώ με τα πρώτα ήντα, πως νιώθω σαν συνταξιούχα απ’ τα 40, με την κατώτερη σύνταξη του ΙΚΑ απ’ τα 45, μειωμένη λόγω ανήλικων παιδιών, τότε, στα 40!<br /><br /><br />40! Ήμουν αλήθεια ποτέ 40 χρονών; Τότε που λένε πως η γυναίκα τριαντάφυλλο έχει τεντώσει τα ροδοπέταλά της για να τραβήξει τα βλέμματα απ’ τα γύρω μπουμπούκια, που ακόμη δεν έχουν δείξει καλά καλά, ούτε το χρώμα τους, πόσο μάλλον το άρωμά τους.<br />Εκεί στα 40, λένε, η γυναίκα τα δίνει όλα και ξέρει τι θέλει και τι ζητά απ’ τη ζωή. Λογικά κι εγώ αφού σύντομα θα συναντήσω τα 50, πέρασα κι από κει. Κι απ’ τα 40, αλλά κι απ’ τα 20 κι απ’ όλα τα στάδια της ζωής ενός τριαντάφυλλου...<br /><br />...Το θέμα είναι πόσες φορές ένοιωσε αυτό το τριαντάφυλλο την κόψη του μαχαιριού που πήγαιναν να το κόψουν, πότε για να το βάλλουν στο βάζο, να στολίσει ένα σπίτι για λίγες μέρες και μετά να το πετάξουν στα σκουπίδια,<br />πότε να το τσακίσουν, χωρίς να το κόψουν, γιατί δίπλα τους είδαν ένα πιο όμορφο τριαντάφυλλο και μετάνιωσαν και τ’ άφησαν εκεί, να κρέμεται, να αργοπεθαίνει, μα συνάμα να παλεύει να ζήσει λίγο ακόμα, ρουφώντας τροφή απ’ τα υπόλοιπα γερά κλωνάρια της μάνας τριανταφυλλιάς,<br />πότε γιατί κάποιος το έκοψε για να το χαρίσει σε κάποιον<br />ή γιατί κάποιος το έκοψε επειδή τον ενοχλούσε στη θέα, σ’ αυτό που εκείνος ήθελε να βλέπει, ή γιατί δεν καταλάβαινε την αξία του.<br /><br /><br />Πολλές οι περιπτώσεις. Πολλοί οι λόγοι που κόβεται ένα τριαντάφυλλο. Κάποια στιγμή ένας καλός κηπουρός ξέρει πως ένα περασμένο τριαντάφυλλο, αυτό που δεν έχει να δώσει τίποτα πια στην τριανταφυλλιά, που μόνο βάρος μπορεί να της είναι, πρέπει να κοπεί, για να τινάξει νέο βλαστάρι κι εκεί ένα νέο τριαντάφυλλο να πάρει τη θέση του, να ομορφύνει τον κόσμο.<br /><br /><br />Ναι, κάπως έτσι λένε πως είναι η γυναίκα, εκεί γύρω στα 40. Κι εγώ αυτά τα 40, δυο μέρες τώρα με την συντροφιά της Ζέτας και του Σταύρου, πολύ τα θυμήθηκα. Και μου κάνει εντύπωση, που ενώ αυτό θα έπρεπε να είναι το πρώτο θέμα στη μεγάλη λογοδιάρροια μου, αυτό δεν βγήκε και βγήκαν τόσα άλλα, που νόμιζα πως δεν με απασχολούσαν, πως πέρασαν απαρατήρητα, πως είχαν ξεχαστεί.<br /><br /><br />Φεύγοντας η Ζέτα κατάλαβα πως είχα χάσει την δωρεάν ψυχανάλυση, γιατί οι τόσες ώρες συζήτηση με μένα και για μένα, ανακάλυψα πως είχα πολύ καιρό να μιλήσω με κάποιον για μένα. Όχι γιατί ζω έξω απ’ τον κόσμο ή δεν συναναστρέφομαι με ανθρώπους, είναι στον άνθρωπο να σου βγάζει πράγματα και η Ζέτα μου έβγαλε πολλά. Συνήθως εγώ τα έβγαζα στο χαρτί, πότε χύμα, πότε τσουβαλάτα, μα κι αυτό τα τελευταία χρόνια το στερήθηκα, γιατί γνώρισα τον μαγευτικό κόσμο του ίντερνετ και των μπλογκ και κάπου εκεί χάθηκα.<br /><br /><br />Ήρθε λοιπόν η Ζέτα, να την φιλοξενήσω για ένα Σαββατοκύριακο και την έπνιξε ο χειμαρρώδης λόγος μου, ο ποταμός της ζωής μου. Χωρίς αρχή και τέλος. Μπερδεμένα. Όπως έτρεχε η γλώσσα και τσάκιζε λόγια και στιγμές. Ότι συναντούσε μπροστά της. Χαρές, λύπες, όνειρα, απογοητεύσεις, ότι μπορεί να περάσει ο άνθρωπος, μια ζωή 47 χρόνων. Χωρίς τίτλους και υπότιτλους, χωρίς σειρά στις ηλικίες. Εκεί που μιλούσα για τα παιδιά μου, τσουπ ανακατεύονταν στη συζήτηση η Ελπίδα, το κρυμμένο παιδί και οι αναμνήσεις του...<br /><br /><br />Κάπου εκεί όμως, είδα την Ελπίδα κατάματα και την ένοιωσα για πρώτη φορά, πολύ ώριμη και μεγάλη, μα συνάμα και πολύ φυλακισμένη. Την είχα ξεχάσει στην άκρη, κι αυτή βρήκε την ευκαιρία να μιλήσει στην Ζέτα και συνάμα να ξυπνήσει εμένα και να μου πει, γράψε τώρα για μένα. Μη σκαλίζεις πάντα το χθες. Υπάρχει το τώρα κι αυτό τρέχει συνέχεια χωρίς εσένα. Αν κοπεί η λεπτή κλωστή που μας κρατάει ακόμα ενωμένες, θα είναι αργά για σένα.<br /><br /><br />Νομίζω πως με ξύπνησε. Γι’ αυτό απόψε κιόλας, τώρα κιόλας, άρχισα. Άφησα εκείνο το τριαντάφυλλο, το τώρα του, ψυχή και φαντασία, να κάνουν παρέα εδώ και να τα πούμε, να τα πούνε όλοι μαζί. Όλα αυτά μαζί και τα άλλα που θα έρθουν και θα συναντηθούν εδώ, τα ονομάζω παρέα απ’ ανάγκη ζωής κι ακόμα καλύτερα, ανάγκη γραφής.<br /><br /><br />Παλιά αυτή η παρέα και γνωστή. Συναντιούνται γράμματα, γίνονται πολλές λέξεις, τρέχουν και παίρνουν θέση στη ροή, κι ανάλογα δίνουν νοήματα, ιστορίες, παραμύθια, κραυγές, λύσεις. Ανακατεύονται με εκείνα τα πολύπλοκα τα συναισθήματα, που δεν είναι καθαρά, κι αυτά μπερδεμένα είναι. Ανάκα τα είναι. Ναι. Ο θυμός με την νοσταλγία, η χαρά με τη λύπη, η ελπίδα με την απελπισία, το δάκρυ με το κλάμα, το κατηγορώ με το καταγγέλλω, το συγχωρώ μα δεν ξεχνάω.<br />Μπέρδεμα σου λέω. Μεγάλο.<br />Κι άντε να βρεις την άκρη. Την αρχή ή και το τέλος, για να ξαναρχίσεις.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/38620501-867518469595806196?l=kyklaminovounou5.blogspot.com' alt='' /></div>Ελπίδαnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-38620501.post-64885953394682184932007-08-12T22:16:00.001+03:002008-12-03T02:51:58.577+02:00Είναι κάποιες στιγμές, σαν κι αυτή... που δεν μπορείς να γράψεις όλα αυτά που σκέφτεσαι.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/38620501-6488595339468218493?l=kyklaminovounou5.blogspot.com' alt='' /></div>Ελπίδαnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-38620501.post-53925659568229724782007-08-11T21:07:00.001+03:002008-12-03T02:52:35.734+02:00Ε, να μη βάλλω κι εδώ τώρα που έμαθα;<br />Αλίμονο!<br />Εδώ κι αν με ενδειαφέρει!<br />Κι η γη γυρίζει, από τώρα!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/38620501-5392565956822972478?l=kyklaminovounou5.blogspot.com' alt='' /></div>Ελπίδαnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-38620501.post-13523466518381175922007-07-31T04:07:00.001+03:002008-12-03T02:53:11.916+02:00Μαμά, πότε θα ‘ρθεις χωρίς να φύγεις;<br /><br />«Μαμά, πότε θα ‘ρθεις, χωρίς να φύγεις;» με ρώτησε η κόρη μου στο κινητό, ενώ ήμουνα μέσα στο λεωφορείο.<br />Τα κατάφερε για άλλη μια φορά το κορίτσι μου να με συγκινήσει.<br />Είπα κι εγώ! Πως αυτή τη φορά όταν αποχαιρετηθήκαμε δεν λύγισε καμιά απ’ τις δυο; Χωριστήκαμε απότομα, ενώ ακόμα κουβαλούσαμε, όταν πέρασε από μπροστά μας ένα ελεύθερο ταξί.<br />Φαίνεται αισθάνθηκε άδειο το σπίτι πάλι όταν γύρισε, λύγισε και μετά λύγισε και μένα και δεν έπρεπε να κινηθώ να σκουπίσω τα μάτια μου, γιατί στον ώμο μου κοιμόταν ένα κουρασμένο φανταράκι.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/38620501-1352346651838117592?l=kyklaminovounou5.blogspot.com' alt='' /></div>Ελπίδαnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-38620501.post-10884747048359661472007-07-31T04:01:00.001+03:002008-12-03T02:53:45.589+02:00<strong>Στην Νέλλυ με αγάπη!</strong><br /><br />........................ Πιάνω στη χούφτα μου άμμο και την κρατάω σφιχτά, μη μου φύγει. Μη μου γλιστρήσει... σαν τη ζωή...<br />Πολλοί κόκκοι άμμου κάνουν τη χούφτα που έχω στο χέρι μου.<br />Πολλές χούφτες άμμου, σαν αυτές του χεριού μου, κάνουν την μεγάλη αμμουδιά του Χορευτού.<br />Όλοι μαζί αυτοί οι κόκκοι γίνονται ένα και αποτελούν το σύνολο. Κάτι σαν τις στιγμές, τις αναμνήσεις και τα πολλά «τώρα» που αποτελούν τη ζωή μας. Γι’ αυτό κι εγώ τώρα, μιλάω για όλους τους κόκκους. Το σύνολο κάνει το ένα. Το όλον.<br />................................<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/38620501-1088474704835966147?l=kyklaminovounou5.blogspot.com' alt='' /></div>Ελπίδαnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-38620501.post-27000738001475027012007-07-17T02:05:00.001+03:002008-12-03T02:54:21.234+02:00Μη λες "άλλα των αλλών!"<br /><br />Την έλεγε η μάννα αυτή την φράση!<br />Τώρα μου βγήκε και την θυμήθηκα!<br />Άλλα ήθελα να κάνω και άλλα έκανα!<br />Άλλα ήθελα να γράψω απόψε και άλλα έγραψα!<br />Ίσως και να ήθελα να κλάψω... αλλά γέλασα!<br />Τι σημασία έχει;<br />Ότι κι αν βγήκε, δικό μου ήταν!<br /><br /><span style="font-size:180%;">Ήταν άλλα, αλλά των δικών μου αλλών!</span><br /><br />Με την πρώτη ευκαιρία θα την βάλλω την τάξη!<br />Θα μπω στο πρόγραμμα και θα προσαρμοστώ με τις νέες συνθήκες που ήρθαν...<br /><br />Ας έγινα κι ανάσα! Η ανάσα είναι περισσότερο απαραίτητη απ' την ελπίδα, γιατί χωρίς ελπίδα ζεις, χωρίς ανάσα όμως;<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/38620501-2700073800147502701?l=kyklaminovounou5.blogspot.com' alt='' /></div>Ελπίδαnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-38620501.post-84624345606197342682007-06-04T01:20:00.001+03:002008-12-03T02:54:58.381+02:00Ανταπόκριση για το Νοσοκομείο<br /><br />Δευτέρα, Ιούνιος 04, 2007<br /><a name="2188540131680080833"></a><br />Ζητιάνα της αγάπης<br />Μόλις γύρισα απ’ το Νοσοκομείο. Απόψε ήταν η τελευταία βραδιά. Αύριο η γιαγιά μας θα βγει.Λογικά θα έπρεπε να είμαι χαρούμενη. Όμως δεν είμαι.<br /><br />Ήρθε μια κυρία στο μεσαίο κρεβάτι (από χθες το βράδυ) και σφάδαζε στους πόνους.<br />(Έπεσε και έσπασε ένα σημείο της λεκάνης της. Καθυστερούν την επέμβαση γιατί έχει και άλλα σοβαρά προβλήματα υγείας και πρέπει να γίνουν εξετάσεις).<br /><br />«Κάνε λίγο υπομονή!» της έλεγε και της ξαναέλεγε ο άντρας της. Εκείνη πονούσε υπερβολικά. Έκλαιγε, προσευχόταν και οι φωνές της μου «νύχιαζαν τα σωθικά», όπως λένε και στο GOLEM.<br /><br />Πήγε ο άντρας της στις νοσοκόμες, πήγα κι εγώ δυο φορές. Ζητάγαμε παυσίπονη ένεση, μα εκείνες έλεγαν ότι θα ρωτήσουν τον γιατρό κι ότι πριν 40 λεπτά της είχαν κάνει και ίσως δεν έδρασε ακόμα.<br /><br />«Υπομονή!» έλεγαν κι αυτές. Πήγα να της βρέξω το κεφάλι, δεν το ανεχόταν η γυναίκα. Ίδρωνε απ’ τον πόνο! Μόνο αέρα δεχόταν να της κάνουμε με την βεντάλια.<br /><br />Κάποια στιγμή πρόσεξα τα δυο δάχτυλα του πονεμένου ποδιού της που ήταν ορθωμένα. Σκέφτηκα ότι η γυναίκα έπαθε κράμπα. Έκανα ελαφρώς την κίνηση που κάνουμε στις κράμπες, πιέζοντας όλα τα δάχτυλα προς τα πάνω, μα η γυναίκα δεν άντεχε την παραμικρή κίνηση κι εγώ δεν ήθελα να την πονέσω. Την ρώτησα που ακριβώς πονάει. Στο σημείο που χτύπησε ή αλλού;<br /><br />Μου είπε στην γάμπα. Πήγα και το είπα στις νοσοκόμες.<br />«Θα ρωτήσουμε τον γιατρό», είπαν πάλι τα κορίτσια.Μέχρι να ‘ρθει ο γιατρός έδειξα στον άντρα της πώς να κάνει τα δάχτυλά της για να ανακουφιστεί, σιγά σιγά.<br /><br />Τελικά ήταν κράμπα. Η διάγνωσή μου ήταν σωστή. Ο γιατρός έκανε δυνατά την κίνηση που έλεγα εγώ και η γυναίκα ούρλιαξε, αλλά μετά ηρέμησε. Έδωσε εντολή να της κάνουν και μια μυοχαλαρωτική ένεση και όταν η γυναίκα ηρέμησε, έφυγα. Το μυαλό μου είναι ακόμα εκεί. Σκέφτομαι πως θα αντέξει ως την Πέμπτη που θα χειρουργηθεί. Μακάρι να μην ξαναπονέσει τόσο πολύ!Της είπα να διευκρινίζει στις νοσοκόμες τον πόνο, για να ξέρουν κι εκείνες τι φάρμακο να δώσουν.Ο γιατρός την έκανε καλά, εμένα χιλιοευχαρίστησε η γυναίκα! Εγώ την λύτρωσα, μου είπε και το ενδιαφέρον μου.Έκλαιγα μαζί της όταν πονούσε. Δεν το άντεχα. Δεν αντέχω να πονάει ούτε ζώο. Πόσο μάλλον άνθρωπος!<br /><br />Τελικά, τι είναι η αγάπη για τον συνάνθρωπο; Από πού πηγάζει;<br />Πρώτα απ’ όλα ξεκινάει απ’ το ενδιαφέρον για τον άλλον.<br />Αλλά, ας μην κάνω μάθημα.<br /><br />Ας πάω στο συμπέρασμα.<br />Η αγάπη είναι ένα συναίσθημα που ή το έχεις ή δεν το έχεις. Βγαίνει από μέσα σου για όλους και για όλα. Αναβλύζει συνέχεια. Είναι αστείρευτη πηγή και είναι τζάμπα. Δεν στοιχίζει. Δεν είναι χρυσάφι, ούτε ευράκια. Έχω και δίνω απλόχερα ακόμα και σε εκείνους που την εκμεταλεύονται ή την θεωρούν δεδομένη. Ως πότε; Δεν ξέρω!<br /><br />Μια ζωή με θυμάμαι να δίνω αγάπη και μια ζωή με θυμάμαι να προσπαθώ να αποδείξω ότι κι εγώ αξίζω να μ’ αγαπάνε. Μια ζωή ζητιάνα της αγάπης ήμουνα. Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου. Αν με κούρασε κάτι, είναι αυτό κι όχι το να δίνω αγάπη. Σήμερα με κάποια άλλη αφορμή, αποφάσισα να μην ξαναζητιανέψω από ανθρώπους που δεν έχουν για να δώσουν, γιατί δεν θα αποκτήσουν ποτέ! Άδικα φθείρομαι.Όποιος θέλει να μ’ αγαπήσει γι’ αυτό που είμαι, έχε καλώς!<br /><br />(Υ.γ. Ξέρω το όνομά της, μα δεν θέλω να το γράψω, ούτε να της δώσω ψευδόνυμο. Συγγνώμη για τον "λίγο" θυμό που διαφεύγει στο κείμενο, αλλά, υπάρχει κι αυτός κάποιες φορές. )<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/38620501-8462434560619734268?l=kyklaminovounou5.blogspot.com' alt='' /></div>Ελπίδαnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-38620501.post-88290493125143147572007-06-04T00:11:00.001+03:002008-12-03T02:55:38.451+02:00Ανταπόκριση από Νοσοκομείο 41<br /><br />6:20<br /><br />Πετάχτηκα απ’ την άλλη πλευρά της κυρίας εισόδου να δω κι από κει την θέα. Από κει είναι όνειρο! Βλέπεις μεγάλα κομμάτια της θάλασσας, ίσως και την Ανατολή, πολλές βαρκούλες, καράβια, δένδρα και πολλά πουλιά. Περισσότερα χελιδόνια και δεκαοχτούρες. Είδα και τα κοράκια μου! Κάνουν βόλτες από κει, γι’ αυτό τα χάνω συχνά.<br />Δεν μπορώ όμως να είμαι μακριά απ’ τη γιαγιά. Απ’ το μπαλκόνι την βλέπω και την ακούω.<br /><br />Δεν ξέρω τι λένε για την καθυστέρηση του Νοσοκομείου και πόσο άνετο και πολυτελείας είναι, εγώ βλέπω πως εκείνο δεν έχει παράθυρα που ανοίγουν, ούτε μπαλκόνια. Ούτε θέα. Να βράσω τις εξελίξεις τους!<br /><br />Χωρίς θέα, πως θα γίνει καλά ο άρρωστος; Πως θ’ ανοίξει το μάτι του, μαζί και η ψυχή του; Εμένα αν με κλείσουν σ’ εκείνο το πολυτελείας κλουβί, όχι μόνο σαν ασθενή, αλλά και σαν συνοδό, θα πάθω μελαγχολία.<br />Απ’ τη μια θέλω να βάλλω το πανό των εργαζομένων στην εφημερίδα μου και απ’ την άλλη θέλω να τους πω για το κλουβί τους….. το σύγχρονο, ότι δεν μ’ αρέσει.<br /><br />Έχω χάσει τις ειδήσεις εδώ και μια βδομάδα. Έχω χάσει τελείως την σειρά μου. Τραγωδία άκουσα πάλι, κακοκαιρία είπε (λέει) στην επιστροφή.<br />Αλίμονο σ’ αυτούς που η ζωή τους αλλάζει απ’ τη μια στιγμή στην άλλη.<br />Να γυρίσει με το καλό ο κόσμος σπίτια του.<br />Αυτά τα τριήμερα….<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/38620501-8829049312514314757?l=kyklaminovounou5.blogspot.com' alt='' /></div>Ελπίδαnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-38620501.post-37468491073484025642007-06-04T00:05:00.001+03:002008-12-03T02:56:16.250+02:00Ανταπόκριση από Νοσοκομείο 40<br /><br />Του Αγίου Πνεύματος<br /><br />5:22 π.μ.<br /><br />Του Αγίου Πνεύματος σήμερα. Βοήθειά μας!<br />Γιορτάζει το μεγάλο εκκλησάκι της Αγίας Τριάδας του Νοσοκομείου.<br />Πήγα χθες το πρωί και άναψα κεράκι. Είχε πολύ κόσμο, ντυμένο με τα καλά του…<br />Εγώ τα χάλια μου. Άμα ξημεροβραδιάζεσαι στο Νοσοκομείο άυπνος, πόσο καθαρός και περιποιημένος να είσαι;<br />Δεν μ’ ένοιαξε όμως. Ξέρω ότι τον Θεό δεν τον πειράζουν κάτι τέτοια.<br />Το βράδυ ερχόμενη πέρασα από κει πάλι. Γινόταν το αδιαχώρητο. Είχε καμιά δεκαριά πάγκους με λουκουμάδες, χαλβά Φαρσάλων, καλαμπόκια, παιχνίδια, μπιχλιμπίδια και πολύ κόσμο. Περισσότερο πήγα μήπως βρω πάγκο με βιβλία, αλλά δεν είχε.<br /><br />Στο μνημόσυνο της Αποστολίτσας δεν πήγα. Δεν ήταν τόσο θέμα ξενυχτιού ή κούρασης κι ότι με περίμενε το επόμενο ξενύχτι, απλά, δεν ήθελα να πάω. Ήμουν πολύ χάλια για την Αμαλία και δεν άντεχα κι άλλο συμπλήρωμα την όλη ατμόσφαιρα που θα συναντούσα και το «ταξίδι» που θα με πήγαινε…<br />Είχε ξεχειλίσει το ποτήρι της αντοχής μου ήδη. Δεν είναι και πολύ γερό και μπορεί να κάνει και κανένα μπαμ καμιά ώρα. Κάτι χτυποκάρδια τελευταίως, μου λένε «πρόσεχε».<br />Κι έτσι δεν πήγα. Της είπα της Αποστολίτσας. Θα πάω μια μέρα μόνη μου να μιλήσουμε… να της χαρίσω και λουλούδια. Με κατάλαβε.<br /><br />Ήρθε το κοράκι μου. 5:40 Πιστό στο ραντεβού του. Δεν πάω ακόμη. Άστον να με ξαναφωνάξει. Χθες ήρθε πολύ κοντά μου. Μάλλον κατάλαβε το πόσο με έχει ξεμυαλίσει. Ώρες ολόκληρες, τόσες μέρες!<br />Όσο για τις δεκαοχτούρες, έρχονταν απ’ την πρώτη μέρα για κοντινή φωτογράφηση.<br /><br />Ξυπνήσαν και τα άλλα πουλιά.<br />Νιώθω πολύ εξαντλημένη, αλλά θα σηκωθώ. Ίσως να είναι και το τελευταίο μου ξενύχτι και χαθούμε. Θα δείξει, αν και η γιαγιά μου κάνει κολπάκια… Κάτι πονάκια….<br />"Να μην μείνεις…" αλλά η καρδούλα της λέει :μείνε! Μην μ’ αφήνετε μόνη! Θέλω παρέα μέρα νύχτα!<br />Δεν το λέει, αλλά… το εννοούν τα καμώματά της.<br />Θα δω. Όλο έτσι λέω κι όλο εδώ είμαι.<br /><br />«Λεπτό δεν την αφήνετε μόνη της!» λεν’ οι νοσοκόμες. Καλά, όσες μεγάλες γυναίκες ακούνε ότι η νύφη κάθεται νύχτα…., να ένα στόμα! Ευτυχώς που δεν έχει μύγες ακόμα.<br />Αχ! Κακό πράγμα τα γεράματα!<br /><br />Βλέπω το κοράκι, έχει πάει στο μακρινό κλαρί και κοιτάει κατά δω..<br />Και να το φωτογραφίσω πάλι, είναι μεγάλη η απόσταση.<br />Άντε, ας σηκωθώ. Έφεξε για τα καλά.<br /><br />Ας έχει μια Καλή μέρα, όλος ο κόσμος! Και το Άγιο Πνεύμα ας μας φωτίσει!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/38620501-3746849107348402564?l=kyklaminovounou5.blogspot.com' alt='' /></div>Ελπίδαnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-38620501.post-35074944071448816122007-05-27T18:48:00.001+03:002008-12-03T02:56:50.882+02:00Ανταπόκριση από Νοσοκομείο 39<br /><br /><strong>Συμπλήρωσα<br /></strong><br />Κυριακή 6:10 π.μ.<br />Τα πουλιά ξυπνήσαν μα εγώ είμαι πολύ μελαγχολική. Άδικα τα κοράκια προσπαθούν να με ξεγελάσουν και να πάρω στα χέρια μου τη μηχανή.<br />Είμαι τόσο χάλια! Να σκεφτείς, κατά τις 4 με πήρε ο ύπνος. Πόναγε πολύ το κεφάλι μου, ήμουν και άυπνη τελείως χθες (τι να σου κάνει; οργανισμός είναι) και κοιμήθηκα μέχρι τις πεντέμιση. Ούτε τον Δημήτρη δεν ξύπνησα να πάει εγκαίρως στη δουλειά του.<br />Με ξύπνησε ένα κακό όνειρο. Όχι άλλη στεναχώρια, δεν θέλω! Συμπλήρωσα. Ήταν αποτέλεσμα της κακής ψυχολογίας; Δεν ξέρω κι ούτε θέλω να μάθω. Μόνο να το ξεχάσω.<br /><br />7:15<br />Τελικά, δεν μπόρεσα να αντισταθώ….<br />Δεν φταίνε τα πουλάκια σε τίποτα. Χορεύουν για την Αμαλία και πρέπει να τα φωτογραφίσω!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/38620501-3507494407144881612?l=kyklaminovounou5.blogspot.com' alt='' /></div>Ελπίδαnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-38620501.post-13517785229251858182007-05-27T18:46:00.001+03:002008-12-03T02:57:26.344+02:00Ανταπόκριση από Νοσοκομείο 38<br /><br /><strong>Ο χορός των πουλιών<br /></strong><br />10:53 μ.μ<br />Αναγκαστικά τα διαλείμματα.<br />Δεν θυμάμαι τι πήγαινα να γράψω…<br />Στα χαμένα είμαι…<br /><br />Αυτό ήθελαν να μου πουν τα κοράκια μου σήμερα;<br />Γι’ αυτό έμειναν στη γύρα και τη μέρα;<br />Γι’ αυτό το ένα πήγε κοντά στο στάρι και δεν έφευγε…<br />Γι’ αυτό το βράδυ με περίμενε και πήγε να κοιμηθεί μ’ ένα δυνατό πέταγμα…<br />Ήθελε να μου πει κάτι…<br />Γι’ αυτό όλα τα πουλιά στήσαν χορό το πρωί;<br />Τον χάριζαν στην Αμαλία!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/38620501-1351778522925185818?l=kyklaminovounou5.blogspot.com' alt='' /></div>Ελπίδαnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-38620501.post-46122247585609789692007-05-27T18:44:00.001+03:002008-12-03T02:58:07.952+02:00Ανταπόκριση από Νοσοκομείο 37<br /><br /><strong>ΑΘΑΝΑΤΗ!<br /></strong><br />«Τι ωραίος θάλαμος!» είπαν τα κορίτσια που πέρασαν για νοσηλεία.<br />Ναι, είναι το ίδιο ωραίος, όπως και χθες, αφού λείπει ο πόνος και είμαστε μόνοι μας.<br />Μόνο που η δική μου ψυχολογία είναι βαριά σήμερα, λόγω της ξαφνικής Φυγής της Αμαλίας κι επειδή ξέρω καλά πως εδώ μέσα ξεχειλίζει ο πόνος, κι εγώ είμαι απ’ έξω…<br />Για πόσο δεν ξέρω. Κανείς μας δεν ξέρει…<br />Πάντα ήθελα ν’ αφήσω κάτι πίσω μου.<br />Η Αμαλία το πέτυχε.<br />Υπήρξε μια ηρωίδα του σήμερα γι’ αυτό και θα είναι ΑΘΑΝΑΤΗ!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/38620501-4612224758560978969?l=kyklaminovounou5.blogspot.com' alt='' /></div>Ελπίδαnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-38620501.post-29834942617984484522007-05-27T18:38:00.001+03:002008-12-03T02:58:43.123+02:00Ανταπόκριση από Νοσοκομείο 36<br /><br /><strong>Μετά την είδηση της Φυγής της Αμαλίας</strong><br /><br />Ψυχοσάββατο βράδυ10:05<br />Είμαι στο Νοσοκομείο. Δεν με χωράει ο τόπος. Ούτε μέσα, ούτε έξω βολεύομαι. Δεν ξέρω τι θέλω. Ούτε ξέρω πως θα ξημερώσει αυτή η νύχτα απόψε.<br />Διαβάζω και ξαναδιαβάζω τα λίγα λόγια που αντέγραψα απ’ το μπλογκ της Αμαλίας στο γουόρντ. Αν ήξερα να κάνω εκείνο το μπακ απ που λένε τα παιδιά, θα είχα όλα τα κείμενά της μαζί μου και θα την διάβαζα απόψε. Άργησα και δεν είχα τον χρόνο να αντιγράψω περισσότερα.<br />Ανανέωσα το φυτίλι στο καντηλάκι της κλινικής….<br />Ξέρω ότι αυτό το κορίτσι έγινε Άγγελος.<br />Ξέρω ότι η ψυχή της έχει μείνει κάτω και μας βλέπει.<br />Ξέρω ότι τώρα δεν πονάει πια και ότι είναι ΕΛΕΥΘΕΡΗ!<br />Ξέρω ότι οι άνθρωποί της υποφέρουν.<br />Όπως ξέρω ότι εμείς γρήγορα θα την ξεχάσουμε…<br />Έτσι συμβαίνει πάντα. Αυτοί που μένουν, ξεχνούν εύκολα. Βοηθάει και ο χρόνος, μαζί με τα προσωπικά προβλήματα του καθενός μας.<br />Μόνο το κοντινό της περιβάλλον θα θυμάται, θα πονά και θα νιώθει έντονα την απουσία της.<br />Έτσι είναι. Αυτή είναι η αλήθεια. Ας μην κρυβόμαστε πίσω απ’ το δάχτυλό μας. Δεν ήταν μόνο η Αμαλία που υπέφερε σ’ αυτή τη ζωή. Δεν ήταν μόνο η Αμαλία που έκανε καταγγελίες. Παντού γύρω μας, διάφορες καταγγελίες πέφτουν βροχή. Καθημερινά. Στην τηλεόραση κυρίως, γιατί απ’ αυτή αποβλακωθήκαμε….<br />Έχουμε συνηθίσει αυτές τις φωνές. Πατάμε το κουμπάκι της τηλεόρασης, να μην ακούμε άλλα, γιατί κουραστήκαμε ή το διώχνουμε απ’ τη σκέψη μας γρήγορα, για να μην χαλαστούμε. Δεν τ’ αντέχουμε.<br />Αυτή είναι η αλήθεια. Συνηθίσαμε ν’ ακούμε τον πόνο του άλλου.<br />Κουραστήκαμε. Ίσως γιατί μας κούρασε και η δικιά μας η ζωή. Ίσως γιατί δεν έμειναν άλλα (ή δεν είχαμε;) αποθέματα για βοήθεια προς τρίτους μέσα μας.<br />Παρασυρθήκαμε σε ρυθμούς και χορούς καινούργιους, που δεν είχαν οι παλιοί, όπως είναι τα πλούτη, η δόξα, να περνάμε καλύτερα εμείς και τα παιδιά μας.<br />Η Αμαλία με την λίγη φωνή που της είχε μείνει, φώναξε για το φακελάκι, ενώ υπέφερε, ενώ ήταν κοντά στην μεγάλη πόρτα…<br />Αυτό είναι που την πόνεσε πιο πολύ κι απ’ τον καρκίνο. Γι’ αυτό και μίλησε. Μας το εξομολογήθηκε:<br /><strong><span style="font-size:180%;">«Όχι απάθεια όμως- το να νιώθω παιχνίδι τους, με πονάει περισσότερο από τον καρκίνο…»<br /></span></strong><br />Καλό ταξίδι Αμαλία μου!<br />Ήσουν η πρώτη «δυνατή φωνή» στα μπλογκ, που μίλησε για τον πόνο, καταγγέλλοντας την αναισθησία κάποιων γιατρών, (γιατί δεν μπορεί να είναι όλοι λάθος ) γι’ αυτό και θα μείνεις στην ιστορία. Μακάρι να παραμείνει ευαισθητοποιημένος (τουλάχιστον) αυτός ο χώρος και να συγκινείται και να βοηθάει με κάθε τρόπο, κάθε «ανθρωπο-φωνή» που έχει ανάγκη.<br />Μακάρι να ήσουν και η τελευταία «φωνή» που χάθηκε τόσο γρήγορα και άδικα, χωρίς ουσιαστική βοήθεια. Μακάρι να μην ξαναυπάρξουν «φωνές» πόνου ή αρρώστιας, όχι μόνο στα μπλογκ, αλλά παντού!<br />Να υπάρξουν μόνο φωνές που θα καταγγείλουν το στραβό και όλοι μαζί σαν μια γροθιά να βοηθάμε να φτάνουν στα αυτιά κάποιων.<br />Μακάρι!<br />Μακάρι απ’ τα μπλογκ να βγει ένας καινούργιος ήλιος, όχι όμως πράσινος, ούτε μπλε, ούτε κόκκινος, πέρα από κάθε κόμμα και συμφέρον, που στόχος του θα είναι όχι μόνο ο Άνθρωπος, αλλά ότι αφορά αυτό που λέγεται ζωή!<br />Είθε Αμαλία μου!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/38620501-2983494261798448452?l=kyklaminovounou5.blogspot.com' alt='' /></div>Ελπίδαnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-38620501.post-45422848874233130702007-05-27T18:37:00.001+03:002008-12-03T02:59:23.942+02:00Ανταπόκριση από Νοσοκομείο 35<br /><br /><strong>Δένει;<br /></strong><br />Ώρα 7:29<br /><br />Δεν έχει «καλή ψαριά» σήμερα.<br />Θα μπορούσα αλήθεια να γράψω:<br />Δεν έχει «καλή πουλιά» σήμερα;<br />Γιατί τη «ψαριά» την δεχτήκαμε;<br />Ο Μάνος Κοντολέων δηλαδή που έλεγε «πατερομητέρα» τον πατέρα, γιατί βραβεύτηκε και δε μου χτύπησε άσχημα στ’ αυτιά;<br />Τέλος πάντων. Έφυγε και η φιλόλογος που θέλει να γίνει συγγραφέας, να τη ρωτήσω!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/38620501-4542284887423313070?l=kyklaminovounou5.blogspot.com' alt='' /></div>Ελπίδαnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-38620501.post-83751387096928124602007-05-27T18:35:00.001+03:002008-12-03T02:59:57.062+02:00Ανταπόκριση από Νοσοκομείο 34<br /><br /><strong>Άβυσσος<br /></strong><br />Με φώναξε μια κυρία να κλείσω καλά την πόρτα της, γιατί κρύωνε.<br />Ερχόταν συγχρόνως και η νοσοκόμα.<br />«Μα, πριν λίγο με φώναξε να της την ανοίξω!»<br />Τι τραβάτε κι εσείς οι νοσοκόμες!<br /><br />Μόλις έμαθα ότι ο Θόδωρος είχε πει να μου κάνουν παρατήρηση, γιατί τα βράδια που ήμασταν μαζί είχα αναμμένο το φωτάκι στο κρεβάτι της γιαγιάς και οι κοπέλες του απάντησαν ότι γι’ αυτό είναι τα φωτάκια νυκτός! Του είπαν για την κουρτίνα, αλλά κι αυτή τον ενοχλούσε.<br />Τι να σε κάνω ρε Θόδωρε! Γι’ αυτό ζήτησα μετάθεση….<br />Στραβώθηκα να διαβάσω εκείνα τα βιβλία! Άσε που πιάστηκα να γέρνω κοντά στον τοίχο. Αν έδιναν αποζημίωση οι συγγραφείς θα ζητούσα!<br />Τώρα όμως, είμαστε οι καλύτεροι φίλοι με τον Θόδωρο!<br />Ε, Θόδωρε;<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/38620501-8375138709692812460?l=kyklaminovounou5.blogspot.com' alt='' /></div>Ελπίδαnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-38620501.post-26326253860464725292007-05-27T18:33:00.001+03:002008-12-03T03:00:30.843+02:00Ανταπόκριση από Νοσοκομείο 33<br /><br /><strong>Ο χορός των πουλιών</strong><br /><br />6:48<br /><br />Ξύπνα μωρέ γιαγιά να δεις!<br />Γίνεται παγκύρι έξω!<br />Έστησαν χορό τα πουλιά!<br />Μαύρισε ο ουρανός απ’ τη ζήλεια του.<br />Πάει το θαλασσί. Σκίστηκε σε χίλια κομμάτια.<br />Χελιδόνια, σπουργίτια, κοτσύφια, δεκαοχτούρες, κοράκια, όλα μαζί χορεύουν.<br />Ξύπνα σου λέω ! Χάνεις!<br />Τα τραγούδια τους δεν φτάνουν στ’ αυτιά σου ή μήπως αυτά σε νανουρίζουν;<br /><br />Θα με χαζέψουν σήμερα! Όχι ότι θέλω και πολύ…<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/38620501-2632625386046472529?l=kyklaminovounou5.blogspot.com' alt='' /></div>Ελπίδαnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-38620501.post-82832034747463676612007-05-27T18:32:00.001+03:002008-12-03T03:01:20.589+02:00Ανταπόκριση από Νοσοκομείο 32<br /><br /><strong>Έτοιμη η «παγίδα»</strong> (για φωτογράφηση)<br /><br />6:28<br /><br />Πήγα κάτω. Σκόρπησα παντού βρασμένο στάρι. (Ούτε αυτό το σκέφτηκα, ότι το τρώνε κι άβραστο!), μα ήρθε κοντά μου, μόνο μια μαύρη γατούλα!<br />Γκίνια; Για να δούμε τι θα ψαρέψω σήμερα.<br />Η γιαγιά μας κοιμάται. Εννοείται!<br />Πως αλλιώς;<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/38620501-8283203474746367661?l=kyklaminovounou5.blogspot.com' alt='' /></div>Ελπίδαnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-38620501.post-67850389149584542682007-05-27T18:30:00.001+03:002008-12-03T03:01:58.210+02:00Ανταπόκριση από Νοσοκομείο 31<br /><br /><strong>Ξύπνησαν τα πουλιά!<br /></strong><br />Ένας παράδεισος έξω. Κατέστρωνα σχέδιο για το τάϊσμα, μα ο Θόδωρος με προσγείωσε ανώμαλα.<br />«Δεν το ήξερες ότι τα κοράκια είναι σαρκοφάγα και τρώνε πτώματα;»<br />«Τώρα που το σκέφτομαι, μάλλον το ήξερα, αλλά τι πειράζει αν φάνε και σποράκια;»<br />«Δεν τρώνε σποράκια τα κοράκια! Τα άλλα πουλιά, ναι!»<br />«Και που τα βρίσκουν τα πτώματα εδώ στο Νοσοκομείο; Πως ζουν;»<br />«Βρίσκουν αλλού. Μυαλό θέλει;»<br />«Πτώματα εννοείς ψόφια ζώα;»<br />«Και ζώα και σκουλήκια…»<br />«Και που να βρω βρε Θόδωρε πτώματα και σκουλήκια; Εγώ σταράκι έχω! Γιατί,<br />θα τους κάτσουν στο στομάχι τα κόλυβα;»<br />«Είπαμε: δεν τρώνε σαλατικά!» με μάλωσε ο Θόδωρος και έφυγε απ’ το μπαλκόνι.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/38620501-6785038914958454268?l=kyklaminovounou5.blogspot.com' alt='' /></div>Ελπίδαnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-38620501.post-50002874112945004322007-05-27T18:29:00.001+03:002008-12-03T03:02:34.385+02:00Ανταπόκριση από Νοσοκομείο 30<br /><br /><strong>Έμαθα<br /></strong><br />5:35<br />Πώς κάνεις έτσι ρε αδερφάκι μου; Κοράκι μου, ήθελα να πω. Πετάς τριγύρω, σκίζεις με την μαυρίλα σου τον ουρανό στα δυο και να κρα κρα σου είναι σα να σε σφάζουν.<br />Εκεί στο κλαρί είδα και την δικιά σου. Τόσο πρωί ξυπνάτε πάντα; Που εξαφανίζεστε όμως μόλις βγει ο ήλιος; Αυτό δεν μου το μάθατε ακόμα. Έμαθα όμως τα στέκια σας και σας την έχω στημένη. Θα σας φέρω σταράκι, μα θα πάρω φωτογραφίες! Όλα κι όλα!<br />Έμαθα όμως κάτι για τις δεκαοχτούρες. Η δεκαοχτούρα είναι είδος περιστεριού που ζει ελεύθερο στη φύση και το όνομά της βγήκε λέει απ’ το κελάδημά της. Ακούγεται σα να λέει:<br />Δέκα-οχτώ. Δέκα-οχτώ.<br />Κι άμα λέει: Δέκα εννιά;<br />Εγώ το ρώτησα, αλλά κανένας δεν ήξερε να μου απαντήσει.<br />«Μόνο ο νουνός ξέρει!» λέει.<br />Άντε να τον βρεις!<br />Εγώ όμως ανακάλυψα και τα’ άλλο, όταν ήρθε μια δεκαοχτούρα κοντά μου. Ο ήχος δεν βγαίνει απ’ το στόμα της, αλλά απ’ το λαιμό της, ενώ το κορμί της φουσκώνει και ξεφουσκώνει συγχρόνως.<br />Αμ. Πως!<br />Το είπα και στους άλλους που δεν το ήξεραν.<br />Όποιος «μελετά» μαθαίνει!<br />Αμ, πως αλλιώς;<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/38620501-5000287411294500432?l=kyklaminovounou5.blogspot.com' alt='' /></div>Ελπίδαnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-38620501.post-38377394247433860992007-05-27T18:27:00.001+03:002008-12-03T03:03:16.929+02:00Ανταπόκριση από Νοσοκομείο 29<br /><br /><strong>Βαθιά ΑΝΑΣΑ είναι!<br /></strong><br />4:40<br />Πάλι το μηδέν …<br /><br />Θα το γράψω τώρα που το θυμήθηκα.<br /><br />Είπε μια κοπέλα τα’ απόγευμα:<br />«Α! Δεν μου το είπες (Τάδε) ότι η Κατερίνα είναι συγγραφέας! Τα λένε αυτά! Κι εγώ γι’ αυτό έγινα φιλόλογος, γιατί από μικρή ήθελα όταν μεγαλώσω, να γίνω συγγραφέας! Έγραφα πολύ ωραίες Εκθέσεις! Χάρηκα! Χάρηκα πολύ! Θα γίνω κι εγώ συγγραφέας!»<br />Να γίνεις κοπέλα μου! Κι εγώ χάρηκα, μόνο που εγώ δεν είμαι συγγραφέας. Μην σε ξεγελούν τα φαινόμενα. Κάλλο έχω. Αν το ήθελα και το ήξερα όπως εσύ από πολύ μικρή, να ήξερες ότι θα είχα πάρει πολλά πτυχία για να το πετύχω. Προέκυψε κι αυτό, σαν την πεθερά που έγινε γιαγιά!<br />Εσύ είσαι τυχερή! Προνόησες. Κι αν δεν γράφεις ακόμα, εύκολο είναι. Όποτε θες γράφεις 100 βιβλία και θα γίνεις και φίρμα. Μην κοιτάς εμένα που μπορώ να γράφω κι από ένα κάθε βράδυ!<br />Ανάγκη είναι.<br />Μεράκι είναι.<br />Ξέσπασμα είναι.<br />Ανάσα ΜΟΥ είναι.<br /><br />Αρρώστια είναι.<br />Ε, ψιτ! Νοσοκόμες! Μη φεύγετε! Έχετε καμιά ένεση γι’ αυτή την αρρώστια στο καρότσι; Κάντε μου μία να πέσω να ξεραθώ, που δυο άδεια κρεβάτια δένουν κόκαλο απόψε!<br /><br />Αχ! Κοπέλα μου! Τι να σου λέω τώρα….<br /><br />Ε! Νοσοκόμες, ασθενής εδώ! Βοήθεια!<br />Αρρώστησα κι εγώ! Γυρίστε πίσω!<br /><br />Μεταξύ μας:<br />Πάντα άρρωστη ήμουν… αλλά το έκρυβα!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/38620501-3837739424743386099?l=kyklaminovounou5.blogspot.com' alt='' /></div>Ελπίδαnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-38620501.post-2079345008864053952007-05-27T18:25:00.001+03:002008-12-03T03:03:52.095+02:00Ανταπόκριση από Νοσοκομείο 28<br /><br /><strong>Χρονόμετρο<br /></strong><br />(Πως λέμε ταξίμετρο; Κάτι τέτοιο).<br />2:50<br />Άλλαξα μπεμπη λίνο τη γιαγιά, την πουδράρισα, σα μωρό! Κοιμάται πάλι ήρεμη, αν και απόψε είπε καναδυο κουφά. Ύπνος είναι αυτός. Μικρός θάνατος. Δεν τον ελέγχεις.<br /><br />Ξέφυγα και άφησα το σχόλιο αναπάντητο. Πρέπει να πάω πίσω.<br /><br /><br />3:25<br />Ξέφυγα! Ακόμη απαντώ στο σχόλιο! Αν είναι δυνατόν! Είχα τόσα να πω; Κι ακόμα δεν τελείωσα! Βρίσκομαι στην αρχή. Αυτή η απάντηση είναι για ποστ! Πως θα μπει στα σχόλια; Αφού το ξεκίνησα όμως, θα προχωρήσω, γιατί είμαι περίεργη να δω τι θα «βγάλω» γράφοντας. Έτσι κι αλλιώς σκοτώνω την ώρα μου.<br />Πίσω πάλι! «Πίσω Γιάνν’ τα ξύλα!» που έλεγε και η μάννα!<br /><br /><br />3:57<br />Τελείωσα το σχόλιο! Δεν ξανάγινε! Τώρα κατάλαβα πόσο χρόνο τρώνε τα σχόλια, ειδικά όταν επισκεπτόμουνα πολλούς.<br /><br /><br />4:35<br />Ακούγεται το καρότσι με τις κοπέλες στον διάδρομο. Ακόμα ξεχωρίζω τα θέματα. Τι μπορεί να μπει στο μπλογκ και τι όχι. Είμαι αδερφάκι μου, άμα πάρω φόρα! Πόσο καιρό είχα να μιλήσω μαζί μου γραπτώς;<br /><br />5:03<br />Ρε αυτό το μηδέν απόψε! Ούτε μετοχή να ήταν!<br />Τώρα πάω στον ορθογραφικό έλεγχο, αν δεν θυμηθώ τίποτ’ άλλο!<br />Όχι τίποτ’ άλλο, πρέπει να προλάβω τα κοράκια μου και να βολέψω τα σύνεργα του «συγγραφέα»! Εμ, πως! Έτσι με είπε η κοπέλα!<br />Ε, ρε Κατερίνα, αν δεν είχες αυτή την τρέλα, θα είχες μαραζώσει! Μα την αλήθεια!<br /><br />5:18<br />Ξύπνησε το κοράκι μου! Νωρίτερα σήμερα! Η κουκουβάγια; Ε,… αυτή δεν κοιμήθηκε!<br />Καλημέρα!<br />Τώρα αρχίζει η άλλη αρρώστια… της φωτογραφίας.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/38620501-207934500886405395?l=kyklaminovounou5.blogspot.com' alt='' /></div>Ελπίδαnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-38620501.post-14171929343814856692007-05-27T18:24:00.001+03:002008-12-03T03:04:34.365+02:00Ανταπόκριση από Νοσοκομείο 27<br /><br /><strong>Αλλιώτικες διακοπές<br /></strong><br /><br />Παρόλο την κούραση και τις λίγες ώρες ύπνου και το άγχος όλης της βδομάδας, απόψε νιώθω πολύ όμορφα. Τώρα είμαι ήρεμη, χαρούμενη που η γιαγιά αναρρώνει γρήγορα, χαρούμενη που ο παππούς ηρέμησε και δεν «ζαλίζεται» πια. Νιώθω ότι βρίσκομαι σα διακοπές σε ένα μεγάλο ξενοδοχείο, όπου όλοι κοιμούνται χωρίς να πονούν και βλέπουν όμορφα όνειρα κι εγώ ξυπνητή απολαμβάνω την ησυχία της νύχτας, γράφω, ψυχαναλύομαι γράφοντας και ηρεμώ. Είναι μια γλυκιά βραδιά, γεμάτη αστέρια, η θάλασσα κοιμάται και από κάποιες χαραμάδες που βλέπω κομμάτια της, περνούν συχνά καραβάκια με φώτα. Όλα τα πουλιά μου, τα αγαπημένα, κοιμούνται μεσ’ τις φυλλωσιές των δέντρων και σε περίπου 3 ώρες από τώρα θα με φωνάξει το πρώτο κρακ του κόρακα και θα πιάσω θέση στο μπαλκόνι με τη μηχανή, έτοιμη ν’ αποθανατίσω κάθε κίνησή του.<br />Αν αυτό δεν είναι ευτυχία και διακοπές, τι είναι;<br /><br />Σ’ ευχαριστώ Θεέ μου, που μου έδωσες την ευκαιρία να κάθομαι σε ένα κρεβάτι Νοσοκομείου χωρίς να πονάω, να δίνω τη συντροφιά στη μαμά του άντρα μου και συνάμα να παίρνω τόση ηρεμία και ενέργεια! Μακάρι να ήταν έτσι τα Νοσοκομεία όλου του κόσμου.<br /><br />Της είπα της γιαγιάς. Αν δεν έρθουν άλλοι ασθενείς, θα κάνουμε μαζί τριήμερο στο Νοσοκομείο. Θα το κάνουμε σαν διακοπές. Θα πάρω και το μαγιό αύριο και θα πετάγομαι από κάτω στην παραλία να κάνω και μπάνιο! Μη φοβάσαι, δεν σ’ αφήνω μόνη σου τα βράδια. Άλλο που δεν ήθελα κι εγώ! Χρειάζομαι μια αποτοξίνωση απ’ το άγχος κι είναι ότι πρέπει αυτή η ευκαιρία. Ένα τριήμερο στο Νοσοκομείο, χωρίς να είμαι ασθενής! Μεγάλη υπόθεση!<br />Ας έχω μια γεύση τέτοια της ζωής, πριν έρθουν οι άλλες… Δεν νομίζω ότι το έχουν ζήσει πολλοί αυτό!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/38620501-1417192934381485669?l=kyklaminovounou5.blogspot.com' alt='' /></div>Ελπίδαnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-38620501.post-63692824528851398642007-05-27T18:22:00.001+03:002008-12-03T03:05:25.291+02:00Ανταπόκριση από Νοσοκομείο 26<br /><br /><strong>Το σχόλιο που έγινε ποστ</strong><br /><br />Δεν πρόλαβα σήμερα να ανεβάσω ποστ, ούτε να απαντήσω στα σχόλια. Ο νεροχύτης ήταν γεμάτος, τα πλυντήρια ήθελαν άπλωμα, η μάννα περίμενε το σταράκι της, δεν πρόλαβα. Τόσα έγραφα, ένας ανώνυμος με ρωτούσε γιατί την πεθερά μου την λέω γιαγιά. Δεν το φανταζόμουν ότι αυτά που έγραφα είχαν αρνητική χροιά. Ένας άλλος, πάλι ανώνυμος έλεγε κάτι για ξεμυαλίσματα, ξεμαλλιάσματα, δεν κατάλαβα. Είχα ξεχάσει και τα γυαλιά στο Νοσοκομείο, δεν έβλεπα καλά. Ήθελα να του (της; δεν ξέρω) πω τόσα πολλά, μα δεν προλάβαινα.<br />Θα απαντήσω αύριο, οπωσδήποτε.<br />Τι χαζή που είμαι; Πώς δεν το σκέφτηκα; Θα απαντήσω από τώρα εδώ και αύριο το μεταφέρω στα σχόλια. Τώρα που δεν με κυνηγάει ο χρόνος.<br /><br />Ανώνυμε, (ανώνυμη;) ευχαριστώ για τα περαστικά. Να σου εξηγήσω:<br />Θα είμαι πολύ ειλικρινής μαζί σου. «Εκ βαθέων»! που λένε. Σ’ ευχαριστώ που μου έδωσες την ευκαιρία να το «ψάξω» κι εγώ. Προέκυψε και δεν το είχα καταλάβει. Το σχόλιό σου μ’ έκανε να ψυχαναλυθώ σ’ αυτό το θέμα. Είδα κι εγώ ότι στις προχθεσινές ανταποκρίσεις, αλλού την έλεγα μαμά, αλλού πεθερά, αλλού γιαγιά. Θυμάμαι ότι όταν έγραφα τη λέξη πεθερά, δε μου χτύπαγε καλά, αλλά το άφηνα. Αντιθέτως το «γιαγιά», ποτέ δεν με ενόχλησε και ίσως θα έπρεπε. Απ’ τα’ απόγευμα παρακολουθώ τις συζητήσεις της οικογένειας, σκαλίζω και το τώρα και το παρελθόν και δεν θα το πιστέψεις, αλλά διαπίστωσα ότι και ο άντρας μου και η κουνιάδα μου, γιαγιά και παππού τους ανεβάζουν, με το ίδιο τους κατεβάζουν. Μάλλον αυτοί με κόλλησαν και έγινε συνήθεια. Μετά ψάχτηκα να βρω από πού κατέληξε αυτό. Θυμάμαι στα νιάτα μας, δεν τους αποκαλούσαμε έτσι. Κατέληξα λοιπόν, πως μεγαλώνοντας εμείς και τα παιδιά μας, όπως και τα παππούδια, προέκυψε, γιατί έχουν τέσσερα εγγόνια. Στη μέση πάντα τα εγγόνια της κουνιάδας μου με τα παππούδια, γιατί μεγάλωσαν και ζουν όλοι μαζί, έμεινε αυτό το γιαγιά και παππούς και στην κουνιάδα μου και στον μπατζανάκη μου, μάλλον από συνήθεια, κι απ’ ότι είδα, συνηθίζετε στα χωριά. Άκουσα κι άλλους να τους αποκαλούνε έτσι. Άλλο λόγο γι’ αυτούς δεν μπορώ να πω. Περισσότερη ψυχανάλυση για κείνους, δεν μπορώ να σου κάνω, ακόμα και για τον άντρα μου. Με την πρώτη ευκαιρία όμως θα τους ρωτήσω και θα σου γράψω τις απαντήσεις τους.<br />Θα σου πω όμως για μένα, που ξέρω.<br />Πρώτα απ’ όλα, αν ζούσε ακόμη η μάννα, δεν παίρνω κι όρκο, αλλά δεν νομίζω ότι όταν θα μιλούσα για Κείνη, ότι θα την αποκαλούσα «γιαγιά», ούτε με σφαίρες! Δίνω τέτοια βαρύτητα στις λέξεις, που δεν το νομίζω. Λέω η κόρη μου, ο γιος μου, ο άντρας μου, η αδελφή μου κ.λ.π και νιώθω την λέξη σε όλες της τις διαστάσεις. Εδώ με την πεθερά μου, δεν ξέρω τι έγινε. Με τον πεθερό μου ξέρω κι ας ξεκινήσουμε από κει, που είναι πιο ξεκαθαρισμένο.<br />Όταν αρραβώνιασα και έπρεπε να τον φωνάζω «μπαμπά», είχα μεγάλο πρόβλημα.<br />Η λέξη αυτή ήταν άγνωστη στα δικά μου χείλη, μια κι ο πατέρας μου πέθανε όταν ήμουν 3 ετών και δεν έχω αναμνήσεις. Η μάννα δεν μου μίλαγε πολύ για Κείνον, ώστε να έχω συμφιλιωθεί με την λέξη, σαν άκουσμα. Απ’ ότι θυμάμαι, δεν πρέπει να ρώταγα κι εγώ ή παραιτήθηκα μεγαλώνοντας. Θα σε γελάσω. Κι αν ρώταγα, πρέπει να τον έλεγα «πατέρα», γιατί θυμάμαι κάποιες απαντήσεις της μάννας:<br />«Εκείνο το δέντρο το φύτεψε ο πατέρας ή καλύτερα, η πατέρας». Έτσι μίλαγαν στα χωριά. Τους κάνανε θηλυκούς τους άντρες, στην γλώσσα όμως.<br />Έτσι λοιπόν θυμάμαι ότι κολλούσα κάθε φορά που έπρεπε να φωνάξω τον πεθερό μου. Τον έλεγα «μπαμπά» και ακουγόταν στ’ αυτιά μου σαν Κινέζικα, που δεν ξέρω. Πατέρα δεν μπορούσα να τον φωνάξω. Το έβρισκα ψυχρό. Όταν έπρεπε να μιλήσω για κείνον όμως, τον αποκαλούσα πεθερό μου, μα δεν το έβρισκα τόσο κρύο, όπως τη λέξη πεθερά. Ίσως αυτή την κρυάδα στο άκουσμα της λέξης «πεθερά» να μου την μετέδωσαν ακούσματα από νύφες, και τηλεόραση. Δεν ξέρω, θα σε γελάσω.<br />Αυτά όσον αφορά τον πεθερό μου. Όπως τον φώναζα στα νιάτα μου τον φωνάζω κι όταν μιλώ για κείνον πιο πολύ χρησιμοποιώ το πεθερός μου. Αυτές τις μέρες κόλλησα το «παππούς» απ’ την κουνιάδα μου. Ήταν πρόσφατο, έτυχε να γράψω και μεταφέρθηκε κι εδώ.<br />Τώρα θα μπορούσαμε να πούμε, γιατί την κουνιάδα μου δεν την λέω «αδελφή»;<br />Δεν συνηθίζεται και την γλύτωσα. Δεν θέλω όμως να γράψω το όνομά της, ούτε να της δώσω ψεύτικο, γι’ αυτό την αποκαλώ έτσι. Λες να την φώναζα «κουνιάδα;» Κι όταν μιλάω για κείνη σε άλλους, με το όνομά της την αποκαλώ. Δεν λέω ποτέ κουνιάδα μου. Εδώ προέκυψε. Όπως και το μπατζανάκης! Λέξεις ξεχασμένες από μένα. Αυτές τις μέρες που είμαστε σε συνεχή επαφή θυμήθηκα ότι είμαι κι εγώ «νύφη», γιατί είχα ξεχαστεί με το Κατερίνα.<br />Ήθελα να σου πω λοιπόν, ότι προέκυψε. Προσαρμόζομαι με τους ανθρώπους που είσαι σε επαφή κάθε φορά. Πάντως την πεθερά μου, είχα σκοπό να γράψω πολλά, αλλά ήδη πήγε μακριά η βαλίτσα και πρέπει να σταματήσει.<br />Την έλεγα και την λέω «μαμά» όταν μιλάω μαζί της. (Όπως και τον «μπαμπά»).<br />Όταν μιλάω σε τρίτους «πεθερά». Όταν μιλάω με τους συγγενείς της «γιαγιά».<br />Μεταξύ των τριών υπάρχει μεγάλη απόσταση και τώρα που το φιλοσόφησα, θα συνεχίσω να τους αποκαλώ σε τρίτους ή όταν γράφω γι’ αυτούς : «γιαγιά» και «παππού», γιατί το βρίσκω πιο ζεστό και πιο αληθινό. Δεν είναι η μαμά μου, δεν είναι ο μπαμπάς μου, είναι οι γονείς του άντρα μου και να είναι γεροί οι άνθρωποι, να ζήσουν να τους χαιρόμαστε, να έχουν καλά γεράματα και μακάρι η ουσία των σχέσεων μας να βρίσκεται στα αισθήματα και στις πράξεις μας και όχι στο πως αποκαλούμαστε μεταξύ μας.<br />Άφησα κενά; Σε κάλυψα;<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/38620501-6369282452885139864?l=kyklaminovounou5.blogspot.com' alt='' /></div>Ελπίδαnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-38620501.post-69543546059782358862007-05-27T18:19:00.001+03:002008-12-03T03:06:06.042+02:00Ανταπόκριση από Νοσοκομείο 25<br /><br /><strong>Στέρηση του ίντερνετ</strong><br /><br />Έλεγα ότι μου λείπει το τσιγάρο. Δεν είναι μόνο αυτό. Είναι και το ίντερνετ. Θα ήθελα να σερφάρω, να δω τι κάνουν οι γνωστοί μου, πως περνούν και τι τους απασχολεί αυτόν τον καιρό. Θα το έκανα όμως ή θα αγχωνόμουν πάλι να ανεβάσω το δικό μου υλικό, (που πως τα καταφέρνω;) έχω πάντα σε αναμονή. Θα πρέπει να ελαττώσω τις φωτογραφίες, γιατί πέρα απ’ το ότι μ’ έχει κουράσει και μ’ έχει απομονώσει, έχω κουράσει και τους άλλους.<br />Είμαι υπερβολική. Πρέπει, πρέπει να κόψω τα παιχνιδίσματα με τις φωτογραφίες. Τις 50 τις κάνω 150, ενώ θα έπρεπε να γίνουν 5. Άντε 10!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/38620501-6954354605978235886?l=kyklaminovounou5.blogspot.com' alt='' /></div>Ελπίδαnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-38620501.post-61329383139190009222007-05-27T18:14:00.001+03:002008-12-03T03:06:50.535+02:00Ανταπόκριση από Νοσοκομείο 23<br /><br /><strong>Το προσκηνητάρι της ορθοπεδικής<br /></strong><br />1:34<br />Πήγα κι έβαλα λαδάκι στο καντηλάκι κι ανανέωσα το φυτίλι.<br />Παναγία μου, βόηθα όλους τους αρρώστους! Πολύ μ’ έχει συγκινήσει αυτό το προσκυνητάρι μεσ’ το διάδρομο. Δεν ξέρω αν έχουν και οι άλλες κλινικές. Το κεντρικό είναι στην είσοδο. Πόσοι και πόσοι δεν προσευχήθηκαν σ’ αυτό! Χιλιάδες άνθρωποι….<br />Στο Νοσοκομείο απόψε επικρατεί μεγάλη ησυχία. Πολλοί ασθενείς έφυγαν λόγω του τριημέρου και θα αναρρώσουν σπίτι τους με τις οικογένειές τους. Πολλά κρεβάτια άδειασαν.<br />Μακάρι Παναγία μου να είναι όλος ο κόσμος καλά και να μην έρθει κανένας! Ο βοσκός δεν ακούγεται, η γιαγιά με το μικρόβιο έφυγε από προχθές κι ο Θόδωρας δείχνει πιο υπομονετικός. Γίναμε φίλοι τώρα.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/38620501-6132938313919000922?l=kyklaminovounou5.blogspot.com' alt='' /></div>Ελπίδαnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-38620501.post-3346723623390653352007-05-27T18:13:00.001+03:002008-12-03T03:07:28.568+02:00Ανταπόκριση από Νοσοκομείο 23<br /><br /><strong>Άτιμο τσιγάρο!<br /></strong><br />1:06<br />Άλλαξε θέση το μηδέν. Έτσι είναι. Κάθε θέση και αξία….<br />Η γιαγιά κοιμάται ήσυχα απόψε, όπως και χθες. Τελείωσε εκείνο το τριήμερο των παραισθήσεων. Όλα καλά. Θα μπορούσε να μείνει μόνη της το βράδυ, εφόσον κοιμάται και να ερχόμουν το πρωί, αλλά έφυγαν οι άλλες κυρίες και είναι μόνη της στον θάλαμο. Κάτι να χρειαστεί τη νύχτα, ποιος θα είναι δίπλα της; Έτσι, είμαστε δυο μας. Η καλύτερή μου. Εκείνη κοιμάται κι εγώ έχω ωραίο γραφείο. Κατέλαβα το διπλανό κρεβάτι, πάνω στο τραπεζάκι ο υπολογιστής, τσιχλίτσα, λιχουδιές, Νικολούλη, μόνο το τσιγαράκι μου λείπει, πανάθεμά το, πόσο το μισώ!<br />Με κάνει ότι θέλει. Συνέχεια μου θυμίζει την απουσία του και με κάνει να μασάω με μανία την τσίχλα. (Ξετσιαουλιάστηκα που λεν’ και στο χωριό μου!)<br />Όχι, δεν θα του κάνω την χάρη να πουντιάσω έξω. Ακόμα παίρνω παυσίπονα για το αυτί μου. Τώρα που βρήκα τρόπο να ξαπλώσω τα πόδια μου, δεν το συζητάω καθόλου.<br />Παιδιά που χάθηκαν δείχνει η Νικολούλη και δεν μπορώ να μη σηκώσω το κεφάλι να τα δω.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/38620501-334672362339065335?l=kyklaminovounou5.blogspot.com' alt='' /></div>Ελπίδαnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-38620501.post-89921491665349868962007-05-27T18:12:00.001+03:002008-12-03T03:08:03.100+02:00Ανταπόκριση από Νοσοκομείο 22<br /><br /><strong>Αδικημένη επαρχία</strong><br /><br />Κάποια άλλα βιβλία που περίμενα εδώ και ένα μήνα, είχαν πει ότι θα μου τα φέρουν σίγουρα σήμερα, αλλά πάλι μου είπαν:<br />«Δεν ήρθαν! Την άλλη βδομάδα μάλλον. Αν βιάζεστε, μπορείτε να τα πάρετε απ’ αλλού. Μας συγχωρείτε!»<br />Έχω αγανακτήσει με τον τρόπο που δουλεύουν τα βιβλιοπωλεία και εδώ και στο χωριό. Δεν ξέρω τι γίνεται σε άλλες πόλεις. Ακόμη και τα δικό μου, δύσκολα το βρίσκω εγώ. Σκέψου οι άλλοι. Τι να πω; Απογοήτευση σκέτη η διακίνηση. Νόμιζα ότι φταίνε οι εκδοτικοί οίκοι, αλλά αλλού είναι το πρόβλημα.<br />Άντε να με πιστέψουν τώρα.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/38620501-8992149166534986896?l=kyklaminovounou5.blogspot.com' alt='' /></div>Ελπίδαnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-38620501.post-16735064631835966152007-05-27T18:10:00.001+03:002008-12-03T03:08:47.212+02:00Ανταπόκριση από Νοσοκομείο 21<br /><br /><strong>Ψυχές … και Ψυχοσάββατο</strong><br /><br />Ξημέρωσε Ψυχοσάββατο και η ώρα είναι 12 και 13 δηλαδή 0:13.<br />Κάποτε, πριν πολλά πολλά χρόνια με προβλημάτιζε αυτό το 0. Τώρα δεν το ψάχνω. Συνήθισα…<br />Ερχόμενη είχα διάθεση να γράψω πολλά…. Τώρα το σκέφτομαι. Κι αν γράψω, δεν θα είναι για τις ανταποκρίσεις. Τελικά δεν ξέρω αν αξίζει να «δίνω» τόσα πολλά στο μπλογκ. Είμαι αυθόρμητη, ενθουσιάζομαι εύκολα, απογοητεύομαι εύκολα και ότι σκέφτομαι το γράφω. Πολλοί τα διαβάζουν, λίγοι καταλαβαίνουν…<br />Κι επειδή εγώ δεν πρόκειται ν’ αλλάξω χαραχτήρα, μάλλον θα πρέπει να αλλάξω συνήθειες. Λιγότερες καταθέσεις ψυχής στο μπλογκ και λιγότερες φωτογραφίες.<br />Έχω γίνει χειρότερη απ’ τη μάννα που όλους τους θεωρούσε «φίλους». Και με κείνο το: «Κάνε το καλό και ρίξ’ το στο γιαλό», μ’ έχει ποτίσει μέχρι το μεδούλι. Την μάλωνα νοερά σήμερα:<br />«Αχ! ρε μάννα, πόσα λάθος μηνύματα μου έδωσες. Υποφέρεις αν τα εφαρμόζεις αυτή την εποχή. Γι’ αυτό οι άνθρωποι κλείστηκαν στα καβούκια τους. Γιατί άλλαξαν πολλά πράγματα».<br />Ωστόσο, πήγα στο νεκροταφείο, της διάβασα το σιταράκι κι σκόρπησα σε έρημα μνήματα για να φάνε τα πουλιά εκεί γύρω. Πήρα και μαζί μου, να ρίξω στα κοράκια μου και στα άλλα πουλιά του Νοσοκομείου. Τους το χρωστάω. Μέρες με χαζεύουν με το πέταγμά τους.<br />Ψυχές είναι κι αυτά.<br />Ή καλύτερα είναι … οι ψυχές που δεν έφυγαν.<br />Το βιβλίο της Θεοφανίας Ανδρονίκου Βασιλάκη ήρθε κι έδεσε και στην φωτογράφηση και στο Ψυχοσάββατο.<br />Να είσαι καλά Θεοφανία μου, να ζήσεις να θυμάσαι την μανούλα σου την Ανδρονίκη.<br />Χαθήκαμε… μα δεν σε ξεχνάω.<br />Πάντα θα σε θυμάμαι και θα σου λέω: «Ευχαριστώ!»<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/38620501-1673506463183596615?l=kyklaminovounou5.blogspot.com' alt='' /></div>Ελπίδαnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-38620501.post-79913077855035246522007-05-27T18:08:00.001+03:002008-12-03T03:09:24.339+02:00Ανταπόκριση από Νοσοκομείο 20<br /><br /><strong>Στρινγκ<br /></strong>Άμα βλέπω στρίνγκ και νοσοκόμα, μ’ ανάβουν τα λαμπάκια.<br />Φόρα το κοπέλα μου στο κρεβάτι σου, στο σπίτι σου, άντε και στη βόλτα σου.<br />Όταν μου το φοράς εδώ μέσα, μου σκοτώνεις την εκτίμηση και τον σεβασμό που τρέφω για σένα και το έργο σου!<br />Έλεος!<br />Θα φταίει ο βοσκός αν ξυπνήσει και σε πάρει το κυνήγι; Άσε που μπορεί να ‘ρθει και ο σκύλος φύλακάς του να τον στηρίξει!<br /><br />Θυμήθηκα την ταινία με την Άναμπελ τώρα. Εκείνη όμως δεν φόραγε στρινγκ, αλλά τον χάζεψε τον βοσκό.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/38620501-7991307785503524652?l=kyklaminovounou5.blogspot.com' alt='' /></div>Ελπίδαnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-38620501.post-17318473240937966892007-05-27T18:07:00.001+03:002008-12-03T03:10:03.976+02:00Ανταπόκριση από Νοσοκομείο 19<br /><br /><strong>Τα νταούλια της γιαγιάς</strong><br /><br />Νταούλια έβλεπε η γιαγιά μας χθες το βράδυ.<br />«Πω, πω, πιδάκι μ’ ! Τι νταούλια ήταν αυτά όλη νύχτα; Μαύρη νύχτα ξημέρωσα!»<br />«Μια χαρά ήταν γιαγιά! Καλύτερα νταούλια, παρά φίδια και ποντίκια όπως πέρσι!<br />Πέρσι μας χόρεψες όλους! Φέτος τουλάχιστον χόρεψες εσύ με τα νταούλια;»<br />«Πω, πω, κουρτσάκι μ’! Μ’ έσπασαν το κιφάλι μ’!»<br />Γεια σου ρε γιαγιά με τα όνειρά σου!<br />Πήγε 5:18 κι απόψε κοιμήθηκες σαν πουλάκι! Μακάρι να κοιμήθηκε κι ο παππούς και να μην χορεύει την κορούλα σου κι απόψε με τα χαϊδέματα του!<br />Άντε να έχουμε δυνάμεις, γιατί έχουμε πολλές υποχρεώσεις ακόμα και πρέπει να ανταπεξέλθουμε. Εγώ κυρίως. Η Ζαγορά και τα μαστόρια περιμένουν και όχι μόνο!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/38620501-1731847324093796689?l=kyklaminovounou5.blogspot.com' alt='' /></div>Ελπίδαnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-38620501.post-37108546193544518972007-05-27T18:06:00.001+03:002008-12-03T03:10:40.691+02:00Ανταπόκριση από Νοσοκομείο 18<br /><br /><strong>Δάκρυ θα βγει</strong>…<br /><br />5 ακριβώς!<br />Ει, ει, τσιπ, άκουγα και νόμιζα πως έχω παραισθήσεις. Να μην τα πολυλογώ. Πήγα στον ίδιο θάλαμο. Ήταν δυνατές οι φωνές και επέμεναν. Μάλλον νωρίτερα δεν κατάλαβα καλά ή μπορεί να ήταν κι άλλος που πόναγε. Ποιος δεν πονάει σε μια ορθοπεδική κλινική;<br />Πλησίασα και ρώτησα ποιος φωνάζει.<br />«Ο θείος μου, μου είπε ένας κύριος. Κάνει αποτοξίνωση και έχει παρενέργειες.<br />Βόσκει γίδια και τα φωνάζει!»<br />Γέλασα μ’ αυτά που άκουγα, μα μόλις προχώρησα και είδα έναν άνθρωπο με νάρθηκες σε λαιμό και στήθος, τυλιγμένο σε γάζες και δεμένο το ένα χέρι στο κρεβάτι, πάγωσα.<br />Ξαναρώτησα.<br />Έμαθα πως είναι βοσκός ο άνθρωπος. Έχει 30 γίδια και έπεσε απ’ το μουλάρι. Είναι αλκοολικός, έπινε μισό μπουκάλι τσίπουρο τη μέρα και δεν έτρωγε καθόλου. Εξαντλήθηκε και έπεσε.<br />«Βρ… και τσιπ …και άχ!»<br />Τον ακούω! Θεέ μου, πως συνδυάζονται αυτά τα δυο;<br />Χτύπησε στον αυχένα. Σίγουρα ο άνθρωπος πονάει πολύ. Σίγουρα έχει και στέρηση…<br />Τι να πω;<br />Να μην πονάει. Οι παραισθήσεις του και το αν ενοχλεί τους άλλους αρρώστους είναι το λιγότερο και θεραπεύονται εύκολα.<br />Τον ακούω…<br />Να κλαις και να γελάς μαζί και να βγαίνει δάκρυ απ’ αυτό το μπέρδεμα…<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/38620501-3710854619354451897?l=kyklaminovounou5.blogspot.com' alt='' /></div>Ελπίδαnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-38620501.post-88037464086738090852007-05-27T18:04:00.001+03:002008-12-03T03:11:16.719+02:00Ανταπόκριση από Νοσοκομείο 17<br /><br /><br /><strong>«…μάτι στον πόνο»<br /></strong><br />4:19<br />Αχ, αχ, φωνάζει ένας κύριος. Πέρσι θα είχα τρέξει να δω, γιατί φωνάζει.<br /><br />4:23<br />Θα είχα αλλάξει πολύ αν δεν πήγαινα. Έφυγα όμως με το ίδιο. Ήταν κλειστές η κουρτίνες γύρω του κι απ’ ότι κατάλαβα, η αποκλειστική τον έπλενε ή τον άλλαζε κι εκείνος πονούσε.<br />Ποιος ξέρει τι έχει ο άνθρωπος; Κάθε κρεβάτι κι ένας ασθενής. Κάθε ασθενής κι ένας πόνος. Κανείς δεν είναι για καλό εδώ μέσα.<br /><br />Τι ξεκίνησα να γράψω; Δεν θυμάμαι. Καλύτερα.<br /><br /><br />«Που πάτε κυρία; Αλλά τι ρωτάω; Σας έμαθα πια! Καλό ξενύχτι!»<br />Γέλασα με την κοπέλα στο θυρωρείο. Μόνη της ρώτησε, μόνη της απάντησε.<br />Μ’ έμαθε πια, μα δεν έχω πολλές μέρες. Θέλει να πει, ότι σας πρόσεξα, γιατί, μόνο εσείς πάτε κι έρχεστε φορτωμένη σαν το γαϊδούρι! Δεν το είπε όμως!<br />Ευγενέστατη!<br />Κουβαλάω: λαπ τοπ, βιβλία, φωτογραφική μηχανή, τσάντα, σακούλα με διάφορα κι ότι προκύψει… Το βαλιτσάκι του λαπ τοπ, χαρακτηριστικό. Γι’ αυτό με έμαθες κορίτσι μου. Αν ήταν θα μάθαινες και τον κυρ Χρήστο που έρχεται 16 βράδια τώρα και κάθε βράδυ τον ρωτάς:<br />«Που πάτε κύριε;» κι αυτός σου λέει κάθε μέρα κι άλλα. Μία ότι «πάει για καφέ», μία «να πάρει μάτι από πόνο», μία «για σκοπιά», μία «για να κάνει τη βάρδια του».<br />Τι να σου πει κορίτσι μου ο καθένας που επισκέπτεται ένα Νοσοκομείο και τι να πεις κι εσύ που είναι η δουλειά σου να ρωτάς τόσο κόσμο!<br /><br />4:48<br />Σε λίγο θα ξυπνήσουν τα κοράκια μου και μόλις ακούσω το κρακ θα βγω μπαλκόνι για τσιγάρο.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/38620501-8803746408673809085?l=kyklaminovounou5.blogspot.com' alt='' /></div>Ελπίδαnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-38620501.post-24262448948357091472007-05-27T17:59:00.001+03:002008-12-03T03:11:54.829+02:00Ανταπόκριση από Νοσοκομείο 16<br /><br />Πόσο άλλαξα…<br /><br />Ξημέρωσε η Παρασκευή.<br />Απόψε είμαι χάλια. Πονάει το αυτί, το κεφάλι, τα πόδια, τέζα. Με το ζόρι πληκτρολογώ. Δύσκολη η νύχτα για μένα, απόψε. Η γιαγιά είναι μια χαρά σήμερα. Περπάτησε κιόλας, πρέπει να της πέρασε και η επιρροή της νάρκωσης, που μα την αλήθεια δεν καταλαβαίνω πως της εμφανίζεται καθυστερημένα!<br />Δεν έχω όρεξη να γράψω για μένα. Θα αντιγράψω αποσπάσματα των βιβλίων για την βιβλιοπαρουσίαση και θα δουλέψω τις φωτογραφίες που έβγαλα στο Νοσοκομείο.<br /><br /><br />3:33<br />Κοίτα να δεις ώρα που είπα, «τώρα ας γράψω!»<br />Νωρίτερα ήμουν πολύ χάλια. Με κάτι παυσίπονα που ζήτησα απ’ τις νοσοκόμες, κάτι ξεματιάσματα και των αρρώστων γυναικών του θαλάμου, τώρα είμαι κάπως καλύτερα.<br />Φυσικά το γραφείο μου μέσα, γιατί έχω ρίγος σήμερα, παρόλο που έξω έχει αστέρια, ακούγεται απαλά η θάλασσα. Βγαίνω για τα τσιγαράκια μου και ξαναμπαίνω. Αν κάτι μ’ έκανε να γράψω, ήταν η διαφορά που εντόπισα στην χθεσινή βραδιά με την σημερινή. Χθες ήμουν πολύ αγχωμένη με την γιαγιά κι όμως μου έβγαινε χιούμορ σε ότι έγραφα. Κρύο μεν, αλλά χιούμορ.<br />Απόψε είμαι μια άλλη. Απορεί και η κυρά Άννα.<br />«Σε ματιάσαμε κορίτσι μ’! Κρύωσες κιόλα, έκανες δουλειά απόψε; Σι πέρασι τ’ αυτί;» με ρώτησε μόλις γύρισε απ’ την τουαλέτα.<br />«Καλύτερα είμαι κυρά Άννα….»<br />Η αλήθεια είναι ότι αυτή τη στιγμή θα ήθελα να είμαι κουκουλωμένη στο κρεβατάκι μου, αλλά…<br />Αν και η γιαγιά μας, νομίζω ότι από αύριο βράδυ, δεν χρειάζεται άτομο. Αφού κοιμάται ήσυχα τώρα, χωρίς παρενέργειες, τι να κάθομαι εγώ όλη νύχτα;<br />Θα δούμε. Την έχουμε λίγο χαϊδεμένη την γιαγιά και δεν της έρχεται καλά να μείνει μόνη. Αρκεί μόνο να είμαι καλύτερα και να μην κρεβατωθώ κι εγώ. Πάντως τα 24ωρα, ακόμα και τα 16ωρα με τρεις και 5 ώρες ύπνου, δεν βγαίνουν πια. Γέρασα πια.<br />Αυτό θυμήθηκα πριν. Πριν ενάμιση χρόνο που έκανε στο άλλο πόδι, άντεχα συνεχόμενα ξενύχτια κι είχα άλλα κότσια. Βοηθούσα πολύ κόσμο.<br />«Κατερίνα», φώναζαν αντί για τις νοσοκόμες. Πέρσι και πάπιες άδειασα και μπεμπη-λινο άλλαξα σε άλλες γιαγιές και τάισα και πολλά έκανα. Έμπαινα στους γύρω θαλάμους κι είχα γνωρίσει πολύ κόσμο. Φέτος, δεν ξέρω τι φταίει. Μάλλον βάρυνα. Κλείνουν και την πόρτα οι γιαγιάδες και απομονωθήκαμε. Μάλλον φταίει κάτι που με προσγείωσε. Την πρώτη μέρα είδα μια γιαγιά στο απέναντι δωμάτιο μόνη της και είχε και τηλεόραση. Το πρώτο που σκέφτηκα ήταν ότι σύντομα θα την γνωρίσω.<br />Μετά, πως το έφερε η συζήτηση με μια νοσοκόμα, γιατί έχει δυο πάνες στρωμένες μία έξω απ’ την πόρτα της και μία από μέσα, μου είπε:<br />«Για να σκουπίζουμε τα πόδια μας μπαίνοντας και βγαίνοντας, γιατί η γιαγιά έχει ένα μικρόβιο στο έντερο. Δεν είναι τίποτα σοβαρό», μου είπε η κοπέλα.<br />Τώρα σκέφτηκα ότι υποσυνείδητα αυτό ήταν που με πάγωσε. Έχω παραμελήσει τόσο την υγεία μου, που μόνο ένα μικρόβιο του εντέρου με μάρανε καλοκαιριάτικα. Ίσως να φταίνε και τα πολλά βιβλία που είχα για διάβασμα τις πρώτες μέρες. Μετά ο υπολογιστής. Δεν ξέρω. Απόψε συνειδητοποίησα αυτή την αλλαγή με το πέρσι και με το χθες.<br />Τελικά, πόσο μπορεί να αλλάξει ένας άνθρωπος;<br />Και αλλάζουμε χωρίς να το θέλουμε ή να το επιδιώξουμε. Έρχονται οι αλλαγές μόνες τους, σα τα γεράματα…<br />Χωρίς να το θέλουμε, χωρίς να μας αρέσει.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/38620501-2426244894835709147?l=kyklaminovounou5.blogspot.com' alt='' /></div>Ελπίδαnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-38620501.post-63288184833789768882007-05-24T18:45:00.001+03:002008-12-03T03:12:36.594+02:00Ανταπόκριση από Νοσοκομείο Βόλου 15<br /><br /><strong>Μπράβο γιαγιά!<br /></strong><br />4:58<br />Γεια σου γιαγιά, παλικάρι!<br />Την φάγαμε την νύχτα. Δεν έχω κανένα παράπονο. Δεν μου έσυρες τίποτα! Ίσως ήταν καλύτερα που δεν ήμουνα δίπλα σου. Μάλλον πέρσι σε προκαλούσα… Τρόμαζες όταν μ’ έβλεπες φαίνεται … και γι’ αυτό έλεγες.<br />Να ‘σαι γερή γιαγιά και τέτοιες εγχειρήσεις που βοηθούν τον άνθρωπο και την υγεία του, να κάνουμε! Και 40 πόδια να είχες, εγώ εδώ. Δίπλα σου. Άμα έχω και μπαλκόνι και υπολογιστή και φώτο και θέα και βροχή, τι να το κάνω το σπίτι; Μια χαρά είναι. Δεν κουράστηκα καθόλου απόψε. Ούτε νύσταξα.<br />Κι αύριο εδώ θα είμαι. Τώρα που μετακομίσαμε…<br />Άλλο κεφάλαιο αυτό.<br />Τ’ αφήνω για αύριο.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/38620501-6328818483378976888?l=kyklaminovounou5.blogspot.com' alt='' /></div>Ελπίδαnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-38620501.post-39059343633307250092007-05-24T18:43:00.001+03:002008-12-03T03:13:14.031+02:00Ανταπόκριση από Νοσοκομείο Βόλου 14<br /><br /><strong>Χωρίς παπιά…</strong><br /><strong><br /></strong>Μια πάπια, μα πια πάπια;<br />Μια αποκλειστική νοσοκόμα πήρε την πάπια που ήταν δίπλα στα λουλούδια.<br />Πού πήγε η πάπια;<br />«Πολύ ωραίο γραφείο έχεις!» μου είπε η κοπέλα γελαστή και πήρε την πάπια.<br />4:30<br />Δεν πέρασαν δυο λεπτά και η πάπια γύρισε στην πρόχειρη θέση της…<br />Αχ! Κατερίνα! Το γύρισες στο καλαμπούρι πριν σου στρίψει. Αλλοίμονο σε αυτόν που χρειάστηκε την πάπια…<br />Αλλοίμονο!<br /><br />Πω, πω θυμό η βροχή! Θα πλημμυρίσουμε!<br /><br />Δεν το είχα δει. Κι άλλη πάπια. Δίπλα από κάθε λουλούδι και μια πάπια.<br />Μια πάπια, χωρίς παπιά….<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/38620501-3905934363330725009?l=kyklaminovounou5.blogspot.com' alt='' /></div>Ελπίδαnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-38620501.post-65609250884658828232007-05-24T18:40:00.001+03:002008-12-03T03:14:06.847+02:00Ανταπόκριση από Νοσοκομείο Βόλου 13<br /><br /><strong>Άλλοθι, δεν έχεις άλλοθι…</strong><br /><strong><br /></strong>Δόξα τω Θεώ, πήγε 2:45 κι ο αγώνας εξελίσσεται ομαλός. Η βροχή σταμάτησε, κάποιες σταγόνες μόνο ακούγονται από δω κι από κει. Κουφό, αλλά νυχτιάτικα φαίνεται ένα άσπρο σύννεφο εκεί στο βουνό της Γορίτσας. Παραισθήσεις δεν έχω, όχι ακόμα, αλλά και να το βγάλω φωτογραφία, δεν νομίζω ότι θα φαίνεται. Βλέπεις δεν διάβασα ακόμα, πώς να χειρίζομαι την μηχανή την νύχτα. Τι να πρωτοπρολάβω;<br /><br /><br />3:53<br />Βρέχει πάλι. Πιάστηκε η πλάτη μου κι έριξα μια κουβέρτα. Κάποια στιγμή η γιαγιά μας ξεσκεπάστηκε και δεν την πήρα είδηση αμέσως. Κάπου εκεί στον μπάρμπα Μήτσο και στα λουλούδια μου, ξέφυγα. Το μυαλό ταξίδευε στο χωριό. Είχα ξεχάσει την παρακολούθηση της γιαγιάς.<br />Δε βαριέσαι! Και που την σκέπασα, διαμαρτύρεται: «Ζέστα!», λέει.<br />Ευτυχώς που μου δίνεις άλλοθι γιαγιά! Εγώ σε σκέπασα όμως και δεν θα ξαναξεχαστώ, γιατί, μάλλον τελείωσα.<br />Έχω κι άλλα να γράψω, αλλά κι αύριο, νύχτα είναι!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/38620501-6560925088465882823?l=kyklaminovounou5.blogspot.com' alt='' /></div>Ελπίδαnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-38620501.post-81847241419219859252007-05-24T18:38:00.001+03:002008-12-03T03:19:17.570+02:00Ανταπόκριση από Νοσοκομείο Βόλου 12<br /><br /><strong>Κοράκια……..</strong><br /><br />Σειρά έχουν τα κοράκια μου;<br />Ναι. Απ’ τα πουλιά, αυτά κυρίως. Σπουργίτια, χελιδόνια, περιστέρια, δεκαοχτούρες, έχω ξαναδεί. Κοράκια όμως, πρώτη φορά είδα.<br />Είδα την Δευτέρα ένα μεγάλο πουλί και το φωτογράφησα. Μετά είδα κι άλλο. Δύο είναι. Ζευγάρι. Έχω μάθει τα στέκια τους, τις ώρες τους και «οπλοφορώ».<br />Όταν μου είπε ένας ασθενής ότι είναι κοράκια, φοβήθηκα. Κακός οιωνός σκέφτηκα. Νοσοκομείο εδώ, κάποιος θα πεθάνει. Μετά όμως που είδα ότι εδώ είναι ένας παράδεισος πουλιών, δεν θέλω να φύγω να πάω σπίτι να κοιμηθώ. Χαζεύω να τα βλέπω, να τ’ ακούω και να τα φωτογραφίζω. Κανονικά, βιντεοκάμερα έπρεπε να έχω, γιατί μέχρι να πατήσω εγώ το κλικ, πάει το πουλάκι. Πέταξε.<br />Και τα περιστέρια, δυο δυο πάνε. Όπως και πολλά χελιδονάκια. Είναι στιγμές που ο ουρανός γεμίζει πουλιά, λες και κάνουν διαγωνισμό πετάγματος και τσιουτσιουρίζουν συνέχεια.<br />Λεν’, τι λεν’; Θα ‘θελα να ήξερα!<br />Κουτσομπόλικα. Στόμα δεν κλείνουν.<br />Αμ, εκείνο το Κρακκκκ, που κάνει ο κόρακας το πρωί, αφού ελέγξει την διπλανή οικοδομή, το μετέφρασα. Της λέει:<br />«Τώρα έλα κι εσύ. Αυτή η τρελή φωτογραφίζει. Έλα να γίνεις φίρμα κι εσύ!»<br />………………….<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/38620501-8184724141921985925?l=kyklaminovounou5.blogspot.com' alt='' /></div>Ελπίδαnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-38620501.post-25589160494907635452007-05-24T18:36:00.001+03:002008-12-03T03:19:56.494+02:00Ανταπόκριση από Νοσοκομείο Βόλου 11<br /><br /><strong>Οι τρελοί φαίνονται απ’ τα έργα τους</strong><br /><br />Καλή σου ώρα μπάρμπα Μήτσο!<br />Να προσέχεις, γιατί κι εσύ δεν μου τα λες καλά τελευταίως.<br />84 ετών ο μπάρμπα Μήτσος! Γερός να είναι να τα εκατοστήσει! Δε λέει να βάλλει μυαλό όμως. Νιώθει 20ρης. Εγωιστής και υπερήφανος δεν παραδέχεται ότι η καρδούλα του άρχισε να κουράζεται και πρέπει να την προσέχει.<br />Μόλις έρθω στο χωριό, θα σε μαλώσω πάλι μπάρμπα Μήτσο, κι ας γίνω κακιά. Κι ας φύγεις γρήγορα από κοντά μου, γιατί δεν θέλεις να ακούσεις τίποτα. Κι ας χάσω την παρεούλα σου και τις κριτικές σου για τις τρέλες μου.<br />«Άντε! Καλή σοδειά», με κοροϊδεύεις μόλις φυτέψω κανένα νέο λουλουδάκι.<br />«Οι τρελοί φαίνονται απ’ τα έργα», λες και ξαναλές.<br />Δεν έχεις κι άδικο.<br />Μου τα φροντίζεις όμως, όταν τα ρίχνει κάτω ο αέρας!<br />Αχ! Ρε μπάρμπα Μήτσο! Να είσαι πάντα καλά!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/38620501-2558916049490763545?l=kyklaminovounou5.blogspot.com' alt='' /></div>Ελπίδαnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-38620501.post-81561086969205053282007-05-24T18:34:00.001+03:002008-12-03T03:20:41.058+02:00Ανταπόκριση από Νοσοκομείο Βόλου 10<br /><strong></strong><br /><strong>Χρόνια Ευτυχισμένα Λένα μου!<br /></strong><br />Τι να γράψω; Για τα κοράκια μου ή για το κορίτσι μου; Μια και γιόρταζε ας γράψω για το κορίτσι μου! Την Λένα μου!<br />Χρόνια Πολλά κορίτσι μου και ευτυχισμένα! Τα άλλα τα είπαμε τηλεφωνικώς, μα δεν σου έφτασαν… Σε παραμέλησα φέτος.<br />Άστραψε και βρόντηξε φέτος. Ούτε γλυκά δεν πρόλαβα να αγοράσω, να αλληλοκεραστούμε. Να είμαστε καλά! Του χρόνου καλύτερα κορίτσι μου! Μην έχεις παράπονα και για τα τηλέφωνα που είναι κλειστά. Ενοχλούνται οι άρρωστοι. Τι να πούμε, όταν μας ακούν όλοι;<br />Τι να πει κι η γιαγιά που γιόρταζε και μπήκε χειρουργείο; Θα μου πεις το καλύτερο δώρο για την υγεία της. Ένα πόδι που δεν θα πονάει και δεν θα κουτσαίνει. Αμ, ήταν ανάγκη αυτή τη μέρα; Πώς να μην χαζέψει ο παππούς; Εδώ χάζεψα εγώ. Δε με βλέπεις. Τα κοράκια κοιμούνται κι εγώ στο μπαλκόνι του Νοσοκομείου, γράφω.<br />«Έ, ρε τρελοί που κυκλοφορούν ελεύθεροι!», θα έλεγε ο μπάρμπα Μήτσος.<br />«Τους βλέπεις! Απ’ τα έργα τους φαίνονται», θα έλεγε.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/38620501-8156108696920505328?l=kyklaminovounou5.blogspot.com' alt='' /></div>Ελπίδαnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-38620501.post-12683006872723044332007-05-24T18:30:00.001+03:002008-12-03T03:21:25.567+02:00Ανταπόκριση από Νοσοκομείο Βόλου 9<br /><br /><strong>Ο έρωτας του παππού και της γιαγιάς μας</strong><br /><br />Τι δεν έγραψα απόψε;<br />Ε, ρε κυκλάμινο και να ήξερες τι μού ΄χεις κάνει! Με ξεμυάλισες με τα παιδιά και με το Πήλιο σου και χάθηκα. Έχω μαζέψει τόσα, σα μπιμπίκι που θα σκάσει μόνο του.<br /><br />Να πάρουμε τον παππού τώρα; Τον πεθερό μου; Μιας και η γιαγιά βλέπει άλλο όνειρο τώρα και δεν ζυμώνει;<br />Ο παππούς μας 78 χρονών και η γιαγιά μας, 72. Μεγάλος έρωτας! Μόλις μυρίστηκε ο παππούς ότι η γιαγιά θα του φύγει για το Νοσοκομείο, αρρώστησε ο παππούς μας. Τα λογικά του τετρακόσια, αλλά μας χορεύει εδώ και μέρες. Δεν την άφηνε να φύγει τη γιαγιά, έκλαιγε όταν έφυγε, ζαλίζεται ο παππούς από τότε που μπήκε στο πρόγραμμα η εγχείρηση. Τι γιατρούς, τι εξετάσεις, τι γιατροσόφια, η γιαγιά είναι το φάρμακο. Μόλις γυρίσει η γιαγιά, θα γίνει περδίκι ο παππούς. Μόνο να κάνει γρήγορα η γιαγιά, γιατί ο παππούς μας, δεν πάει καλά.<br />Μόλις έβγαινε η γιαγιά απ’ το χειρουργείο, χτύπησε το τηλέφωνο. Ήταν τα παιδιά της κουνιάδας μου. Ζαλίστηκε ο παππούς, στο κέντρο υγείας με ασθενοφόρο ο παππούς, καρδιογράφημα ο παππούς, ορό 5 ώρες ο παππούς. Έφυγε η κουνιάδα μου άρον άρον. Κατά που να τρέξει;<br />Εγώ εδώ, με την μαμά. Έρχεται κι εκείνη, αλλά εκείνη έχει διπλό μαρτύριο. Όλη νύχτα ο παππούς γκρινιάζει. Σούζα την έχει. Μπαμπάς όμως, μαμά η άλλη, την νιώθω. Έχω αρχίσει να ανησυχώ και για κείνη. Σήμερα που εγώ πήγα να κοιμηθώ λίγο, ο μπαντζιανάκης μου έτρεχε πάλι τον παππού στο κέντρο υγείας. Ορό πάλι ο παππούς.<br />Κατά που να κάνεις και ποιον να σκεφτείς; Ο άντρας μου μ’ αυτή τη δουλειά (περίπτερο) έχει μπλέξει άσχημα.<br />Και τι να πούμε στη γιαγιά! Κιχ. Τίποτα. Θα τα μαζέψει να πάει στη Χλόη Βελεστίνου με τα πόδια και το ένα ακόμη είναι ματωμένο.<br />Μπέρδεμα. Αν γινόταν να κοιμηθούμε όλοι μαζί και να ξυπνήσουμε την άλλη βδομάδα, καλά θα ήταν. Κι ας βλέπαμε ότι ζυμώνουμε, κι ας μην ήταν κανένας να μας κοιτάξει.<br />Ας μας έδεναν.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/38620501-1268300687272304433?l=kyklaminovounou5.blogspot.com' alt='' /></div>Ελπίδαnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-38620501.post-41507605318690281772007-05-24T18:29:00.001+03:002008-12-03T03:22:02.998+02:00Ανταπόκριση από Νοσοκομείο Βόλου 8<br /><strong></strong><br /><strong>Θυμός<br /></strong><br />Δεν έχει.<br />Άγραφο είναι και θα το γράψω κι αυτό.<br />Στον Θανάση, πριν λίγες μέρες, μπήκα μπροστά να βλέπω. Να δω κάθε λεπτομέρεια. Εκεί, πάλι παραφέρθηκα. Πήρα κι έριξα κι εγώ χώμα, απαλά, μα μετά, δεν ξέρω. Δεν κατάλαβα τον θυμό που έκρυβα μέσα μου.<br />Στον Θανάση, γιατί δεν έμεινε και άρπαξα μια χούφτα χώμα πάλι και την πέταξα με τέτοια δύναμη, με τέτοιο νεύρο και υστερία…<br />Τον «χτύπησα» και τον «πόνεσα». Το ξέρω. Κανονικά οι παπάδες έπρεπε να μου δώσουν καναδυό χαστούκια να με συνεφέρουν, μα εκείνοι παρέμειναν στο ύψος τους.<br />Εγώ κατέβηκα…<br />Συγγνώμη Θανάση. Πες πως παίζαμε… και κατά λάθος!<br />Μυαλό είναι αυτό. Κολλάει.<br />Σε συγχώρησα τώρα. Να είσαι χαρούμενος εκεί και να τους προσέχεις όλους! Είναι τόσοι πολλοί εκεί.<br />Όχι….<br />Ακόμη. Δεν ζηλεύω.<br />Έχω δουλειές…<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/38620501-4150760531869028177?l=kyklaminovounou5.blogspot.com' alt='' /></div>Ελπίδαnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-38620501.post-79166855709176050792007-05-24T18:26:00.001+03:002008-12-03T03:22:43.421+02:00Ανταπόκριση από Νοσοκομείο Βόλου 7<br /><br />…<strong> Την «βόλεψε».<br /></strong>Η γιαγιά μου είπε: «Δεν σου είπα; Έπαθα πάλι!»<br />«Δεν έπαθες τίποτα», της είπα. Μια χαρά είσαι. Όνειρα βλέπεις. Όλος ο κόσμος βλέπει όνειρα. Κοιμήσου. Όλα καλά».<br />Που το θυμήθηκε τα’ απόγευμα κι έλεγε στις γειτόνισσες, κάτι που εγώ το είχα θάψει στις αναμνήσεις μου. Ούτε που το είχα γράψει ποτέ.<br />«Έλεγα στις γυναίκες, για τότε που πέθανε η μάνα σου. Που την βόλεψα εγώ…»<br />Άλλαξα κουβέντα. Δεν ήθελα να το ξανακούσω, ούτε να το ξαναπεί. Δεν είχα ακούσει αν το είχε πει στις γυναίκες.<br />Όταν η μάννα ξεψύχησε μπροστά μας, (εγώ και η πεθερά μου) κι εγώ τσίριζα και σφάδαζα, εκείνη άρχισε να την τακτοποιεί…. Κι ενώ το έκανε , έλεγε στην μάννα:<br />«Αχ! Συμπεθέρα, εγώ εσένα σε βόλεψα…! Να δω τώρα, την άλλη συμπεθέρα, αν και είμαι πιο νέα, θα την βολέψω ή θα με βολέψ;»<br />Πόσο σκληρό μου ακούστηκε τότε αυτό! Πόσο; ΠΟΣΟ;<br />Και το θυμήθηκε απόψε. Έλεγε πως η μάννα την ρώταγε «ποιος θα με βολέψ;» Αυτό δεν το ήξερα. Απόψε το είπε η πεθερά μου. Εμένα δεν μου είχε δείξει τέτοιες ανησυχίες κι ούτε την άκουσα να το λέει.<br />Η σκληρή αλήθεια είναι ότι η πεθερά μου είναι πολύ ψημένη σ’ αυτά και τ’ αντιμετωπίζει πολύ ψύχραιμα…<br />Την θαυμάζω για την ψυχραιμία της.<br />Πρέπει να έχεις κότσια για να το κάνεις. Αν δεν υπήρχαν άνθρωποι με κότσια, τι θα γινόταν;<br /><br />Βρέχει πολύ. Λες και η βροχή ρίχνει χαστούκια. Σε ποιον δεν ξέρω. Μάλλον σε μένα που γράφω πολλά. Λες και άνοιξαν οι ουρανοί.<br /><br />1:51<br />Θυμάμαι τότε που είχα αντιπαθήσει ένα γείτονά μας. Έτυχε να είναι αυτός που την έβαλε στο κουτί, αυτός με τα φτυάρια, αυτός που μου την έκρυψε στο κάτω κόσμο. Άργησα να του το συγχωρήσω.<br />Τι έπαθες ρε Κατερίνα απόψε; Κανένα καλό;<br />………………………<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/38620501-7916685570917605079?l=kyklaminovounou5.blogspot.com' alt='' /></div>Ελπίδαnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-38620501.post-9671726302843104122007-05-24T18:24:00.001+03:002008-12-03T03:24:41.341+02:00Ανταπόκριση από Νοσοκομείο Βόλου 6<br /><strong></strong><br /><strong>Τέλος η τζάμπα μάννα…<br /><br /></strong>Η βροχή δυνάμωσε και μ’ αρέσει. Κάποια κορίτσια μου ζήτησαν βιβλία και τους χάρισα το «Στιγμές». Με συγχωρείτε τους είπα, αλλά τ’ άλλο, κατόπιν παραγγελίας στο βιβλιοπωλείο. Έφυγε απ’ τα χέρια μου…<br /><br />Θα το κάνω. Θα βγάλω φωτογραφία τώρα. Έτσι κι αλλιώς, κοντά είναι η ψυχιατρική. Ένας όροφος μας χωρίζει. Δεν θ’ αργήσουν να με πάρουν χαμπάρι.<br />Ω! μπω! Η γιαγιά άνοιξε τα μάτια. Δεν πιάνει το «κοιμήσου, όνειρα βλέπεις».<br /><br />Αχ! Δεν το πιστεύω ότι ξέχασα την φώτο σπίτι!<br /><br />Σιγά μην την ξέχναγα. Έβγαλα κιόλας, αλλά η βροχή δεν φαίνεται. Δεν πειράζει. Εννοείται.<br />……………………..<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/38620501-967172630284310412?l=kyklaminovounou5.blogspot.com' alt='' /></div>Ελπίδαnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-38620501.post-24250008225561466672007-05-24T18:21:00.001+03:002008-12-03T03:25:14.555+02:00Ανταπόκριση από Νοσοκομείο Βόλου 5<br /><strong></strong><br /><strong>Η παρακολούθηση της πεθεράς μου<br /></strong>………………………….<br />12:59<br />Παιδιά κρυώνω, θα έλεγα τώρα στα παιδιά. Κάνει ψύχρα, βρέχει, νυστάζω και πεινάω λιγάκι… μα «μπρος τα κάλη, τι είναι ο πόνος;» Μπρος σ’ αυτή την ευκαιρία, ένα τεράστιο μπαλκόνι κι εγώ απλωμένη με τα συμπράγκαλα μου, ούτε στο σπίτι μου! Που θα ξαναβρώ τέτοια ευκαιρία; Έχω τόσα να γράψω. Οι διορθώσεις μάλλον, αναβάλλονται.<br />«Σ’ ευχαριστώ κυρία Γιασεμή που με λυπήθηκες και μ’ άφησες να ανάψω το φως στο μπαλκόνι. Δεν έβλεπα την τύφλα μου. Καμάκωνα τα γράμματα κι όταν τα έβλεπα στην οθόνη, έλεγαν άλλα αντί άλλων. Τώρα φτουράει. Μία λέξη έγραφα, δυο έσβηνα. Μια μπρος και δυο πίσω. Τράβηξα το μισό παντζούρι και δεν σε ενοχλεί στα μάτια.<br />Εγώ απ’ τη τζαμαρία παρακολουθώ την πεθερά μου. Έχω γίνει ο big brother της. Ο μεγάλος αδελφός. Μόλις δω πως κουνιέται, τρέχω.<br />«Πολύ ζέστα απόψε», μου λέει και τραβάει την κουβέρτα μέχρι το κεφάλι. Δεν ξέρω τι να κάνω.<br />Άντε ρε γιαγιά, την φάγαμε την νύχτα. Πήγε μία και είκοσι.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/38620501-2425000822556146667?l=kyklaminovounou5.blogspot.com' alt='' /></div>Ελπίδαnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-38620501.post-81915794344759650862007-05-24T18:19:00.001+03:002008-12-03T03:25:45.630+02:00Ανταπόκριση από Νοσοκομείο Βόλου 4<br /><br /><strong>Αϋπνίες γιαγιά!<br /></strong><br />Ξημέρωσε η Πέμπτη. Ώρα 12:09 και βρέχει! Αν ήμουν σπίτι, θα ρώταγα τα παιδιά. Εδώ βρέχει! Εκεί;<br /><br />Γράφω δυο λέξεις, μπορεί και ολόκληρη φράση και τρέχω και σκεπάζω τη γιαγιά. Ανάλογα τι κάνουν τα κουρασμένα και χιλιοτρυπημένα απ’ τις ενέσεις χεράκια της. Τραβάει το σεντόνι, μαζεύει κουβάρι την κουβέρτα, μάλλον ονειρεύεται ότι απλώνει την μπουγάδα. Ψάχνει με τα χέρια συνέχεια. Μια ζυμώνει, μια κολυμπάει, μια στίβει, μια πλέκει, μια ψάχνει το μπέμπη λίνο της. Εγώ η κακιά, της βάζω τα χεράκια πάνω απ’ το σεντόνι. Μια κρυώνει, μια ζεσταίνεται. Που και που λέει και κάτι κουφό, αλλά μέχρις στιγμής, δεν είπε τίποτα κακό για μένα.<br />Υπομονή Κατερίνα και μέχρι το πρωί, θα τ’ ακούσεις τα σχολιανά σου!<br />Με ρώτησε μόνο:<br />«Γιατί δεν κοιμάσαι εσύ απόψε;»<br />«Θα κοιμηθώ αύριο εγώ μαμά! Μην ανησυχείς για μένα! Απόψε που έχω μαζί μου τον υπολογιστή, θα τον κάνω να κελαηδήσει. Μόνο τα χεράκια σου να μην κούναγες…<br />Κρατάω και αποστάσεις. Αν μου αστράψεις καμιά ανάποδη, θα μου φύγουν τα δόντια! Φάρμακα είναι αυτά, έχουν παρενέργειες.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/38620501-8191579434475965086?l=kyklaminovounou5.blogspot.com' alt='' /></div>Ελπίδαnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-38620501.post-77882708661441292742007-05-24T18:16:00.001+03:002008-12-03T03:26:19.998+02:00Ανταπόκριση από Νοσοκομείο Βόλου 3<br /><br /><strong>Μία είναι η μάνα για κάθε παιδί<br /></strong>……………………..<br />Απόψε η γιαγιά δεν έχει ησυχία. Κοιμάται και τα χέρια της δουλεύουν. Ότι βλέπει στα όνειρά της πάει να το κάνει. Με έχει σούζα, όπως χθες. Μη πέσει απ’ το κρεβάτι, μη πειράξει τον ορό, μη χτυπήσει το χειρουργημένο πόδι της. Σήμερα της έβγαλαν τα σωληνάκια, μα αυτή η νάρκωση κρατάει ακόμα. Ευτυχώς καλύτερα από πέρσι που έκανε το άλλο πόδι. Πέρσι ήμασταν μαζί με την κουνιάδα μου και την κρατούσαμε τις νύχτες. Έβλεπε ποντίκια, φίδια κι όλα τα ερπετά ήταν γύρω της. Εμείς τα κυνηγούσαμε, γιατί μας μάλωνε…<br />Τι περάσαμε πέρσι! Εφιάλτης.<br />«Ότι δεν είπα στην νύφη μου 27 ολόκληρα χρόνια, το είπα σε δυο βραδιές!» έλεγε η πεθερά μου και γελούσε μετά.<br />Έκλαιγα εγώ τότε… Πώς να μην πονέσεις όταν ακούς λόγια βαριά, αλλά και πώς να κρατήσεις κακία σε έναν άνθρωπο που εν ώρα ύπνου χάνει τα λογικά του; Φέτος ξέρω… και είμαι έτοιμη. Δεν θα πιστέψω, ότι κι αν μου σούρνει! Πέρσι όμως δεν ήξερα και έκανα διάλογο με ένα υπνωτισμένο άνθρωπο. Φέτος, την χαϊδεύω, την φιλάω και της λέω:<br />«Κοιμήσου. Μη φοβάσαι. Είμαι εδώ».<br />«Αυτή θα πάρει τη θέση μου τώρα που θα φύγω», μου είχε πει η δική μου μάννα, λίγο πριν φύγει.<br />«Αυτή θα είναι η μάνα σου!»<br />Γλυκιά μου μάννα, εύκολο το ‘χεις; Αγαπάω και σέβομαι την μάνα του άντρα μου. Δίπλα της είμαι με κάθε τρόπο, μα τη δική σου τη θέση, όχι αυτή η μαμά, αλλά καμιά μαμά του κόσμου δεν θα μπορέσει να την πάρει. Κι αυτό είναι λογικό και συμβαίνει σε κάθε παιδί, όπως και σε κάθε μάνα.<br />«Τις αγαπάω και τις δυο σαν κόρες μου», κοκορεύονταν η πεθερά μου πριν την χαπακώσουν απόψε, στις άρρωστες γειτόνισσές της.<br />«Όχι, ρε μαμά», της είπα. «Δεν μπορεί να μας αγαπάς ίσα. Το παιδί είναι πάντα παιδί! Εγκληματίας να είναι, εσύ θα το πονάς. Δεν θα το μισήσεις. Είναι αίμα σου! Κομμάτι απ’ το σώμα σου!»<br />Δεν επέμενα και πολύ στο κήρυγμα. Εκείνη επέμενε, αλλά μέσα της βαθιά, ξέρει ότι αυτή είναι η αλήθεια.<br />Άντε γιαγιά, να περάσει κι αυτή η δύσκολη νύχτα και τον φάγαμε τον γάιδαρο! Να φύγει αυτή η κακή επιρροή των φαρμάκων και της νάρκωσης και μετά δεν έχω πρόβλημα. Θα ξενυχτάω δίπλα σου, θα κάνω και τις διορθώσεις μου. Μου λείπουν λίγο οι ιντερνετικοί φίλοι μου, μα θα τους ξαναβρώ. Έτσι κι αλλιώς με τα αφιερώματα στα δέντρα και στο Πήλιο τους είχα χάσει. Έχω καιρό να μάθω νέα τους, μα ξέρω τα στέκια τους. Θα τα μάθω μαζεμένα. Αρκεί να είναι όλοι τους καλά! Και να μ’ αγαπάνε ακόμα, κυρίως!<br />…………………….<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/38620501-7788270866144129274?l=kyklaminovounou5.blogspot.com' alt='' /></div>Ελπίδαnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-38620501.post-13702944141585279962007-05-24T18:10:00.001+03:002008-12-03T03:26:54.992+02:00Ανταπόκριση από Νοσοκομείο Βόλου 2<br /><br />Νοσ/μείο Τετάρτη 23 Μάη 2007<br /><br /><strong>Λάθη και λάθη!<br /></strong><br />Βρήκα τρόπο να βολέψω τον υπολογιστή και να δουλέψω την νύχτα, κάτι που έχω αφήσει στη μέση. Είμαι σε δίλλημα. Να κάνω μια έκδοση ενός νέου βιβλίου ή να το ανεβάσω στο μπλογκ, χωρίς να ψάχνω για εκδοτικό οίκο;<br />Θα μου πεις, ποιος νοιάζεται; Όλοι γράφουν και γράφουν και τόσο καλά! Καλύτερα να κρυφτείς, Κατερίνα!<br />Είναι αυτό το «μικρόβιο» ρε γ… το! Να το δεις τυπωμένο.<br />Είναι και η πρόκληση των άλλων.<br />«Μόνο για την μάννα γράφεις; Τίποτα άλλο δεν σε απασχολεί εσένα;»<br />Πώς δεν μ’ απασχολεί; Τα ημερολογιάκια μου το ξέρουν που αναστενάζουν και η ψυχούλα μου!<br />Βαρέθηκα να εξηγώ πως εγώ γράφω δικά μου βιώματα και σκέψεις και δύσκολα βγαίνουν στο παζάρι… Πρέπει να γίνουν μυθιστόρημα, αλλά, τι να λέει; Να κρύβομαι πίσω απ’ το δάχτυλό μου; Έτσι μου τη δίνει ώρες ώρες και αντιγράφω παλιά ημερολόγια. Τι να το κάνεις το μυθιστόρημα, όταν η ζωή σε ξεπερνάει; Έτσι, κάποιες φορές, από τσατίλα περισσότερο, σκαλίζω κάποια γραφτά…<br />….Της μοίρας και δικά μου.<br />Τα βιβλία που είχα για διάβασμα τα τελείωσα. Περιμένω να μου φέρουν τα καινούργια. Για ότι διαβάζω έχω μια γνώμη. Κάτι μ’ άρεσε, κάτι όχι. Για το τι μ’ άρεσε πολύ ίσως μιλήσω, μα δεν θα γράψω ποτέ τι δεν μ’ άρεσε. Όχι ότι δεν έχω γνώμη, μα δεν μπορώ να προσβάλλω ποτέ ή να στεναχωρήσω έναν ή μία συγγραφέα για το έργο του. Όπως ποτέ σε μια μάνα, δεν θα πω:<br />«Καλό το παιδί σου, μα έχει στραβή μύτη ή πεταχτά αυτιά!»<br />Σέβομαι κάθε άνθρωπο που γράφει, γιατί, για να το κάνει, κάτι έχει να πει, κάτι θέλει να «φωνάξει» στους άλλους.<br />Διαβάζοντας, γιατί εγώ ξεκίνησα πολύ αργά να διαβάζω (μετά το β΄μου βιβλίο), είδα πολλά δικά μου λάθη. Ήθελα να δω τυπωμένες κάποιες σελίδες, είτε γιατί για μένα ήταν σημαντικές, είτε γιατί τις ήθελα να υπάρχουν σ’ ένα βιβλίο. Σκεφτόμουν μόνο τον εαυτό μου. Όμως, ένα βιβλίο που εκδίδεται -άργησα να το καταλάβω- είναι για τους τρίτους και όχι για μένα ή την οικογένειά μου. Βλέποντας τα δικά μου βιβλία, δεν μ’ αρέσει τίποτα. Μόνο μου θυμίζουν πράγματα, καταστάσεις και στιγμές.<br />Νομίζω πως τώρα κατάλαβα κάποια πράγματα. Γι’ αυτό και διστάζω, γι’ αυτό και δεν γράφω, γι’ αυτό και κόβω…. Αλλά αδύνατον να ράψω κάτι φανταστικό, για να το κάνω όμορφο, για να κρυφτώ ή για να γίνει μυθιστόρημα που έχει γίνει μόδα. Ή για να δείξω ταλέντα που δεν υπάρχουν. Αυτοί που γράφουν μυθιστορήματα καλά και είναι γεννημένοι γι’ αυτά, τους έχουν πρωτοσέλιδα οι εφημερίδες. Ποιος να συγκριθεί μαζί τους και ποιος να σταθεί δίπλα τους;<br />Φτάνουν. Είναι τόσοι πολλοί και τόσοι άλλοι μες τα μπλογκ και στην Ελλάδα, που φτάνουν.<br />Μάλλον εγώ γεννήθηκα για να επιμένω:<br />1)Η λέξη μάνα, γράφεται με 2ν, κι αν η γραμματική άλλαξε, η δική μου μάννα θα γράφεται πάντα έτσι. Κι ας ξεχωρίζει, σα λάθος ορθογραφίας...<br />2)Αν με κάποιο τρόπο εγώ μπορώ να εκφραστώ με τις λίγες λέξεις που ξέρω, είναι μόνο το ημερολόγιο. Κι ας πέθανε το είδος αυτό στα βιβλία. Κι ας μην είναι στη μόδα. Τον πόνο μου θέλω να πω, τις σκέψεις μου κι όχι να δείξω κάτι. Είμαι μάλλον η μόνη που μέσα από ένα βιβλίο θέλω να με κρίνουν ως άνθρωπο και όχι ως συγγραφέα. Γι’ αυτό και με πονάει όταν απορρίπτουν οι εκδοτικοί οίκοι τα γραπτά μου. Όλοι οι συγγραφείς αναζητούν κριτική στο έργο τους κι εγώ αλλοίμονο αν κρίνει κανείς άσχημα την προσωπικότητά μου! Για τα έργα μου, αφού ξέρω ότι δεν είναι έργα, ας πουν ότι θέλουν. Κι εγώ μαζί τους. Αφού δεν είχα μυαλό για μόρφωση όταν έπρεπε, θα τ’ ακούω μια ζωή και θα συμφωνάω μαζί τους. Και για κείνο το κόμα, που το κάνω βόλτες και δεν ξέρω που να το βολέψω, ας με πουν και Ρωσίδα!<br />Τι να μου πουν…<br />Τα είπαν προ πολλού.<br />Τι σαν διάβασα πότε μπαίνει, το άτιμο! Εγώ το βάζω εκεί που παίρνω ανάσες… και στην οθόνη φαίνεται παίρνω πολλές, γιατί στο χαρτί, δεν υπάρχει ούτε κόμα, ούτε κόμμα.<br />Μόνο να μη πει κανένας κουβέντα για την μάννα μου, ή για το πώς νιώθω κάποιες στιγμές. Μόνο οι ψυχολόγοι έχουν δικαίωμα να κρίνουν και να δώσουν και καναδυό χαπάκια… Γι’ αυτό εγώ δήλωνα πάντα: ψυχγραφέας!<br />Ανάποδη. Είπαμε.<br />Αν βγει καινούργιο, θα το «πετσοκόψω» μόνη μου! Ότι είναι περιττό για τους άλλους, θα το εξαφανίσω. Σίγουρα όχι απ’ τις αναμνήσεις μου. Το δίλλημα είναι μήπως θα έπρεπε να εξαφανίσω τελείως ακόμα και την ιδέα, για ένα νέο βιβλίο στην κυκλοφορία. Αν ήμουν πλούσια, θα αντέγραφα ακριβώς τα ημερολόγια δύσκολων εποχών και θα έβγαζα 50 βιβλία και θα ικανοποιούσα και τον εαυτό μου και πέντε φίλους. Τώρα… δεν ξέρω τι θα κάνω. Μου την σπάει να νομίζουν όμως, πως βγήκα στο «κλαρί» γιατί λένε δεν «έκοψα ποτέ τον ομφάλιο λώρο).<br />47 χρονών πια και τότε 30. Είναι δυνατόν να μην με άγγιξαν στη ζωή μου άλλα προβλήματα; Τι να τους πεις;<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/38620501-1370294414158527996?l=kyklaminovounou5.blogspot.com' alt='' /></div>Ελπίδαnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-38620501.post-74811249292076037382007-05-24T18:08:00.001+03:002008-12-03T03:27:35.397+02:00Ανταπόκριση από Νοσοκομείο Βόλου 1<br /><br />Νοσοκομείο Τρίτη 22 Μάη 2007<br /><br /><strong>Δυο πόδια…</strong><br /><strong><br /></strong>«Πάλι; Τι κάνεις εδώ;» μου φώναξε μια νοσοκόμα, απ’ το τέλος του διαδρόμου, όταν με αναγνώρισε. Προφανώς δεν θυμόταν το όνομά μου, όπως δεν θυμάμαι κι εγώ το δικό της. Τόσος κόσμος, τόσες γνωριμίες, τι να θυμηθείς;<br />«Κάνουμε εγχείρηση και το άλλο πόδι. Δυο δεν έχουμε;» της φώναξα κι εγώ χαμογελαστή και μπήκα στον θάλαμο που είναι η πεθερά μου.<br />«Κι αν είχαμε σαράντα, σαν τις σαρανταποδαρούσες, σαράντα φορές θα μας έβλεπες!» σκέφτηκα από μέσα μου.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/38620501-7481124929207603738?l=kyklaminovounou5.blogspot.com' alt='' /></div>Ελπίδαnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-38620501.post-60279953442674765842007-05-13T23:42:00.000+03:002007-05-13T23:52:27.771+03:00Ευχαριστώ αγόρι μου!<br />Αυτό που έκανες μόλις, για μένα .....<br />ΜΕΤΡΑΕΙ πολύ!<br />Ήταν η αυτοθυσία του γιου για την μάνα!<br />Με ξάφνιασες!<br />Δεν το περίμενα...<br />Είναι η γιορτή της μητέρας σήμερα.<br />Δε μου χάρισες λουλούδια, όμως αυτό το ΔΩΡΟ σου, αυτή σου την πράξη, θα την θυμάμαι όσο ζω!<br />Να είσαι καλά, γιε μου!<br />Μα πως φαντάστηκες ότι θα άφηνα εσένα να κινδυνέψεις, για να γλυτώσω εγώ;<br />Η ζωή είναι για σένα γιε μου και δεν θα σου επιτρέψω να το ξανακάνεις για κανέναν άλλο, ούτε για μένα, όπως πήγες να κάνεις απόψε!<br />Σ' ευχαριστώ γιε μου!<br />Αν ήξερες πόσο με συγκίνησες απόψε και πόσο υπερήφανη είμαι για σένα!<br />Αν ήξερες!<br />Ναι, εδώ το γράφω! Όχι στο ημερολόγιο! Να τ' ακούσει το σύμπαν!<br />Έχω ένα γιο, που δε λέει πολλά με λόγια, μα οι πράξεις του.... "γράφονται" ανεξίτηλα!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/38620501-6027995344267476584?l=kyklaminovounou5.blogspot.com' alt='' /></div>Ελπίδαnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-38620501.post-19241386290127382792007-05-13T01:35:00.002+03:002008-12-03T03:28:56.702+02:00<a href="http://kyklaminovounou.blogspot.com/">http://kyklaminovounou.blogspot.com/</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/38620501-1924138629012738279?l=kyklaminovounou5.blogspot.com' alt='' /></div>Ελπίδαnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-38620501.post-85210719964422173212007-05-03T23:23:00.001+03:002008-12-03T03:29:36.496+02:00<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/38620501-8521071996442217321?l=kyklaminovounou5.blogspot.com' alt='' /></div>Ελπίδαnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-38620501.post-18831655421234437282007-05-03T02:51:00.001+03:002008-12-03T03:30:12.900+02:00Τηλεφώνησα εγώ, να μάθω...<br /><br />"Παραιτείται...", μου είπε η γυναίκα του.<br /><br />Της είπε να μου πει, "πως πονάει πολύ και κουράστηκε..."<br /><br />Δεν ξέρω πια.... ΤΙΠΟΤΑ!<br /><br />Ούτε τι θέλω, ούτε τι νιώθω!<br /><br />Εκείνος ξέρει!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/38620501-1883165542123443728?l=kyklaminovounou5.blogspot.com' alt='' /></div>Ελπίδαnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-38620501.post-18844473256165559722007-05-01T20:05:00.001+03:002008-12-03T03:31:18.016+02:00Πως τις λένε εκείνες τι στιγμές που ούτε το σώμα αλλά ούτε και η ψυχή σε κρατάνε όρθιο, αλλά εσύ συνεχίζεις;<br />Πέρα απ' τα όρια;<br />Πόσο πέρα και παραπέρα είναι αυτά τα όρια σε μένα;<br /><br />"Κουράστηκε", μου είπε.<br />Τον πιστεύω.<br /><br />Δεν ήθελα να κλάψω μπροστά του.<br />Ξεχείλησαν όμως και τα είδε.<br />Τσίριζα και τον παρακαλούσα να μείνει...<br />Τον ταρακουνούσα, τον χτύπαγα, τον φώναζα, τον αγκάλιαζα, τον φιλούσα, τον παρακαλούσα, τον μάλωνα, τον συμβούλευα, τον...<br /><br />Τον αγαπώ πολύ!<br /><br />"Θα δούμε..." μου είπε και έφυγα.<br /><br />Ένα τηλέφωνο περιμένω με την είδηση...<br /><br />Της φυγής ή του θαύματος.<br /><br />Το τηλέφωνο θα χτυπήσει και θα είναι αυτό που θέλει η ψυχή του....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/38620501-1884447325616555972?l=kyklaminovounou5.blogspot.com' alt='' /></div>Ελπίδαnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-38620501.post-64125088322649281062007-03-18T04:29:00.001+02:002008-12-03T03:32:48.785+02:00Σάββατο 29 Ιουλίου 2006<br /><br />Ήταν Παρασκευή 28 Ιουλίου 2006<br /><br />Ώρα 8 π.μ.<br />«Έλα ρε Βασίλη. Δεν σε έριξα! Σου είπα: Θα πάω στην Ζαγορά να δώσω φως κι άμα ξεμπλέξω νωρίς, θα έρθω να σου βάλλω τις καινούργιες μπρίζες......»<br /><br />Ώρα 12 π.μ.<br />«Άσε με ρε Βασίλη! Έχω μπλέξει με τα καλώδια. Έχω μπλέξει τα μπούτια μου εδώ πέρα. Έχω και σένα! Ακόμα δεν άρχισα! Δεν ξέρω τι ώρα θα τελειώσω. Άσε με κι εσύ στον πόνο μου».<br /><br />Ώρα 7 μ.μ.«Δε μ΄αφήνεις ρε Βασίλη κι εσύ κι οι μπρίζες της γυναίκας σου!.....»<br /><br />Ώρα 8 και<br />«Κατερίνα, άσε το σκάψιμο και Κοίτα! Ήρθε το φως! Καλορίζικο! Να ζήσετε να το χαρείτε το νέο σπίτι!»<br /><br />Σήκωσα το κεφάλι, και είδα το πρώτο αναμμένο φως στην νέα οικοδομή που αντικατέστησε το παλιό αγαπημένο σπίτι. Μεγάλη η οικοδομή και στην μεσαία εξωτερική πόρτα, στην καρδιά του νέου και παλιού σπιτιού, ένα μαύρο φαναράκι φώτιζε σα φάρος την αυλή (που ήταν γεμάτη σιδεριές, ξύλα, μπετονιέρες και λουλούδια) και την ψυχή μου. Κουρασμένη, σκούπισα τον ιδρώτα που κυλούσε στο πρόσωπό μου και σήκωσα το κεφάλι ψηλά, να δω. Να δω το φως που μου έδωσε ο Κώστας σήμερα. Άμαθη στο τσαπί, άυπνη, νηστικιά, έτρεμαν ήδη τα πόδια μου απ΄το μεσημέρι. Είδα το φως, τα πόδια μου λύγισαν, ένιωσα να χάνω το δικό μου φως, πράγμα που μου συνέβει κι άλλες φορές απ΄το σκίψιμο και την ένταση και κάθησα κάτω στην πεζούλα να μην πέσω.<br /><br />Ο Γιώργος ανησύχησε τώρα πιο πολύ. «Σου είπα σταμάτα Κατερίνα! Θα πάθεις τίποτα σήμερα!»<br /><br />Σε δευτερόλεπτα σήκωσα ξανά το κεφάλι, άνοιξα τα μάτια και το κοίταζα βουβή, σα να μην είχα ξαναδεί αναμμένη λάμπα στη ζωή μου......<br /><br />«Τι το κοιτάς; Φέρε γλυκά. Δεν θα την βγάλεις έτσι.....»<br /><br />«Να πάει ένας να πάρει! Ότι θέλετε! Εγώ είμαι μέσ΄ τα χώματα και έχω πιαστεί ολόκληρη. Δε μπορώ να έρθω ούτε μέχρι εκεί να σε φιλήσω, Κώστα!»<br /><br />«Καλά! Εμείς έχουμε πολλή δουλειά ακόμα. Πρέπει να κάνω και τις συνδέσεις μέσα. Θα τα φάμε όλα τα γλυκά άλλη στιγμή, μαζεμένα! Κάνε δουλειά σου εσύ. Φύτεψε τα λουλούδια σου. Έχει κι άλλο μπετό η αυλή να σπάσετε ακόμα....», είπε ο Κώστας ειρωνικά, μπήκε μέσα και έσβησε το φως, γιατί ήταν μέρα ακόμα.<br /><br />«Κώστα! Το φως! Μην το σβήνεις! Θέλω να το βλέπω!.....»<br /><br />Ο Κώστας ξανάναψε το φως και εξαφανίστηκε μέσ΄ το σπίτι.<br /><br />Εγώ σηκώθηκα, ένιωσα ότι η σύνδεση του ρεύματος πέτυχε και ότι έδωσε και σε μένα ηλεκτρική ενέργεια. Ξεπιάστηκε η μέση μου, δεν πόναγαν πια τα χέρια μου, ούτε έτρεμαν τόσο τα πόδια μου. Πήρα το τσαπί κι συνέχισα με πολύ πάθος, να πετύχω αυτό που ξεκίνησα. Να μεγαλώσω το παρτέρι μου και το έδαφός του να είναι κατάλληλο για τις ρίζες των φυτών μου.Ο Γιώργος με το μηχάνημα έσπαζε το μπετό, εγώ σκάλιζα τα κομμάτια, τα πέταγα, ξεδιάλεγα καθαρό χώμα, ο Γιώργος έφερνε με τα καρότσια καινούργιο χώμα, εγώ το έστρωνα, φύτευα, κι άντε παραπέρα.<br /><br />«Άντε παραπέρα, άντε λίγο ακόμα Γιώργο, άντε και το φάγαμε το μπετό!»<br />Πόσα το πλήρωσα αυτό το μπετό που σκέπασε όλη την παλιά αυλή μου κατά λάθος; Πόσα;<br /><br />«Πεταμένα λεφτά, θα έλεγε η Μάννα.Οικονομία!»<br />Άκουγα την φωνή της, μα δεν με ένοιαζε. Αρκεί να μη βλέπω μπετό, αντί για λουλούδια. Θέλω να κάθομαι στο σκαλί το πρωί και να βλέπει η ματιά μου το μπλέ της θάλασσας, με φόντο κόκκινα τριαντάφυλλα. Αυτό θέλω και το θέλω πολύ! Θα έδινα και την ζωή μου γι΄αυτό. Και να πέθαινα εκείνη τη στιγμή, θα έβλεπαν την εικόνα που λαχταράω εγώ, ο άντρας μου, τα παιδιά μου και τα εγγόνια μου. Ήταν στιγμές που ο κόσμος γύριζε ανάποδα και κόντευα να «φυτευτώ» εγώ στο μεγάλο παρτέρι που άνοιξα, κοίταζα όμως μία το φως, μία τις τριανταφυλλιές και τις ορτανσίες που είχα ήδη φυτέψει και συνέχιζα, συνέχιζα, πέρα απ΄ τα όρια, πέρα απ΄τις δυνάμεις μου. Ιδρώτας πολύς, δάκρυα χαράς ονείρων και ελπίδας, ενώνονταν με το χώμα, με τις ρίζες των λουλουδιών μου, με την ίδια την ψυχή μου!<br /><br />Ερχόταν μελλοντικές εικόνες στο μυαλό μου, ένα σπίτι, τρία σπίτια μικρά, ενωμένα, με πολλά φώτα να κοιτάζουν προς τα κάτω και γύρω γύρω να είναι περιτυλιγμένο με λουλούδια.<br /><br />Θα τ΄αγαπήσω αυτό το σπίτι! Θα δεις! Θα τ΄αγαπήσω!<br /><br />Το φτωχικό σπίτι της Μάννας με δύο ν, άλλαξε πολύ, μα θα καταφέρω να μεταφέρω την ουσία του χθες, που ήταν η «ζεστασιά του» και μια αυλή γεμάτη λουλούδια. Και πολύ κόσμο αγαπημένο μεταξύ τους. Θα το κάνω αυτό το σπίτι να θυμίζει στα παιδιά μου δυο μάνες. Μία με δύο ν και μία με ένα. Να μας αγαπούν και να μας θυμούνται και τις δυο......<br /><br />Φανταζόμουν τα λουλούδια μου σε λίγα χρόνια να έχουν μεγαλώσει, να καλύψουν τον χώρο και τα γιασεμιά, που θα φυτέψω στα πήλινα αργότερα, να μεγαλώνουν και να φτάνουν στα μπαλκόνια, να μπερδεύουν τα όρια των τριών σπιτιών και να τα κάνουν ένα! Τόσο που να τους πνίγει η μυρουδιά τους, να τους ενώνει και να είναι αγαπημένα τα παιδιά μου και οι οικογένειές τους, για μια ζωή!<br /><br />Ώρα 10 το βράδυ, τα φώτα ήταν αναμμένα σε όλο το μεσαίο σπίτι. Καθόμουν εξαντλημένη και βρώμικη σταυροπόδι στο μπετό της αυλής και κοίταζα....<br /><br />Έβλεπα την καινούργια πόρτα και την ασφάλεια της, το παράθυρο με το παντζούρι του, θυμόμουν τα μπλε ναύλον, τα τεχνητά παντζούρια της Μάννας, σύγκρινα το κάθε τι με το χθες, το τώρα και το αύριο.....<br /><br />«Κατερίνα ακούς; Είσαι καλά; Πάλι ζαλίστηκες; Φεύγουμε! Θα ΄ρθεις; Ή θα μείνεις εδώ; Θα κλειδώσεις καμιά φορά;»<br /><br />Ο Κώστας με τον φίλο του φόρτωναν ήδη το αυτοκίνητο. Δεν τους είχα δει. Δεν τους είχα προσέξει. Από μπροστά μου πέρασαν τόσες φορές. Εγώ όμως ήμουν «αλλού».<br /><br />Σηκώθηκα, μπήκα μέσα στο σπίτι, πήρα τα πράγματά μου, έσβησα το φως, το καινούργιο φως, κλείδωσα την καινούργια πόρτα του καινούργιου σπιτιού, για πρώτη φορά στη ζωή μου και πήγα κοντά τους.<br /><br />Θα τ΄αγαπήσω αυτό το σπίτι! Θα το δεις!<br /><br />Φτάνοντας στην Περαχώρα, λίγο πριν βγούμε απ΄τα τα σύνορα του χωριού,<br /><br />«Τι κάνει; Βρέχει; Ε! δεν είμαστε καλά», άκουσα να λέει ο Τριαντάφυλλος στον Κώστα.<br /><br />Κοιτάξαμε όλοι στο παμπρίζ μπροστά. Υπήρχαν χοντρές σταγόνες νερού, σαν αρχή βροχής. Σκέφτηκα την Μάννα και το μήνυμά της.<br /><br />«Είναι χαρούμενη η Μάννα σήμερα! τους είπα. Συγκινήθηκε και το ξέρω.<br /><br />Κοιτάξαμε γύρω μας και δεν έβρεχε.<br /><br />«Ήταν τοπικό σύννεφο», είπε ο Τριαντάφυλλος.<br /><br />Τι να του πω και τι να του εξηγήσω; Κοίταζα αυτές τις χοντρές σταγόνες νερού, που παρέμειναν εκεί σε όλο μας το ταξίδι. Ο Κώστας, δεν ξέρω γιατί, δεν άνοιξε υαλοκαθαριστήρα. Μπορεί και τυχαία. Μπορεί και όχι....<br />Δεν τον ενοχλούσαν άλλωστε. Θα μπορούσα να τις μετρήσω, αλλά εκείνη την στιγμή δεν το σκέφτηκα. Ήταν χοντρές αλλά αραιές και σκόρπιες.<br /><br />Σαν να μας κατέβρεξε κάποιος που πότιζε τα λουλούδια του. Όμως δεν είχε εκεί κοντά σπίτια.<br /><br />Σαν να πετούσαν από πάνω μας πολλά πουλιά και μας κατούρησαν όλα μαζί! Αλλά, δεν είδαμε γύρω μας πουλιά.<br /><br />Ώρα 11.<br />«Συγνώμη ρε Βασίλη που σου μίλησα απότομα. Μ΄έχεις πάρει εκατό φορές. Τώρα γυρίζουμε. Ήταν πολύ η δουλειά. Τι να σε κάνω; Δεν σου είχα πει ότι πάω να δώσω φως στη Ζαγορά; Είμαι πτώμα. Καληνύχτα! Θα σε πάρω αύριο».<br /><br />Ώρα 11 και μισή.<br />«Καληνύχτα Κώστα! Σ΄ευχαριστώ που μου έδωσες φως!», του είπα συγκινημένη και σκεπτόμενη το άλλο «φως της ελπίδας» που μου άναψε μέσα μου, και τελευταίως το είχα χάσει.<br /><br />Θα τα καταφέρω Μάννα! Θα το δεις. Θα το τελειώσω το σπίτι. Θα δουλέψουμε όλοι τον χειμώνα. Θα το ξεχρεώσουμε το δάνειο. Δεν θα αφήσουμε με τίποτα να μας το πάρει η Τράπεζα! Θα τα καταφέρουμε Μάννα!Στο υπόσχομαι! Μόνο να είμαστε γεροί. Τις αναποδιές φοβάμαι, μα, θα μας βοηθήσει ο Θεός κι Εσύ, να τα καταφέρουμε!<br /><br />Κατεβαίνοντας απ΄το αυτοκίνητο, δεν μπορούσα να κουνηθώ. Είχαν πιαστεί χέρια, πόδια, μέση, τα πάντα. Ήταν ικανοποιημένη όμως πολύ η ψυχή μου.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/38620501-6412508832264928106?l=kyklaminovounou5.blogspot.com' alt='' /></div>Ελπίδαnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-38620501.post-134065213387981562007-03-18T04:13:00.001+02:002008-12-03T03:34:31.800+02:00Ήταν Σάββατο. Δεν δούλευα εκείνη τη μέρα. Γύρω στις 12 χτύπησε το τηλέφωνο. Το σήκωσα. Ήταν μια αγαπημένη φωνή που μιλούσε σιγά σιγά και απαιτητικά.<br />"Έλα αυτή τη στιγμή στο τάδε πάρκο και μην τσιρίζεις. Φρόντισε να μην το καταλάβει κανένας και να έχεις λίγες ώρες μπροστά σου!", έλεγε η φωνή.<br /><br />Για πότε έφτασα στο ραντεβού μου, δεν θυμάμαι. Εκεί βρήκα την μικρή μου φίλη να με περιμένει. Να με κρατά σφιχτά στην αγκαλιά της και να μη μ΄αφήνει. Να με φιλάει και να μου λέει συνέχεια:<br />"Μου λείπεις! Σε πεθύμασα! Δεν άντεχα να σου γράψω γράμμα. Πήρα το πρώτο λεωφορείο και ήρθα!"<br /><br />Την αγκάλιαζα κι εγώ, μα δεν καταλάβαινα.<br />"Τι έπαθες κορίτσι μου; Τι σου συμβαίνει;" Το μυαλό μου πήγαινε στο κακό.<br />"Τίποτα! Δεν μπορώ στην Αθήνα χωρίς εσένα. Δεν μου φτάνουν τα γράμματα!"<br />"Ηρέμησε κορίτσι μου! Εκεί είσαι για τα όνειρά σου. Θα συνηθίσεις. θα βρεις φίλους. Να με ξεχάσεις εμένα. Άκου κει! Έλα να πάμε σπίτι, να χαρούν οι δικοί σου για την έκπληξη".<br />"Δεν κατάλαβες! Για σένα ήρθα! Δεν θέλω να πάω σπίτι. Θα φωνάζουν! Εδώ θα μείνουμε όλη μέρα και θα φύγω τ΄απόγευμα. Μαζί!"<br /><br />Δεν πίστευα στ΄αυτιά μου με ότι άκουγα. Ούτε και μπόρεσα να την πείσω να αλλάξει γνώμη. Το ταξίδι αυθημερόν απ' την Αθήνα ήταν καθαρό δώρο και έκπληξη για μένα και μου ανήκε, όπως είπε. Δεν μπορούσα να μην το δεχτώ, ούτε να το αποτρέψω, αφού ήδη είχε έρθει. Άλλωστε κι εγώ το είχα ανάγκη. Κι εμένα μου έλλειπε πολύ κι ας μην το έδειχνα.<br /><br />Αξέχαστο το δώρο της και η αγάπη της για μένα. Γι΄αυτό και το γράφω.<br /><br />Ξαπλώσαμε και οι δυο στο γρασίδι και λέγαμε τα νέα μας. Σα μεγαλύτερη την συμβούλεψα πάλι για τα ερωτικά της και την σχολή της.<br /><br />Μετά χαιρετηθήκαμε χορτάτες από αγκαλιά και αγάπη. Δεν πήγα στο Κτελ. Το ραντεβού μας και η συνάντησή μας ήταν κρυφή και παραμένει το μυστικό μας ως τώρα.<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/5851/3941/1600/29-05-03_53214_1.jpg"></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/38620501-13406521338798156?l=kyklaminovounou5.blogspot.com' alt='' /></div>Ελπίδαnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-38620501.post-33995614785698920102007-03-18T04:04:00.001+02:002008-12-03T03:33:59.873+02:00Τετάρτη 4 Οκτωβρίου 2006<br /><a name="115999443029541152"></a><br />Είναι μια καινούργια αρχή.<br />Γιατί όχι; Εμπειρία θα είναι κι αυτή.<br />Υπάρχουν "αρχές" που δεν τις διαλέγεις ο ίδιος.<br />Έρχονται μόνες τους, έτσι ξαφνικά και τα ανατρέπουν όλα στη ζωή σου.<br /><br />Αρχή σημαίνει και αλλαγή. Κάτι θα αλλάξει. Προς το κακό ή το καλό, κανείς δεν ξέρει. Θα δείξει. Η νέα αρχή με βρήκε με πολύ παράπονο. Μετά ήρθε ο θυμός. Μετά, η άρνηση αυτής της αρχής. Δεν μπορούσα να την δεχτώ. Δεν την ήθελα. Δεν την είχα παραγγείλει εγώ. Μου σερβιρίστηκε χωρίς να με ρωτήσει. Κι έπρεπε, λέει να την δεχτώ, θέλω δε θέλω. Γι΄αυτό κι εγώ, ετοιμάστηκα για να την καλοσωρίσω. Τον εχθρό αν δεν μπορείς να τον παλαίψεις, τον κάνεις φίλο. Ότι καλύτερο. Θα είναι πιο ανώδυνο έτσι. Θα με πονάει λιγότερο.<br /><br />Από χθες κάνω αλλαγές στο σπίτι τα έπιπλα, τους πίνακες, τον φόντο των χρωμάτων. Φέτος θέλω έντονα χρώματα. Κίτρινα, ροζ, πορτοκαλί, φούξια και όλα τα συναφή. Να υπάρχουν αντιθέσεις, σαν την ψυχολογία μου. Να χτυπάνε στο μάτι. Να θυμίζουν λίγο τσαντήρι. Λίγη γυφτιά. Πάντα μου άρεσαν οι γύφτοι. Μια ζωή ξυπόλητη περπατούσα μέσα στο σπίτι. Μια ζωή σταυροπόδι κάθομαι αναπαυτικά. Σαν τους γύφτους. Τους τσιγγάνους καλύτερα. Λάθος έκφραση. Την πρώτη την χρησιμοποιούν οι ρατσιστές κι εγώ δεν είμαι.<br /><br />Είπαμε. Κάνω κι εγώ τις αλλαγές μου. Αφού η ζωή κάτι μου άλλαξε, κάτι θέλω να αλλάξω κι εγώ. Εγώ δεν τελείωσα ακόμα. Έχω πολλά να κάνω ακόμα. Ούτε και η ζωή τελείωσε, μου φαίνεται. Κάτι μου ετοιμάζει στη συνέχεια, κάποιο μπαλάκι θα μου στείλει, αλλά εγώ δεν θα το κάνω πάσα, ούτε θα το ρίξω στο καλάθι.<br /><br />Θα την ξεγελάσω την ζωή, ώστε να αστοχήσει και να πάει στα όρη, στα βουνά και στα λαγκάδια....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/38620501-3399561478569892010?l=kyklaminovounou5.blogspot.com' alt='' /></div>Ελπίδαnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-38620501.post-8272499049689766082007-03-18T04:00:00.001+02:002008-12-03T03:33:21.608+02:00Ήμουν καινούργια στη γειτονιά. Κάποιο απόγευμα άκουσα θρήνο σε διπλανό σπίτι. Ενδιαφέρθηκα και έμαθα τι συμβαίνει. Ένας νέος κύριος πέθανε από καρκίνο και η κορούλα του τσίριζε και δεν μπορούσε να το δεχτεί. Ήταν αδύνατον να φορέσει μαύρα. Ήταν αδύνατον να δέσει με την όλη ατμόσφαιρα και το περιβάλλον εκείνης της μεγάλης βραδιάς.Ήταν σε κατάσταση σοκ. Μόνο με ηρεμιστική θα συνέρχονταν.<br /><br />Την πλησίασα, της μίλησα, προσπάθησα να την ηρεμήσω. Φεύγοντας από κει την πήρα μαζί μου στο σπίτι μου. Όλη νύχτα της έλεγα ότι ο μπαμπάς της ζει σε άλλη μορφή και δικές μου εμπειρίες από χαμένα αγαπημένα πρόσωπα.<br /><br />Το κορίτσι έμεινε να με κοιτάζει. Δεν έκλαιγε πια. Είχε ανάγκη να πιστέψει το παραμύθι ή την αλήθεια μου.<br /><br />Η επόμενη μέρα ήταν πάλι δύσκολη για κείνη, ώσπου τ΄απόγευμα άκουσα πάλι φωνές και καυγάδες. Πήγα πάλι κοντά τους. Το κορίτσι ήθελε να πάει να χορέψει να την δει ο μπαμπάς της από κει ψηλά και να την καμαρώσει. Η μαμά της δεν την άφηνε. Το κορίτσι έκλαιγε, τσίριζε, χτυπιόταν. Η μαμά της σκεφτόταν τι θα έλεγε ο κόσμος.<br /><br />Φυσικό για μένα να ανακατευτώ. Τώρα ήταν η σειρά της μαμάς. Πες πες, τα κατάφερα και το κορίτσι συμμετείχε κανονικά στην παράσταση της σχολής της, όπως όλα τα άλλα παιδιά που δεν είχαν πένθος.<br /><br />Χόρευε ντυμένη στ΄άσπρα και πετούσε η σκέψη της σε κείνον. Κάθε κίνησή της ήταν για Κείνον. Θεατής της ήταν μόνο Εκείνος.<br /><br />Από τότε αυτό το κορίτσι έγινε φίλη μου. Με έβλεπε σαν δεύτερη μαμά της. Πήρε το πτυχίο της στον κλασσικό χορό και ακόμη χορεύει και εμείς όλοι οι άλλοι την καμαρώνουμε.<br /><br />Χόρεψε τόσες φορές. Ποτέ όμως, όπως ΤΟΤΕ!<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/5851/3941/1600/16-01-05_1283649_41.jpg"></a><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/5851/3941/1600/background.jpg"></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/38620501-827249904968976608?l=kyklaminovounou5.blogspot.com' alt='' /></div>Ελπίδαnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-38620501.post-63120551852457573692007-03-18T03:55:00.001+02:002008-12-03T03:31:48.646+02:00Ήταν 14 χρονών τότε η μικρή μου μπαλαρίνα.<br />Από τότε γίναμε αχώριστες. Ζήλευε η μαμά της, ζήλευε και η κόρη μου. Η φιλία μας όμως ήταν δυνατή και νίκησε όλα τα εμπόδια. Μπορούσα να την ακούσω, μπορούσα να την συμβουλέψω σαν μεγαλύτερη και σαν μαμά, χωρίς να θυμώνει και να τα δέχεται. Η μαμά της, άλλης σχολής, δεν μπορούσε να ανταπεξέλθει στην έντονη και αντιδραστική εφηβεία της και στην απουσία και έλλειψη του πατέρα. Πολλές φορές μου ζήταγε και η ίδια να μιλήσω στο παιδί.<br /><br />Κάποια εποχή όμως, ζήλεψε πολύ και φθάσαμε να συναντιέμαστε κρυφά, για να μου εξομολογηθεί τον έρωτά της, το πρώτο της ραντεβού, τις αγωνίες της, τα όνειρά της. Άπειρες οι αναμνήσεις με την μπαλαρίνας μου. Χρόνια αλληλογραφίας και δοκιμασμένης αγάπης. Τώρα χορεύει και την καμαρώνει όλος ο κόσμος. Μαζί τους κι εγώ. Υπήρξε για χρόνια παιδί της ψυχής μου.<br /><br />Δακρύζω κάθε φορά που την βλέπω και καμαρώνω με τις επιτυχίες της. Η μπαλαρίνα μου χόρευε τα βράδυα δίπλα στο τζάκι που το ξημερώναμε. Κοίταζε τον κουντεπιέ μου και μου έλεγε πως το πόδι μου θα βοηθούσε πολύ αν γινόμουν μπαλαρίνα."Και των παιδιών μου οι κουντεπιέδες!", έλεγε. Όλων μας οι κουντεπιέδες ήταν τα κατάλληλα εργαλεία για το μπαλέτο. Η διαφορά ήταν στο ότι εμας δεν μας ενδειέφερε. Εκείνη δούλεψε πολύ για αυτόν τον κουντεπιέ.<br /><br />Έτσι πάει...Άλλοι έχουν τα όπλα, άλλοι το ταλέντο και την θέληση.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/38620501-6312055185245757369?l=kyklaminovounou5.blogspot.com' alt='' /></div>Ελπίδαnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-38620501.post-43961125459327691522007-03-18T03:50:00.001+02:002008-12-03T03:30:44.819+02:00Εκείνη την εποχή είχα γνωρίσει κι άλλο ένα κοριτσάκι. Με τους γονείς της ήμασταν γνωστοί. Κάποιες φορές ανταλλάξαμε και επισκέψεις. Έβλεπα όμως ότι το κορίτσι της ήταν πολύ μελαγχολικό και μου έκανε εντύπωση.<br /><br />Προσπάθησα και το πλησίασα πολύ. Ενδειαφέρθηκα για το δωμάτιό της, το σχολείο της, τα χόμπυ της. Έτσι ανακάλυψα ότι στα 14 της έγραφε πολύ. Έγραφε δικές της ιστορίες. Ιστορίες που έπλαθε το μυαλό της, τότε. Έδειξα ενδειαφέρον γι' αυτές και εκείνη χάρηκε. Μου είπε να μην την μαρτυρήσω στους γονείς της και μου εμπιστεύτηκε μια πολυσέλιδη ιστορία της, να την διαβάσω στο σπίτι. Την άλλη μέρα θα της την επέστρεφα μέσα σε φάκελο, με ένα άλλο κορίτσι γειτονοπούλα μου, που πηγαίναν στο ίδιο Γυμνάσιο.<br /><br />Τρόμαξα όταν διάβασα την ιστορία αυτού του κοριτσιού. Παντού υπήρχε θλίψη, απογοήτευση και φανερές τάσεις αυτοκτονίας. Το πρώτο που έπρεπε να κάνω ήταν να μιλήσω στους γονείς της, όμως γρήγορα κατάλαβα πως έτσι θα έχανα την εμπιστοσύνη της και δεν θα μπορούσα να την βοηθήσω, όπως θα έπρεπε.<br /><br />Το σκεφτόμουν όλη νύχτα. Την άλλη μέρα της έστειλα ένα πολύ ζεστό, φιλικό γράμμα, λέγοντάς της πως έχει μεγάλο ταλέντο και πως θα της παραδώσω εγώ χέρι με χέρι το γραπτό της, μην χαθεί και διαβάσουν άλλοι τις ιδέες της. Όλη μέρα είχα αγωνία για την αντίδραση του κοριτσιού και για το τι έπρεπε να κάνω.<br /><br />Όταν η γειτονοπούλα μου, μου έφερε τ΄απόγευμα το νέο της γραμματάκι, στον δικό μου φάκελο, γιατί το είχε γράψει στο σχολείο, χάρηκα πολύ. Το κορίτσι δεν μου είχε θυμώσει και είχε κολακευτεί απ΄τα λόγια μου.<br /><br />Απ΄την επόμενη μέρα και για ένα χρόνο ανταλλάσαμε γράμματα κάθε μέρα, εκτός απ΄τις μέρες που τα σχολεία ήταν κλειστά. Η θεραπεία μου είχε πετύχει.Τώρα τα κείμενά της άρχισαν να είναι πιο αισιόδοξα και ελπιδοφόρα.<br /><br />Ήταν μια μορφή ψυχοθεραπείας η φιλία μας. Οι γονείς της δεν έμαθαν ποτέ για κείνα τα γράμματα. Ούτε και το κείμενο εκείνο που με τρόμαξε μου ξαναζήτησε ποτέ η Ν. Έγραψε άλλα μετά. Αισιόδοξα. Δεν την ενδειέφερε αυτό.<br /><br />Αργότερα με αφορμή την συγγραφή ερχόταν σπίτι μου και συζητούσαμε όλα τα προβλήματά της. Πιο αργότερα χαθήκαμε ελαφρώς. Δεν με χρειαζόταν πια. Την άφησα να πετάξει στον έρωτά της και στα όνειρά της, που ήταν να γίνει γιατρός.<br /><br />'Οπου ανταμώνουμε τώρα τυχαία, μ΄αγκαλιάζει βουβά, αλλά πολύ σφιχτά. Όταν πήρε το πτυχίο της γιατρού και αρραβωνιάστηκε κιόλα, πετούσε στα ουράνια. Μ΄αγκάλιασε, με φίλησε με πολύ αγάπη και μου είπε ένα αόριστο "Ευχαριστώ!"Δεν ρώτησα τι εννοεί. Ήξερα ότι αυτό ανήκε στο παρελθόν και κατάλαβα ότι εκείνη δεν το είχε ξεχάσει.<br /><br />Εγώ έκλαιγα απ΄την χαρά και την συγκίνηση που το μελαγχολικό μου κορίτσι ήταν ευτυχισμένο και μάλιστα γιατρός.<br />" Κοίτα να έρθεις εδώ στα μέρη μας. Αν αρρωστήσω δεν εμπιστεύομαι άλλον", της είπα αλλά εκείνη μου απάντησε:<br />"Δύσκολο αυτό. Ίσως όταν γεράσεις...." και γέλασε.<br /><br />΄Εχω ένα χρόνο να την δω. Μαθαίνω τα νέα της απ' τους γονείς της, όταν τους βρω, γιατί και μ΄αυτούς χαθήκαμε. Ξέρω όμως πως εκείνο το μελαγχολικό και απογοητευμένο κοριτσάκι, σώζει ζωές σήμερα και ετοιμάζεται να ανοίξει το δικό της σπιτικό, που δεν θα έχει καμμία σχέση με εκείνο το καλυβάκι, που περιέγραφε στην δική της ιστορία.<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/5851/3941/1600/docmichsv.gif"></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/38620501-4396112545932769152?l=kyklaminovounou5.blogspot.com' alt='' /></div>Ελπίδαnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-38620501.post-78487736079589607212007-03-18T03:46:00.001+02:002008-12-03T03:35:07.077+02:00Ήταν άρχές καλοκαιριού και η προισταμένη μου ήταν πολύ στεναχωρημένη. Φύσαγε και ξεφύσαγε όλη μέρα.<br /><br />Το πρόβλημά της ήταν η κόρη της. Ήταν Δευτέρα Λυκείου και ενώ είχε εντατικά φροντιστήρια για τις Πανελλήνιες της Τρίτης Λυκείου, εκείνη, ενώ μέχρι τώρα ήταν ένα κορίτσι που μόνο διάβαζε, ξαφνικά θυμήθηκε πως ήτανε γυναίκα. Όλη μέρα στον καθρέφτη, αυστηρή δίαιτα και κάθε βράδυ βόλτα. Βάψιμο, στόλισμα κι ότι κάνει φυσιολογικά ένα κορίτσι της ηλικίας αυτής. Η μαμά της όμως δεν μπορούσε να το δεχτεί αυτό. Μάλωναν<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/5851/3941/1600/erotas470.5.jpg"> </a>συνέχεια και μάλιστα τις τελευταίες μέρες δεν της μιλούσε.<br /><br />Με στεναχώρησε κι εμένα το πρόβλημα της. Όταν μου είπε δε, πως εκείνη τη μέρα είχε τα γενέθλιά της και δεν ήξερε καν αν θα δεχτεί το δώρο της μητέρας της, ήξερα πως μπορούσα να βοηθήσω.Της ζήτησα άδεια και βγήκα έξω. Αγόρασα κάποιο καλλυντικό, νομίζω κολώνια, ένα φάκελο και μια κόλα και κάθησα και της έγραψα ένα γράμμα.<br /><br />Την Μ. την γνώριζα λίγο. Ήταν ένα εύσωμο χαμογελαστό κορίτσι και μέχρι τα 17 φορούσε τα ρούχα που της αγόραζε η μαμά της. Η μαμά της πολύ κλασσική και με πολύ παλιά μυαλά. Της έγραψα πολλά σε κείνο το γράμμα, μα το κυριότερο ήταν που της έλεγα ότι η ζωή την περιμένει, όπως και ο έρωτας που πλησιάζει την πόρτα της, να είναι έτοιμη να τα δεχτεί, μα να μην αφήσει τα όνειρά της και τους στόχους της. Να μην πετάξει τους κόπους τόσων χρόνων και λοιπά.<br /><br />Το μεσημέρι έδωσα το δώρο μου στην προισταμένη. Ξαφνιάστηκε εκείνη, μα ήταν φανερή και η χαρά της. Δεν ήξερε όμως για το γράμμα. Το έμαθε όταν η κόρη της της ζήτησε μετανιωμένη συγνώμη. Της είπε για το γράμμα, αλλά δεν της το έδειξε."Δεν ξέρω τι της έγραψες" μου είπε την άλλη μέρα, "μα αυτό το γράμμα ήταν φάρμακο! Σ΄ευχαριστώ!"<br /><br />Αλήθεια, δεν θυμάμαι τι ακριβώς της έγραφα. Πάντως η Μ. πέτυχε τα όνειρά της και κατάφερε να συνδυάσει το διάβασμα με την βόλτα, τότε. Τώρα έχει τελειώσει οικονομικά και θυμάται ακόμα εκείνο το γράμμα. Τώρα κάνει παρέα με την κόρη μου και δεν διστάζει να μου πει όλα τα ερωτικά της.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/38620501-7848773607958960721?l=kyklaminovounou5.blogspot.com' alt='' /></div>Ελπίδαnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-38620501.post-26681438223916376992007-03-18T03:43:00.001+02:002008-12-03T03:35:38.434+02:00Εκείνη την εποχή δεν ήξερα τις κυρίες ψείρες. Τις είχα ακουστά, μα δεν τις είχα συναντήσει.<br />Ένα Σαββατοκύριακο φιλοξένησα ένα κοριτσάκι απ΄το ορφανοτροφείο στο σπίτι μου. Ήταν φίλες με την κόρη μου και ήθελα η κόρη μου να μην ξεχωρίζει τις φίλες της. Ήθελα να δίνει πιο πολύ την αγάπη της και την συντροφιά της σε παιδάκια που την είχαν πιο πολύ ανάγκη.<br /><br />Είχα φροντίσει να της αγοράσω καινούργια ρουχαλάκια. Της έκανα ένα μπάνιο, της φόρεσα τα καινούργια και έφτασα στη στιγμή που έπρεπε να περιποιηθώ τα μαλλάκια της. Όταν άρχισα να την χτενίζω έπαθα σοκ!<br /><br />'Ολη νύχτα έψαχνα φαρμακείο για να βρω το ειδικό σαμπουάν. Φοβόμουν και συχαινόμουν ταυτοχρόνως, αλλά έπρεπε να απαλλάξω το κοριτσάκι απ΄αυτό το μαρτύριο.<br /><br />Όλο το πρώτο Σαββατοκύριακο κύλησε κάπως έτσι. Τα παιδιά μου ήταν όλο γκρίνια που τους έκλεψα χρόνο απ΄το παιγνίδι τους. Δεν γινόταν όμως κι αλλιώς. Τα αποζημίωσα τα επόμενα Σαββατοκύριακα που φιλοξένησα και τον αδελφούλη της.<br /><br />Από τότε και τα επόμενα χρόνια που πήγαν και τα παιδιά μου σχολείο, συναντήθηκα αρκετές φορές με τις κυρίες ψείρες που τρέχουν και στήνουν καρτέρι σε ομάδες παιδιών, χωρίς να ρωτήσουν αν είναι καθαρά ή όχι.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/38620501-2668143822391637699?l=kyklaminovounou5.blogspot.com' alt='' /></div>Ελπίδαnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-38620501.post-42872437596827560132007-03-18T03:39:00.001+02:002008-12-03T03:36:12.404+02:00Tην Ν δεν την ήξερα. Ήταν συνάδελφός μου όμως ο μπαμπάς της. Ήρθε στο γραφείο μου μια μέρα στο μαύρο του το χάλι.<br />"Κατερίνα κάνε μου ένα καφέ και κέρασέ με τσιγάρο", μου είπε.<br />Του έκανα καφέ, τον κέρασα και τσιγάρο και λογικό ήταν να τον ρωτήσω τι του συμβαίνει.<br />"Αυτό το κορίτσι θα τα τινάξει όλα στον αέρα. Φοβάμαι μην κάνει και καμμιά τρέλα!", μου είπε. "Φέραμε και ψυχολόγο, τίποτα! Το βράδυ την ψάχναμε..."<br /><br />Να μην τα πολυλογώ η κόρη του, μαθήτρια του 19 μισό, χρόνια φροντιστήρια και την παραμονή των Παννελληνίων της Γ΄Λυκείου, αρρώστησε. Την έπιασε άγχος, πανικός, φοβία και το άλλο πρωί που πήγε να γράψει, λιποθύμησε πριν δώσουνε τα θέματα, μέσα στην αίθουσα. Οι καθηγητές την συνέφεραν, μα μετά, που να γράψει; Δεν έγραψε καλά.<br />Πήγε σπίτι, κύρηγμα στο κύρηγμα, πήραν και ψυχολόγο (στο σπίτι), έδειξε ότι ηρέμησε, το βράδυ πάλι τα ίδια. Πανικός και κλάμα. "Δεν θα γράψω καλά, δεν θα γράψω!"<br />Είπε ότι θα πήγαινε σε μια φίλη της, δεν πήγε. Αλλού την βρήκανε τα μεσάνυχτα. Με ηρεμιστικό κοιμήθηκε.<br /><br />Δεν το ήξερα το κορίτσι, μα με άγγιξε η αγωνία της. Κάθησα λοιπόν και της έγραψα ένα γράμμα. Πάλι δεν θυμάμαι τι. Το κορίτσι όμως που το συνάντησα πριν λίγα χρόνια σε ένα γάμο και μας σύστησε ο μπαμπάς της, μου είπε ότι είχε κρατήσει αυτό το γράμμα κι ότι την είχε βοηθήσει πολύ, τότε.<br /><br />Ο μπαμπάς της τότε, της είχε δώσει το γράμμα και το ίδιο βράδυ το κορίτσι μου τηλεφώνησε και μου είπε "ευχαριστώ" που της ανέβασα το ηθικό. Ότι ένιωθε καλύτερα κι ότι στο άλλο μάθημα θα ήταν πιο ψύχραιμη.<br />Όσο κράτησαν οι εξετάσεις, κάθε μέρα της τηλεφωνούσα και μιλούσαμε.<br />"Εσένα δεν σε πλήρωσα σαν την ψυχολόγο και τη βοήθησες την Ν", μου είπε ο πατέρας της. "Να βράσω το πτυχίο της! Ψυχολόγος έπρεπε να γίνεις Κατερίνα και όχι γραφιάς!" μου είπε νευριασμένος.<br /><br />Ναι, δεν έγινα ψυχολόγος. Θα το ήθελα. Δεν το μπορούσα. Η Ν όμως σύντομα παίρνει το πτυχίο της Φιλολόγου που ήταν το όνειρό της.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/38620501-4287243759682756013?l=kyklaminovounou5.blogspot.com' alt='' /></div>Ελπίδαnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-38620501.post-13015882672002568652007-03-18T02:59:00.001+02:002008-12-03T03:39:00.371+02:0016/9/96<br /><br />Είχα ραντεβού με τον Μανώλη δυόμισι η ώρα, σχετικά με τα βιβλία.<br />Πήγα, μ΄ενημέρωσε και μου πρότεινε να πάω τ΄απόγευμα σε τρία ραντεβού.<br />Έπρεπε να πουλήσω μια σειρά από εγκυκλοπαίδειες. Αν και δεν ένιωθα έτοιμη, με ξάφνιασε. Το δέχτηκα. Σκέφτηκα ότι «στη βράση κολλάει το σίδερο» και ότι καλύτερα να δω από κοντά τα πράγματα, μια ώρα νωρίτερα, παρά να τα φαντάζομαι. Ήθελα να δω στην πράξη τι γίνεται, γιατί εγώ, έτσι κι αλλιώς, ήμουν αποφασισμένη για δεύτερη δουλειά.Του εξέφρασα τις απορίες μου, μου έδωσε τα σχετικά βοηθητικά βιβλία και δωράκια και μου ευχήθηκε «Καλή επιτυχία» και έφυγα.<br /><br />Πήγα σπίτι ενθουσιασμένη, θα έλεγα. Έκανα μπάνιο, χωρίς να φάω. Ευκαιρία να χάσω και κανένα κιλό σκέφτηκα. Ντύθηκα, στολίστηκα, πήρα ένα όμορφο τσαντάκι και ξεκίνησα.<br />Πρώτη μου σκέψη να εντοπίσω ακρίβεια του σπιτιού, που έπρεπε να πάω το πρώτο ραντεβού και μετά να περιμένω να πάει πέντε. Βρήκα το σπίτι και συνέχισα, ώσπου έφτασα στην εκκλησία του Αγίου Γερασίμου. Πάρκαρα το μηχανάκι, άναψα δυο μεγάλα κεριά να πάνε καλά οι δουλειές μου και κάθισα σ΄ένα παγκάκι μέχρι να περάσει η ώρα.<br /><br />Επειδή δεν έχω πολύ χρόνο για να περιγράψω τη φτώχεια που συνάντησα σ΄αυτά τα τρία σπίτια, την ψυχολογία μου και τα μπερδεμένα συναισθήματά μου, καλύτερα να τα γράψω άλλη φορά. Αυτές οι τρεις εμπειρίες, αυτά τα τρία ή μάλλον τα πέντε παιδιά που γνώρισα, φτάνουν για να γεμίσουν τις σελίδες ενός ολόκληρου βιβλίου.<br /><br />Πάντως, ένα ήταν το αποτέλεσμα. Δεν πούλησα τίποτα, αντιθέτως, τους χάρισα και τα δωράκια που δικαιούνταν, αν αγόραζαν τα βιβλία. Ίσως απογοήτευσα τον Μανώλη, ίσως απογοητεύτηκα κι εγώ που χάνω αυτή τη δεύτερη δουλειά, που έχω ανάγκη, μα συνάμα ένοιωσα την συνείδησή μου ήσυχη και μια μεγάλη ψυχική ευχαρίστηση. Ένοιωσα ότι φέρθηκα σωστά και ανθρώπινα σε φτωχούς ανθρώπους και ότι δεν τους εκμεταλλεύτηκα. Ήξερα ότι η δουλειά μου ήταν να πουλήσω, για να πετύχω και τον δικό μου σκοπό κι όπως ήξερα, ότι και τα βιβλία είναι χρήσιμα για κάθε παιδί. Όταν όμως είδα και άκουσα τη φτώχεια και τα προβλήματα της κάθε οικογένειας, έγινα φίλη μαζί τους και ξέχασα τη δουλειά μου. Μάλιστα στο τρίτο ραντεβού, διάβασα το αγοράκι και του έμαθα την Ορθογραφία του.<br /><br />Έχω ενθύμια από κείνη τη μέρα.<br /><br />«Η Δανάη στέκεται στη πόρτα της αίθουσας και βλέπει τα παιδιά που μπαίνουν.<br />Λίγο-λιγάκι - έδρα - πέρσι»<br /><br />Σ΄αυτές τις δυόμισι γραμμές ο Παναγιώτης είχε οκτώ λάθη.<br /><br />«Σήμερα η ώρα 6 γνωρίσαμε την κυρία Κατερίνα μου χάρισε ένα βιβλίο ΑΓΓΛΙΚΑ!»<br /><br />Η Νικολέτα μου χάρισε ένα γαρίφαλο που το έχω κολλήσει στο ημερολόγιό μου.<br /><br /><a href="http://www.blogger.com/"></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/38620501-1301588267200256865?l=kyklaminovounou5.blogspot.com' alt='' /></div>Ελπίδαnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-38620501.post-14203802707270971982007-03-18T02:56:00.001+02:002008-12-03T03:32:17.689+02:00Καλοκαίρι 1998<br /><br />Ο Κωστάκης (ο αρχηγός της παρέας), είπε στα παιδιά:<br />"Ελάτε μάγκες. Κερνάω!"<br />Ο Ζάχος τον αγκάλιασε στους ώμους.<br />"Πόσα έχεις;" ρώτησε.<br />"2000"!"Ωραία! Πάμε!"και μαζεύτηκαν γύρω του όλα τα παιδιά της γειτονιάς. Όλα μαζί χοροπηδώντας πήγαν στο μαγαζάκι. (της γειτονιάς)<br /><br />Ήμουν στο μπαλκόνι άκουσα και είδα αυτή την σκηνή. Με συγκίνησε πολύ, γι΄ αυτό και την έγραψα. Για να την θυμάμαι!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/38620501-1420380270727097198?l=kyklaminovounou5.blogspot.com' alt='' /></div>Ελπίδαnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-38620501.post-68178467883945219262007-03-18T02:45:00.001+02:002008-12-03T03:38:28.580+02:00Δευτέρα 19 Ιουνίου 2006<br /><br />Για μια θέση στον πάγκο.....<br />Η Ελλάδα που πληγώνει τα παιδιά της....<br />Ζητιάνα για άλλη μια φορά...<br /><br />Διαλέξ΄τε εσείς τον τίτλο.....<br /><br />Η ώρα είναι τρεις παρά πέντε, ξημερώματα Δευτέρας 19 Ιούνη 2006.<br />Γύρισα στο σπίτι γύρω στις 10 και μισή. Ήθελα να μπω αμέσως να γράψω, να σας ρωτήσω για άλλη μια φορά πώς να ζωγραφίσω τον θυμό μαζί με την απογοήτευση. (Όσοι έχουν διαβάσει το παλιότερο κείμενο «Κερνάω απόψε», θα καταλάβουν).<br /><br />Ήρθα με σκοπό να εκτονωθώ γερά, μα η ώρα πήγε τρεις και δεν τα κατάφερα ακόμη. Απαντάω τόσες ώρες σε μέηλ, ανθρώπων που ενδιαφέρονται για μένα. Αν και έχει καταλαγιάσει ο θυμός, (αν δεν γράψεις στην ώρα του, το έχασες!)<br /><br />Θα σας περιγράψω την αποψινή μου επίσκεψη στην έκθεση βιβλίου της πόλης μου, στις 18 Ιούνη του 2006!<br /><br />Φέτος, εφόσον είχα την σφραγίδα του εκδοτικού οίκου, πήγα χαρούμενη και μόνη για να καμαρώσω το βιβλίο μου στον πάγκο και να το αγοράσω. Μάλιστα πήγα μέρα, χωρίς ντροπές και ζητιανιές, όπως πήγαινα άλλες χρονιές.<br /><br />Πρώτος, δεύτερος πάγκος, δεν υπήρχε. Δεν λύγισα. Είπα θα τους γυρίσω όλους, έναν έναν. Δεν έλεγα τίποτα, μόνο κοίταζα, όπως έκαναν και τόσοι άλλοι. Κι αν με γνώριζαν κάποιοι, μισή ντροπή δική τους, μισή δική μου.<br /><br />Μόλις είδα ένα γνωστό βιβλιοπώλη παραπέρα, μου ανέβηκε το ηθικό. Εδώ θα υπάρχει σίγουρα, σκέφτηκα! Δεν χρειάστηκε να ψάξω στον πάγκο. Κοίταξα τα μάτια του και κατάλαβα! Ντράπηκε που είχε ξεχάσει το βιβλίο μου, κι ας το είχαμε συζητήσει τόσες φορές. Μου είπε κάποιες δικαιολογίες.....<br />Τις δέχτηκα..... κι έφυγα.<br />Αύριο θα το φέρει.<br />Η έκθεση άρχισε την Παρασκευή.<br />Με ρώτησε πόσα ήθελα να αγοράσω; Δεν απάντησα.<br />Το θέμα ήταν τι θα πουλήσει σε μένα ή να έχει στον πάγκο πολλά και να τα διαφημίζει κιόλας, μιας και είμαι συμπατριώτισσα;<br /><br />Πήγα παραπέρα, έτοιμη να ξεσπάσω σε κλάμματα. Κάπου ενδιάμεσα στους πάγκους, μια κοπέλα κρατούσε ένα ημερολόγιο που έγραφε ο κόσμος την γνώμη του για την έκθεση βιβλίου. Μου ζήτησε να γράψω και της είπα, όταν ολοκληρώσω την βόλτα μου, έχω να γράψω πολλά!<br /><br />Η κοπέλα κουφάθηκε! Πού να ήξερε τον δικό μου καημό και θυμό; Με κοίταξε απορημένη. Σίγουρα θα σκέφτηκε ότι, «χάνω λάδια».<br /><br />Προχώρησα, με ανάμεικτα συναισθήματα. Για καλή μου τύχη, στον πάγκο του βιβλιοπωλείου ΗΛΙΟΣ, είδα τον «ήλιο» με τα μάτια μου!Ένα δικό μου βιβλίο!Το πήρα στα χέρια μου και με ύφος ηλίθιο, άλλα ήθελα να πω και άλλα είπα, ρωτάω σα χαζή ένα παλληκάρι, (τον πωλητή).<br /><br />«Αυτό το βιβλίο, γιατί το έχετε εδώ;»<br />Το παλληκάρι με κοίταξε με απορία, αλλά μου απάντησε ευγενικά:<br />«Τι πάει να πει γιατί το έχουμε; Είναι καινούργιο βιβλίο, είναι πολύ συγκινητικό, είναι Βολιώτισσα η συγγραφέας και θέλουμε να την στηρίξουμε!»<br />Συνέχισε να δικαιολογείται το παλληκάρι κι εγώ πάλι μπλοκαρισμένη από συγκίνηση, έκπληξη και όλα τα προηγούμενα συναισθήματα μαζί, του λέω σα χαζή:<br />"Αυτή είμαι εγώ! Αυτό το βιβλίο είναι δικό μου!"και το κράταγα σφιχτά στην αγκαλιά μου, ενώ τα πόδια μου έτρεμαν και ήμουν έτοιμη να λιποθυμήσω.<br /><br />Να μην τα πολυλογώ. Ήθελα να αγκαλιάσω και να φιλήσω αυτό το παιδί. Δεν ξέρω γιατί δεν το έκανα. Έφταιγε το μπλακ άουτ που είχα πάθει, έφταιγε ο κόσμος, δεν ξέρω!Τον ρώτησα πόσα έχει. Μου είπε δύο και ότι θα παραγγείλει πάλι αύριο. Του είπα θα τα πάρω και τα δύο. Μετά του είπα θα πάρω το ένα, για να μείνει και ένα στον πάγκο, για διαφήμιση. Μετά του είπα, θα ξαναγυρίσω. Θα δω όλους τους πάγκους και θα΄ρθω να αγοράσω βιβλία από σένα!<br /><br />Προχώρησα σε όλους τους υπόλοιπους πάγκους. Κανένας άλλος δεν το είχε.<br /><br />Θύμωσα! Δεν ξέρω που βρήκα την δύναμη και πήγα πάλι στο παλληκάρι."Δως μου το ένα", του είπα.Το αγόρασα 13 Ευρώ και πήγα σε έναν έναν, όλους τους πάγκους. Δυο τρεις που τους είχα ενημερώσει εδώ και καιρό, σήμερα προθυμοποιήθηκαν να κρατήσουν σημείωση για να το παραγγείλουν.<br /><br />Το άντεξα!Κάποιοι άλλοι με μάλωσαν που δεν τους είχα ενημερώσει εγώ η ίδια. Μα εγώ πίστευα πως τώρα, που έχω την στήριξη εκδοτικού οίκου, δεν θα έκανα την ζητιάνα ξανά, για μια θέση βιβλίου μου στον πάγκο ή στο βιβλιοπωλείο. Κάποιοι άλλοι δεν ήξεραν πραγματικά και έδειξαν ότι πράγματι θα με στηρίξουν από αύριο. Κάποιοι, ευτυχώς δύο μόνο, μου είπαν να περάσω από βδομάδα!Τους είπα ευχαριστώ και δεν θέλω ούτε να τους ξαναδώ στη ζωή μου. Μετά από τόση συζήτηση και ταπείνωση, να περάσω και από βδομάδα; Ήταν πολύ....Πατάτες να πουλούσαν, θα ήταν πιο ευγενικοί.<br /><br />Επιστρέφοντας θολωμένη, μεθυσμένη θα έλεγα, μόνο έτσι μπορώ να περιγράψω τα συναισθήματά μου απόψε, είδα την κοπέλα με το βιβλίο.Με κοίταζε....<br /><br />Άφησα το κράνος απ΄το μηχανάκι, άφησα μπουφάν σακκούλες με δυο βιβλία που αγόρασα( ένα δικό μου κι ένα άλλο που μου χτύπησε στο μάτι ο τίτλος, γιατί δεν ήμουν σε φάση, ούτε να διαβάσω, ούτε να ψάξω για άλλα βιβλία που ήθελα) και λέω στην κοπέλα:<br /><br />«Τώρα θα σου γράψω τα παράπονά μου!»<br />Το κορίτσι δυσανασχέτησε, μα όταν του εξήγησα, είπε πως θα αγοράσει το βιβλίο μου, αν το βρει...<br />Εκείνη την ώρα ήμουν ικανή να γεμίσω όλο το τετράδιο, αλλά μια ο στυλός που δεν έγραφε καλά και μου έδωσε άλλον, μια που καθιστή δε βόλευε και όρθια διαβάζανε τι έγραφα, έγραψα με λίγα λόγια το παράπονό μου.<br />Όταν τελείωσα, είδα τα γράμματά μου και τρόμαξα! Η Μάννα, αν και αγράμματη, θα έγραφε πιο καλά. Δεν πειράζει όμως, εκτονώθηκα!<br /><br />Συνηθισμένη να κάθομαι στα παγκάκια να γράψω, την ώρα που το έχω ανάγκη, είδα ότι απόψε δεν υπήρχε πουθενά χώρος για μένα. Η παραλία ήταν γεμάτη κόσμο. Δεν υπήρχε εκεί γύρω, καμιά "κρυψώνα" για μένα!<br /><br />Κοίταξα την θάλασσα. Το λιμάνι αφιλόξενο. Δεν έχει αμμουδιά. Πολύ φως κι ο κόσμος κάνει την βόλτα του, πέρα δώθε, πέρα δώθε.<br /><br />Εκεί που τελείωσε η έκθεση, άναψα τσιγάρο. Πολύ είχα αντέξει, όταν έφτασε στ΄αυτιά μου μια απαλή μουσική....<br />Προχώρησα προς το μέρος της, κοντά στον κόσμο. Δεν μ΄ ένοιαξε καθόλου αν φαίνονταν τα κλαμμένα μου μάτια....και είδα ένα γκρουπ, να παίζει πρωτόγνωρα για μένα όργανα, να τραγουδάνε απαλά και να φοράνε στολή Ινδιάνικη. Κοίταξα γύρω μου μήπως δω κάποια αφίσσα, αλλά δεν είδα. Όχι ότι είμαι σίγουρη ότι δεν είχε.<br /><br />Έτσι που ήμουν εγώ....<br />Ήθελα να κάτσω εκεί, μέχρι να τελειώσει η συναυλία τους. Μου έκανε καλό στην ψυχή.....<br /><br />Δεν έμεινα όμως, γιατί οι υποχρεώσεις με καλούσαν. Έριξα τον οβολόν μου στο καλάθι τους και έφυγα....<br /><br />Τους πήρα μαζί μου όμως. Μ΄άγγιξε η μουσική τους κι αυτή θα κρατήσω ως ανάμνηση της σημερινής μέρας.<br /><br />ΥΓ. Είχα πει ότι δεν θα σας ξανακουράσω, αλλά....<br />Να μη μου έχετε εμπιστοσύνη πια. Θα σας προδώσω!!!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/38620501-6817846788394521926?l=kyklaminovounou5.blogspot.com' alt='' /></div>Ελπίδαnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-38620501.post-14206562141639415682007-03-18T02:22:00.001+02:002008-12-03T03:40:34.803+02:001 Αυγούστου 2002<br /><br />Είμαι στην πλατεία της Ζαγοράς κι απόψε το Πολιτιστικό πρόγραμμα του Δήμου Ζαγοράς, με δήμαρχο τον κ. Κώστα Λάσκο, έχει συναυλία.<br /><br />Αφιέρωμα στον Θόδωρα Δερβενιώτη.<br /><br />Είμαι πολύ χαρούμενη και συγκινημένη μαζί που είμαι κι εγώ εδώ.<br />Απολαμβάνω την δροσιά που προσφέρουν τα αιωνόβια πλατάνια της πλατείας, χαιρετώ κόσμο που είχα χρόνια να δω, νιώθω πολύ υπερήφανη που ο Δερβενιώτης είναι απ΄το χωριό μου, παραδίνομαι στην φωνή του Γεράσιμου Ανδρεάτου και χάνομαι στα λόγια των στίχων των τραγουδιών του Δερβενιώτη.<br />Η παρέα μου τσουγκρίζει τα ποτηράκια της κι εγώ «φευγάτη» απ΄την όλη ατμόσφαιρα, κρυφά σ΄ένα χαρτί, σημειώνω λόγια απ΄τα τραγούδια που ακούω, για να τα θυμάμαι!<br /><br />Χίλια όνειρα κρυμμένα, περιμένανε εσένα, να΄ρθεις από μακριά.....<br /><br />Μπορεί, να μ΄άφησες μπορεί, μα δε μπορεί,κάποια ελπίδα να μου σβήσεις, πως κάποτε αγάπη μου, σε μένα θα γυρίσεις....<br /><br />Πόσο μού ΄λειψες, δε μπορώ να σου πω με τις λέξεις.....<br /><br />Φύγε κι άσε με...... μαθημένα τα βουνά από τα χιόνια.....<br /><br />Δώστε μου μια συμβουλή, πέστε μου τι να κάνω.....<br /><br />Σού ΄χω έτοιμη συγγνώμη, γύρισε ξανά....<br /><br />Πάρ΄την καρδιά σου, πάρ΄την ψυχή σου, ότι ωραίο πάρ΄το μαζί σου, μα θες δε θέλεις, θα μου αφήσεις τις αναμνήσεις.....<br /><br />Ποιος ήτανε πριν από μένα μέσα στο καμαράκι σου.....<br /><br />Σε ικετεύω, μείνε κοντά μου, έστω ακόμα ένα λεπτό.....<br /><br />Ένα πιάτο άδειο στο τραπέζι, μια καρέκλα πάντα αδειανή....<br /><br />Ίσως ακόμα σ΄αγαπώ, δεν ξέρω, ίσως....<br /><br />Αχ! Το κόκκινο φουστάνι σα γαρούφαλλο σε κάνει....<br /><br />Σήμερα μάνα μου γλυκιά, με χάνεις και σε χάνω....<br /><br />Αχ! Παλιοζωή με βασανίζεις άδικα κι έχω παράπονα.....<br /><br />Πέρασα δίπλα σου προχθές και δε με γνώρισες, χέρι με χέρι μ΄άλλο ταίρι περπατούσες.....<br /><br />Άνοιξε μάνα, άνοιξε, δε σου χτυπάει ξένος....<br /><br />Δε ρωτάς, δε ρωτάς, στη ζωή τι θ΄απογίνω<br /><br />Ντόλτσε βίτα......<br /><br />Παλιοζωή, ποιος άνθρωπος μπορεί μαζί, μου να μην κλάψει....<br /><br />Έλα πικραμένη μου κοπέλα, έλα....<br /><br />Μυστήριο κατάντησες για μένα......<br /><br />Αγάπη μου, ποιος σού ΄πε τέτοια πράγματα.......<br /><br />Ίσως με τον καιρό, ίσως να λησμονήσω.....<br /><br />Δεν έχεις το δικαίωμα, όλο να με πληγώνεις, ένα σφάλμα έκανα....<br /><br />Πάρε τα χνάρια να με βρεις και σώσε με αν το μπορείς.....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/38620501-1420656214163941568?l=kyklaminovounou5.blogspot.com' alt='' /></div>Ελπίδαnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-38620501.post-84688410129968918442007-03-18T02:13:00.001+02:002008-12-03T03:43:23.061+02:00Κυριακή 25 Ιουνίου 2006<br /><br />"Βουτιές" στο blog<br />Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, μια ζωή λέω:<br />"Υπομονή! Θα περάσει κι αυτό!"<br />Και κάνω υπομονή.<br />Και περνάει κι αυτό κι άλλο έρχεται στη στροφή, που και κείνο ζητάει τη δική του υπομονή. Και ξανακάνω κι άντε πάλι απ΄την αρχή.<br />Και η ζωή επαναλαμβάνεται.<br />«Κι η ζωή περνάει και χάνεται κι η στιγμή που ποτέ δεν πιάνεται......»,<br />φεύγει!Κι άλλη έρχεται.<br />Κι εγώ τρέχω να προλάβω αυτές τις στιγμές, να τις ζήσω!Κι όλο φεύγουν, γίνονται παλιές, γίνονται χθες.<br />«Υπομονή», μου λένε πάλι τα μαστόρια. «Έχουμε κι άλλες υποχρεώσεις. Κτίζουν κι άλλοι σπίτια σαν κι εσένα. Πήραν κι άλλοι δάνεια».<br />Αλλοίμονό μας. Είμαστε πολλοί αυτοί που θα τρέχουμε και δεν θα φτάνουμε....<br />Υπομονή! Θα τα καταφέρουμε.<br />"Έχει πολύ δουλειά ακόμα. Δεν χτίζονται με όνειρα τα σπίτια. Θέλουν χρόνο, πολλή δουλειά και ιδρώτα".<br />Και το καλοκαίρι ήρθε και γρήγορα θα φύγει. Δεν θα περιμένει εμένα κι άλλους είκοσι συγγενείς, να γίνει το σπίτι, για να πάμε στο χωριό στη δροσιά και στη θάλασσα, όπως κάναμε μια ζωή.<br />Φέτος δεν έχει διακοπές. Τόσα άτομα συγγενικά μου θα μείνουν σπίτι τους. Σπίτι μας θα μείνουμε κι εμείς. Μόνο εγώ θα συνεχίσω να πηγαίνω τακτικά δρομολόγια στο χωριό, να επιβλέπω, να κάνω νέες συμφωνίες και να πληρώνω.<br />Κάθε φορά θα βλέπω το νέο σπίτι να ολοκληρώνεται, προσπαθώντας να με πείσει πως θα είναι πιο όμορφο και πιο ζεστό απ΄ το παλιό φτωχικό μας. Και κάθε φορά θα μου δικαιολογείται, πως δεν «σκότωσε» τις αναμνήσεις.<br />Θα βλέπω μια αυλή που θυμίζει εργοστάσιο, φαλακρή χωρίς τον κισσό και τις κορομηλιές και τα λουλούδια μας, όσα έμειναν στην άκρη, να ασφικτυούν μέσα στα οικοδομικά υλικά και να αργοπεθαίνουν.<br />Κι εγώ θα τρέχω στο χωριό πιο συχνά, κυρίως γι΄αυτά τα λουλούδια. Να κρατήσω ότι μπορώ. Ν΄ ανοίξω τρύπες με το λάστιχο, να βρω τις ρίζες, να τις ποτίσω και να τα παρακαλέσω: "Κάν΄ τε κι εσείς υπομονή. Λίγο ακόμα. Ζήστε για μένα και για την Μάννα που σας φύτεψε! Μη μου πεθάνετε κι εσείς!"<br />Η καμέλια, δέντρο ολόκληρη, με κοιτάζει τραυματισμένη. Τα μαστόρια πετσόκοψαν τα κλαδιά της, γιατί τους ενοχλούσαν. Μικρή η αυλή, γεμάτη λουλούδια, δεν χωρούσαν τα φορτηγά. Κι έτσι η καμέλια μας είναι ζωντανή, μόνο απ΄την πλευρά που κοιτάει τη θάλασσα....<br />Οι ορτανσίες απ΄όλα τα χρώματα, θάμνοι ολόκληροι, όσες γλίτωσαν, δυνατές σαν βράχος, σκονισμένες, τσιμεντοποιημένες, αντέχουν ακόμα! Μέσ΄ το τόσο βάρος των οικοδομικών υλικών, βρήκαν τρόπο να μου δώσουν μήνυμα με ένα λουλούδι τους, ότι αντέχουν ακόμα!<br />Και θα φεύγω πάλι γρήγορα από κει, όπως κάνω και τώρα, γιατί δεν αντέχω να βλέπω την αυλή μας έτσι.<br />Όλο μας το σπίτι ήταν αυτή η αυλή!<br />«Μαμά, δεν πειράζει που δεν θα είναι το σπίτι τελειωμένο. Εμένα μου φτάνει που θα κάθομαι στην αυλή», μου είπε η κόρη μου στο τηλέφωνο.<br />«Η αυλή μας κορίτσι μου, δεν είναι όπως την άφησες πέρυσι...», της είπα.<br />«Κι οι γαρδένιες; Οι άλλες γλάστρες;» με ρώτησε.<br />«Ότι μπορούσα να σώσω κορίτσι μου, το έσωσα. Τα έφερα στο Βόλο. Πρώτη φορά στα χρονικά που οι γαρδένιες αντέχουν. Πρώτη φορά γέμισαν μπουμπούκια κι άνθισαν κι όλας, ενώ το νερό και ο ήλιος δεν τις ευνοούν. Κάνουν υπομονή κι αυτές. Ξέρουν ότι σύντομα θα γυρίσουν στο σπίτι τους».<br />«Μόλις τελειώσουν τα μαστόρια, πρώτα την αυλή μαμά......»<br />Οι καλοκαιρινές μου διακοπές ήταν πάντα αυτή η αυλή. Φύτευα, πότιζα, κλάδευα. Αν τα λουλούδια μου ήταν εντάξει, τότε πήγαινα στη θάλασσα.Τώρα, πηγαίνω και γυρίζω χωρίς να πηγαίνω στο Χορευτό.<br />Ο άντρας μου δουλεύει κάθε μέρα απ΄τις 5π.μ, μέχρι τις 5μ.μ και δεν μπορεί να πηγαινοέρχεται τόσο μακριά, μόνο για ένα μπάνιο. Εγώ πηγαινοέρχομαι με το λεωφορείο ή με τα μαστόρια.<br />Έρχομαι στον Βόλο, μπαίνω στο blog και κάνω βαθιά βουτιά μέσα του. Τα μπάνια μου φέτος είναι στο blog. Οι διακοπές μου φέτος οι ψυχικές, είναι εδώ μέσα. Αν δεν είχα το blog, ειδικά φέτος, δεν ξέρω πως θα άντεχα.<br />Γι΄ αυτό και δεν σας χαιρετάω. Πώς να σας χαιρετήσω αφού είμαι εδώ; Θα μείνω στο blog, μέχρι να τελειώσουν τα μαστόρια, γιατί το έχω ανάγκη και για να κάνω συντροφιά σ΄αυτούς που μένουν.<br />Σ΄αυτούς που φεύγουν εύχομαι να περάσουν ένα αξέχαστο καλοκαίρι και σ΄αυτούς που μένουν, υπομονή, θα έρθει και η δική μας η σειρά.<br />Ενώ σας γράφω, απέναντί μου είναι τα εικονίσματα της μάννας απ΄ το χωριό. Κοιτάζοντάς τα, με γαληνεύουν. Δεν αγωνιούν για το πότε θα πάνε στο χωριό. Εκείνα ξέρουν.<br />Πιο πέρα η φωτογραφία της μάννας που κρατάει ένα ποτήρι κρασί και μου λέει "στην υγειά σου"!<br />«Υπομονή!», μου λέει κι αυτή.<br />«Όλα θα γίνουν! Εγώ άλλωστε είμαι εδώ, κοντά σου!»<br />Κι εγώ είμαι εδώ ακόμα..... και μιλάω μαζί σας.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/38620501-8468841012996891844?l=kyklaminovounou5.blogspot.com' alt='' /></div>Ελπίδαnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-38620501.post-3421570149112565552007-03-18T01:57:00.001+02:002008-12-03T03:56:15.105+02:00Σάββατο 1 Ιουλίου 2006<br /><br />«Τώρα καις,<br />μα δεν καις,<br />συ δεν είσαι που έγραφες χθες;»<br /><br />«Έχω ψάξει!» (μα αδύνατον να τα βρω!)<br /><br />«Παραποιημένα λόγια....» τραγουδιών,<br />μα μόνο έτσι μπορώ να ξεκινήσω, αφού ξημέρωσε Σάββατο, 1η Ιουλίου 2006, (Καλό μας μήνα!) η ώρα είναι 4 παρά 5 και στις 6 και μισή πρέπει να είμαι έτοιμη, για να περάσουν να με πάρουν.<br />Ξάπλωσα να κοιμηθώ, αλλά πως; Το μυαλό δουλεύει συνέχεια. Σηκώθηκα κι εγώ να γράψω το νέο μου πρόβλημα, που με βασανίζει τις τελευταίες μέρες.<br />Ας τα πάρουμε απ΄την αρχή. Εδώ και λίγους μήνες, συγκέντρωσα όλα τα γραπτά μου απ΄τις διάφορες κρυψώνες τους. Τα αρχειοθέτησα κατά ημερομηνίες, τις χύμα σελίδες τις τακτοποίησα σε μεγάλα κλασέρ. Τα έβγαλα μερικές μέρες να «αεριστούν» και τα "χαντάκωσα" πάλι σε μεγαλύτερες κρυψώνες.<br />Άρχισα να γράφω καθημερινά μόλις αρρώστησε η Μάννα. Μη ρωτήσετε πόσα είναι όλα, γιατί θα φρίξετε! Το θέμα δεν είναι αυτό. Δεν στεναχωρέθηκα που λείπουν μήνες ή και χρονιές ολόκληρες, αλλά μου στοίχησε που δεν βρήκα κάποιες συγκεκριμένες ημερομηνίες κι αυτές οι μέρες ήταν πολύ σκληρές.<br />Θυμάμαι περίπου τι έγραφα....<br />Ήταν οι δυο φορές με την εκταφή της Μάννας. Η πρώτη φορά ειδικά ήταν σε χύμα σελίδες. Ήμουν στην δουλειά και αμέσως μετά το σχόλασμα έπρεπε να πάω στο Νεκροταφείο, για την "μεγάλη συνάντηση" με την Μάννα, αφού την «έκρυψαν» στο χώμα.....<br />Θυμάμαι προσπαθούσα να κλείσω και να συμφωνήσω λογιστικές καταστάσεις. Είχαν γίνει μούσκεμα απ΄το κλάμα. Είχαν γίνει οι δεκάδες χιλιάδες κι οι χιλιάδες εκατομμύρια, τα «μηδενικά» χόρευαν στα μάτια μου, και τα "μηδένιζαν" όλα.ώσπου κάποια στιγμή με κατάλαβε η προισταμένη και ήρθε και μου τις πήρε ευγενικά. Ήταν και θεωρημένες απ΄την Εφορία και δεν σήκωναν μουντζούρα.<br />"Κατερίνα, δώσε σε μένα τις καταστάσεις και γράψε να εκτονωθείς!"<br />Τα λόγια της ήταν λύτρωση για μένα, καλή της ώρα!<br />Έγραψα, έγραψα, έκλαψα, έκλαψα!<br />Αυτές τις χύμα σελίδες λοιπόν και του μετά.... και της δεύτερης εκταφής, δεν τις βρίσκω. Απόψε θυμήθηκα ότι έχω κάψει πολύ γραπτό, το 1998, όταν ήθελα να ζήσω τον πρόλογο απ΄την β΄έκδοση του βιβλίου της Μάννας με υπότιτλο «Η αλήθεια πονά». Έτσι κάνω εγώ. Επειδή τα βιβλία μου είναι αληθινές ιστορίες σκηνοθετώ και τον επίλογο. Σ΄αυτό σκηνοθέτησα τον πρόλογο, με ένα μικρό ψεματάκι, γιατί ο σκοπός ήταν ιερός. Εκεί, μια και απευθυνόμουν στους ίδιους περίπου αναγνώστες, αφού το βιβλίο δινόταν από χέρι σε χέρι, προσπάθησα να το ξεκινήσω σαν μυθιστόρημα.<br />Η Ελπίδα απογοητευμένη απ΄τον εκδοτικό οίκο, που της επέστρεψε το βιβλίο κ.λ.π κ.λ.π άρχισε να καίει μια μια σελίδα στο τζάκι της κ.λ.π κ.λ.π. κι έτσι παρουσίαζα πάλι το ημερολόγιο, αλλά εκδίδοντας και διαφορετικές ημερομηνίες, όπου γινόταν.<br />Εκείνο το βράδυ έκαψα πολύ πράγμα. Έννιωθα όπως η ηρωίδα, αλλά έκανα το μεγάλο λάθος, να μην ελέγξω τι πραγματικά έκαιγα. Εμένα μ΄ενδιέφερε να ζήσει το βιβλίο της Μάννας «το γράμμα στη Μάννα με δυο ν», που μου είχε επιστρέψει ο εκδοτικός οίκος και φυσικά δεν θα το έκαιγα ποτέ! Στο βιβλίο έγραψα ότι το έκαψα, ενώ η αλήθεια δεν είναι αυτή. Η αλήθεια είναι ότι το πρώτο μου αντίγραφο που μόνο ο Θεός ξέρει την ιστορία του για να ολοκληρωθεί, το χάρισα για πάντα στη Μάννα!<br />Πώς; Βάζοντάς το στο κουτάκι.... με ότι απέμεινε από ΄Κείνη και το μετέφερα στο χωριό. Εκεί, στο Νεκροταφείο «που είναι όλα τζάμπα!», όπως έλεγε.<br />Την Μάννα την άφησα πάνω σε μνήματα συγγενών για πολλά χρόνια. Μέχρι που ενημερώθηκαν όσοι δεν ήξεραν ότι Έφυγε και μέχρι που την έμαθαν και οι νεότεροι!Μέχρι που τελείωσαν οι συγγενείς και η «φιλοξενία», σε άλλα μνήματα δεν επιτρεπόταν και με μάλωσε ο παπάς, φοβούμενος απ΄ αυτά που ακούει στην τηλεόραση για ιεροσυλίες σε Νεκροταφεία.<br />"Κατερίνα, πρέπει να την βάλλεις στο οστεοφυλάκιο. Δεν είναι σωστό αυτό που κάνεις", μου έλεγε.<br />Τον άκουσα κι εγώ και την προστάτεψα. Εκεί μέσα ξεχώριζε ακόμα καλύτερα, απ΄τα διόροφα και πλούσια μνήματα που είχε έξω. Οι πλούσιοι συγγενείς μόνο για τον έξω χώρο ενδιαφέρθηκαν. Μετρημένοι είχαν μαρμάρινα κουτιά. Αν και η Μάννα ήθελε να περνά απαρατήρητη και δεν θα της άρεσαν οι κινήσεις μου, εγώ μου φαίνεται γεννήθηκα γι΄αυτόν το σκοπό. Για να την δοξάσω και να δώσω ένα καλό μάθημα σε όσους περιφρονούν τους φτωχούς ανθρώπους.<br />Μέχρι κει, όλα καλά. Αλλού είναι το πρόβλημα.Έλα μου ντε, όμως, που προχθές, πήγα στο μάρκετ και χαζεύοντας κάτι προσφορές, απέναντι από ένα καλάθι, βλέπω ένα παπά να με κοιτάζει κατάματα!<br />"Γειά σου, Κατερίνα!"<br />"Γειά σου παπά Νικόλα!" ( κ.λ.π. κ.λ.π.)<br />"Έγινε παπά μου το καινούργιο οστεοφυλάκιο", τον ρώτησα, αν και ήξερα, γιατί τώρα πάω πολύ συχνά στη Μάννα. ( Έχει υπομονή Αυτή. Ξέρει και περιμένει τα καλοκαίρια).<br />"Έγινε Κατερίνα και τώρα θα κάνουμε τα ράφια. Όμως...."<br />Το περίμενα! Δεν ήξερα για ράφια, το «όμως», όμως, το φανταζόμουν αλλά, όχι έτσι ακριβώς....<br />"......όμως, με τη μαμά σου, θά ΄χουμε πρόβλημα!"<br />"Γιατί παπά μου; Τι έκανε πάλι η μαμά μου;"<br />"Γιατί πρέπει να την βγάλεις απ΄αυτό το μεγάλο μαρμάρινο κουτί και να την βάλλεις σε τσίγγινο, όπως θα έχουν και οι άλλοι!"<br />"Αμ, παπά μου, άμα έχουν και οι άλλοι και όλοι πια είναι ίσοι εκεί μέσα, κανένα πρόβλημα! Σπάσε το μάρμαρο και βγάλ΄την αύριο κι όλας! ΄Ομως...."<br />Όμως, (Αχ! Αυτό το «όμως»!) ήρθε η ώρα να του αποκαλύψω το μεγάλο μου μυστικό!<br />" Όμως παπά μου, εκεί μέσα, πάνω απ΄το τσίγγινο κουτί..... θα βρείς ένα άσπρο μαξιλάρι με δαντέλα, που εκεί μέσα έχει ένα λουλουδάτο κλασέρ, με τις σελίδες του βιβλίου της, τις πρώτες εκτυπώσεις, αυτές που έστειλα" κ.λ.π. κλ.π.<br />"Γιατί το ΄βαλλες εκεί;"<br />Τι να του πω τώρα; Ότι αφού δεν «πέταξε» στον ουρανό, όπως της έγραφα, πάρ΄ το μαζί σου στο χώμα; Κι ότι μπορεί να μην είχε τύχη στην δική μας εποχή, αλλά μετά από χιλιάδες χρόνια, μπορεί σε μια ανασκαφή να το βρουν Άνθρωποι της Άλλης εποχής και να τους αρέσει;<br />Του είπα και τα νέα, ότι βγήκε η Τρίτη έκδοση από Αθήνα, εκδόσεις Καλυδών, κι ότι κάνω πολλά όνειρα για το χωριό κ.λ.π. κ.λ.π.<br />Ο διάλογος συνεχιζόταν από απέναντι απ΄ την καλαθούνα, γιατί για να σμίξουμε, έπρεπε να διανύσουμε πολλά μέτρα και δεν μπορούσαμε να διακόψουμε την συζήτηση. Ήμασταν και οι δυο βιαστικοί.<br />Φεύγοντας εκείνος πρώτος, μου είπε:<br />"Θα σε ειδοποιήσω να ΄ρθείς εσύ! Δεν αναλαμβάνω τίποτα εγώ!"<br />Τά ΄χασε κι ο παπάς! Τον κούφανα! Ούτε εγώ ήξερα τι να το κάνει το βιβλίο. Να το πάρει ενθύμιο;<br />Μακάβριο ακούγεται.....<br />Άλλωστε εγώ, στη Μάννα το είχα χαρίσει!<br />Να το πετάξει στα σκουπίδια; Όχι βέβαια!<br />Να το κάψει; Με ποιο δικαίωμα;<br />Τι να το κάνει;Έλα μου, ντε!<br />Κι εδώ φτάσαμε στο πρόβλημα. Εγώ, τι θα κάνω;<br />Τι έχω κότσια να κάνω; Μήπως να τα κάψω «όλα» μαζί; Σε λίγα χρόνια θα καίγονται οι νεκροί και στην Ελλάδα κι εγώ κολλάω σε 200 κόλες χαρτί;<br /><br />Πήγε 6! Ξημέρωσε! Καλημέρα καινούργια μέρα! Καλώς ήρθες Ιούλιε!Ο άντρας μου έχει μια ώρα που δουλεύει ήδη. Καλή δύναμη άντρα μου! Άλλη μια φορά που δεν σου είπα ένα μου πρόβλημα. Σου φτάνει η κούραση. «Έχω φίλους» τώρα και συζητάω μαζί τους. Να μη σε ζαλίζω κι εσένα.<br />Καλημέρα σε όσους ξυπνάτε τώρα. Για να μην σας χαλάσω τη μέρα, «το πήρα αλλιώς» κι έγραψα χιουμοριστικά. Δεν νιώθω ακριβώς έτσι, αλλά πρέπει να βγάλω κι εγώ «όρθια» την μέρα μου, γιατί θα κοιμηθώ για βράδυ Παρασκευής, το Σάββατο πρωί. (Αν δεν έχω κι άλλο έκτακτο ταξίδι).<br />Να είστε όλοι σας καλά!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/38620501-342157014911256555?l=kyklaminovounou5.blogspot.com' alt='' /></div>Ελπίδαnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-38620501.post-88853421555986560142007-03-18T01:38:00.001+02:002008-12-03T03:56:46.235+02:004/7/98 Σάββατο βράδυ ώρα μία και.......<br />Ο Δημήτρης ο συνάδελφος Έφυγε τ΄απόγευμα.<br />Απόψε δεν τον βγάζω απ΄το μυαλό μου κι αυτόν και την οικογένειά του. Τους νιώθω όλους σαν να τους βλέπω μπροστά μου. Ακόμη και τον Δημήτρη.<br />Θέλει να φωνάξει:"Μην κλαίτε! Μη στεναχωριέστε!", μα δε μπορεί. Η μάλλον το φωνάζει, αλλά δεν τον ακούει κανείς.<br />Ο Δημήτρης ζει και το ξέρω! Ζει όπως και η Μάννα!<br /><br />Ο ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ<br />Δημήτρη, βρήκα τη δύναμη και ήρθα να σε χαιρετήσω. Ήρθα να σου πω κι εγώ με τον τρόπο μου, το δικό μου "Αντίο". Πάλεψα πολύ με τον εαυτό μου και τα κατάφερα. Τα κατάφερα γιατί η ξαφνική σου φυγή ήταν πιο δυνατή απ΄τη δική μου δειλία. Δυο μέρες τώρα, δεν μπορώ να το πιστέψω. Δε μπορεί είπα. Δε φεύγουν έτσι τα παλικάρια. Δε φεύγουν έτσι εύκολα οι σύζυγοι, οι πατεράδες, τα αδέλφια, οι φίλοι, οι συνάδελφοι. Χαιρετούν πρώτα. Προετοιμάζουν. Προειδοποιούν.<br />Ξέρω Δημήτρη. Εσύ μας χαιρέτησες και μας χαιρέτησες με πολύ παράπονο. Εμείς δεν το καταλάβαμε. Εμείς δεν προλάβαμε να καταλάβουμε πόσο εύκολα φεύγουν τα παλικάρια, οι φίλοι, οι συνάδελφοι.<br />Δημήτρη, δεν σε κατηγορώ. Ξέρω καλά, τόσο εγώ, όσο όλοι που ήρθαμε κοντά σου αυτή τη στιγμή να σε χαιρετήσουμε, ότι δεν το ήθελες. Κανείς δεν θέλει να φύγει απ΄αυτή τη ζωή. Κανείς δε θέλει ν΄αφήσει πίσω του πολυαγαπημένα πρόσωπα. Κανείς. Ούτε κι εσύ. Γι΄αυτό πάλεψες μέχρι χθες. Περίμενες όπως περιμέναμε όλοι μας, ότι θα νικήσεις αυτόν τον μεγάλο εχθρό, τον θάνατο! Περιμέναμε όλοι ένα θαύμα. Να ζήσεις! Τι άλλο;<br />Μα νομίζεις Δημήτρη μου πως όλοι εμείς που είμαστε κοντά σου αυτή τη στιγμή, νιώθουμε ότι ζούμε; Έχει καταλάβει νομίζεις κανείς από μας, τι είναι πραγματικά ζωή και ποιος ο σκοπός της; Ζούμε ίσως από μια συνήθεια και όλοι θρηνούμε και φοβόμαστε τον θάνατο κι ας μη ξέρουμε τίποτα γι΄αυτόν. Εσύ τώρα ξέρεις. Αργά ή γρήγορα θα το μάθει ο καθένας από μας.<br />Ένα ποίημα λέει:<br />"Μήπως η αλήθεια είναι στο θάνατο κι η ζωή μας κρύβει την πλάνη;<br />Ότι λέμε πως ζει, μήπως πέθανε κι είν΄αθάνατο, ότι έχει πεθάνει;"<br />Όχι Δημήτρη! Εσύ δεν πέθανες! Πετάς ψηλά μαζί με τους αγγέλους, αλλά βλέποντας όλους εμάς να κλαίμε και να θρηνούμε τον άδικο χαμό σου, ενώ πετάς, γυρίζεις και κοιτάζεις κάτω και λυπημένος κλαις κι εσύ. Γι΄αυτό βρήκα τη δύναμη και ήρθα.<br />Ήρθα για να σου ευχηθώ μαζί με τους άλλους "Καλό ταξίδι". Ήρθα πρώτα απ΄όλα ως Άνθρωπος, όπως όλοι μας, μετά ήρθα ως φίλη που σε γνώρισα μέσα απ΄την ομάδα του Ρήγα και απ΄την φιλία σας με τον άντρα μου και τέλος ήρθα ως συνάδελφος.<br />Ναι, Δημήτρη! Ήρθα να σου πω ένα ειλικρινές Αντίο, σ΄αυτό το μακρινό ταξίδι. Είμαι τυχερή που πρόλαβα να σε γνωρίσω, πρώτα ως Άνθρωπο, γιατί ως συνάδελφοι χαθήκαμε μέσα στις αρρωστημένες καταστάσεις και στα προβλήματα της δουλειάς μας. Ξέρω ότι μεσ΄τη δουλειά πληγώθηκες πολλές φορές και κουβαλάς μαζί σου μεγάλη πίκρα. Ήρθα λοιπόν να σου ζητήσω να τα ξεχάσεις όλα. Όχι για τους άλλους, αλλά για σένα!<br />Έτσι, με λιγότερο φορτίο, θα μπορέσεις να πετάξεις πιο ψηλά και να φτάσεις εκεί που σου αξίζει. Θα θυμάσαι βέβαια πως τα λάθη είναι για τους ανθρώπους. Γι΄ αυτό σε παρακαλώ εγώ, συγχώρησε όσους σε πίκραναν και να είσαι σίγουρος, πως έχουν μετανιώσει ειλικρινά γι΄ αυτό. Όλοι μετανιώνουν για τα λάθη τους κι ας μη βρίσκουν τη δύναμη ποτέ να το πουν.(Αν και έμαθα απ΄τους δικούς σου νωρίτερα, ότι πριν φύγεις, είπες ότι αγαπάς όλον τον κόσμο!)<br />Κι εμένα συγχώρησε με σε παρακαλώ, που παίρνω το θάρρος και σου μιλάω αυτή τη στιγμή. Νομίζω όμως, πως κάποιος πρέπει να σου μιλήσει και οι άλλοι, οι δικοί σου άνθρωποι, αυτή τη στιγμή δεν το μπορούν. Μη νομίσεις ότι για μένα είναι εύκολο. Πίστεψέ με, πίεσα πολύ τον εαυτό μου, για να τα καταφέρω να έρθω. Δεν αντέχω να χαιρετώ ανθρώπους σε τέτοια ταξίδια. Θέλω να τους θυμάμαι αλλιώς και να έχω την ελπίδα ότι θα τους ξαναδώ.<br />Ως άνθρωπος θέλω να σου πω, μην κλαις και μη γυρίζεις πίσω. Συνέχιζε να πετάς με τους αγγέλους, αφού έτσι έπρεπε. Για κει σε προόριζε ο Θεός και σε ήθελε νέο! Παλικάρι! Έτσι όπως ήσουνα! 40 χρονών παλικάρι! Δυο μέτρα μπόι, άντρας!Για να μπορείς να κουμαντάρεις τη στρατιά των αγγέλων που θα προστατεύει τα αγαπημένα σου πρόσωπα. Τα παιδιά σου, τη γυναίκα σου, όποιους αγαπούσες και πάντα θ΄αγαπάς.<br />Όχι Δημήτρη. Μην κλαις. Να, κοίτα! Ούτε εμείς κλαίμε!Γι΄ αυτό το ταξίδι δεν είχες δηλώσει εσύ συμμετοχή. Κάποιο λάθος έγινε που δεν σβήνεται, δεν διορθώνεται με μπλάνκο. Ο νόμος λέει απαγορεύονται οι διορθώσεις στα θεωρημένα βιβλία της εφορίας. Και το δικό σου βιβλίο, το βιβλίο της ζωής σου ήταν θεωρημένο μέχρι τη σελίδα 40 προς 41, όχι όμως απ΄την εφορία, αλλά από έναν άλλο Ανώτερο που κανείς δεν μπορεί να τα βάλλει μαζί του.<br />Αν και πάλι μπορεί να μην ήταν λάθος. Μπορεί έτσι να έπρεπε να γίνει. Μπορεί να είσαι κι εσύ ένα παιδί του Θεού που σε ήθελε γρήγορα κοντά του. Μπορεί να σ΄αγαπούσε πολύ, όπως τον Χριστό. Μήπως και η δική σου φτωχή, τίμια και ταπεινή ζωή, δεν έμοιαζε με την δική του;Γι΄αυτό σου λέω. Μην κλαις πια. Μη νομίζεις πως θα σε ξεχάσουμε, τόσο εμείς οι φίλοι και συνάδελφοι και πολύ περισσότερο η οικογένειά σου.<br />Μόνο σε παρακαλώ, τώρα που απέκτησες κάτι θεϊκό, κάτι που εμείς δεν έχουμε, βοήθησε όσο μπορείς να ναρκωθεί αυτός ο πόνος. Κάνε τα μάτια των παιδιών σου να μην κλαίνε, την καρδιά τους να μη πονάει, την απουσία σου, να μη τη νιώσουν. Κοίμισέ τους με ένα παραμύθι, με μια ιστορία.<br />Θυμάμαι που μου έλεγες, ότι τους διάβαζες το "ένα παιδί μετράει τα άστρα" και άλλα βιβλία για να κοιμηθούν. Πες τους τώρα τη δική σου ιστορία, για τα όνειρα που δεν πρόλαβες να πραγματοποιήσεις, πες , όχι μόνο σ΄αυτά, αλλά σε όλα τα αγαπημένα σου πρόσωπα, πες τους, πως δεν Έφυγες. Είσαι εδώ! Μαζί τους! Και τώρα κοιμάσαι γιατί κουράστηκες. Τίποτ΄ άλλο!Πες τους την ιστορία σου Δημήτρη, γιατί εγώ δεν τη ξέρω όλη και δεν το μπορώ.<br />Μόνο μη ξεχάσεις να τους πεις, πως το δικό σου αστέρι, θα είναι πάντα ψηλά στον ουρανό και θα φέγγει γι΄ αυτούς πάντα! Πες τους το!<br />Νιώθω πως σε κούρασα. Νιώθω καλύτερα όμως που σου μίλησα. Τώρα μπορώ να σε χαιρετήσω και να σ΄ αφήσω να κοιμηθείς.<br />Και κάτι τελευταίο. Όταν φτάσεις στην κορυφή αυτού του ταξιδιού, κάπου εκεί στο πλήθος όλων αυτών των ανθρώπων που Έφυγαν απ΄αυτή τη ζωή, κάπου εκεί θα βρεις μια Μάννα, τη δική μου Μάννα. Πες της σε παρακαλώ εκ μέρους μου, ότι για μένα είναι ζωντανή, όπως ζωντανός θα μείνεις κι εσύ για τους δικούς σου ανθρώπους. Και να την προσέχεις! Όπως κι εγώ σου υπόσχομαι, ότι θα προσέχω όσο μπορώ την οικογένειά σου.<br />Και τώρα κοίτα μας! Μη βιάζεσαι να κοιμηθείς βαριά. Όλοι θα σηκωθούμε, σαν ένας άνθρωπος, να σε χειροκροτήσουμε και να στήσουμε το χορό, ένα χορό αλλιώτικο απ΄τους άλλους, σαν τίποτα να μην έχει γίνει, σαν ο θάνατος να μην έχει περάσει από κοντά μας, σαν να βλέπουμε όλοι μαζί ένα όνειρο κακό, έναν εφιάλτη.<br />Αντίο Δημήτρη! Καλό σου ταξίδι! Θα είσαι πάντα μέσα σε όλα που γι΄αυτά έχεις λείψει και παραμέλησες την υγεία σου. Αυτά τα "όλα" θα σε κρατούν ζωντανό. Να το ξέρεις! Να το θυμάσαι!<br />Καλό σου ταξίδι παλικάρι, Άνθρωπε, φίλε και συνάδελφε!<br /><br />Σημείωση:Εμείς όλοι ήρθαμε εδώ για να σε χαιρετήσουμε στο τελευταίο σου ταξίδι και να δώσουμε κουράγιο στην οικογένειά σου, όσο μπορούμε βέβαια. Καλό ταξίδι Δημήτρη και να θυμάσαι πως θα ζεις πάντα μέσα στις καρδιές των ανθρώπων που σ΄ αγάπησαν.<br />Αντίο Δημήτρη!<br />Καλό ταξίδι!<br />(Η σημ. γράφτηκε Εκεί και δεν είναι με ακρίβεια στα δικά μου αντίγραφα, γιατί τα δυο πρωτότυπα δεν τα έχω. Ένα πήρε ο Δημήτρης μαζί του και το άλλο το παρέδωσα στη Λένα, τη γυναίκα του για ενθύμιο. Εκείνη μου το ζήτησε για τα παιδιά της).<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/38620501-8885342155598656014?l=kyklaminovounou5.blogspot.com' alt='' /></div>Ελπίδαnoreply@blogger.com